Κυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Issue #4 - Never Gonna Give You Up... - by Failure Cult

Που το θυμήθηκες ρε; Ναι, εκεί ήμουν, μη μου κάνεις το μαλάκα. Δεν τις χάνω αυτές τις φάσεις. Τα "μετά" τα ξέρεις; Άσε τις μαλακίες ρε, γιατί το ανέφερες τότε; Χαχαχαχαχα... Ετοιμάσου...
Άραζα, που λες, στον καναπέ την ώρα που μπήκε. "Είσαι μόνη σου σήμερα;", μου κάνει, δεν απάντησα στην εξυπνακίστικη αηδία του, κοίταξα απέναντι όλο χάρη, γύρισε το κεφάλι του και το βλέμμα του έπεσε με τη μία στον άλλο. Δεν ξέρω ρε, αν μπορούσες να σκοτώσεις κάποιον απλά κοιτάζοντάς τον, ο τότε έτσι μου  θα έπεφτε στο πάτωμα απολύτως διαμελισμένος. Scanners φάση. Καύλα...
Άρχισε να πηγαίνει προς το μέρος του. Με τσαμπουκά και καλά, ξέρεις τώρα. Εγώ κυρία. Το ποτάκι μου, το τσιγαράκι μου, α-πα-θέ-στα-τη. Τον σκούντηξε ελαφρά και του ψιθύρισε κάτι. Ή μπορεί και να του το 'πε κανονικά, αλλά ήταν δυνατά η μουσική και δεν άκουγα. Εισέπραξα μονομιάς μια ματιά όλο μίσος και από τους δύο. Τι καλά...
Τα λέγανε ωραία και καλά τα αγόρια μου, που λες, ώσπου ο πρώην άρχισε να φωνάζει κάτι ακατάλληπτα, σε πάρτυ ήμασταν ρε πούστη, μουσικές δυνατά και τα σχετικά, εκείνη την ώρα συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να πλησιάσω ν' ακούσω. Το έκανα... Καθόλου διακριτικά ομολογουμένως.
... Κι αυτά τα οποία συζητιόταν δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα μάτσο φαλλοκρατικές μπούρδες του τύπου "εμένα μου τον ρούφηξε πριν μάθει τ' όνομά μου, εγώ την πήρα απ' τον κώλο στη σκάλα της πολυκατοικίας, εγώ δεν έβαλα ποτέ καπότα" και άλλα φαιδρά. Φρίκαρα με τη μαλακία τους ρε. Άδειασα το υπόλοιπο του ποτού μου στη μούρη του πρώην, ξαναγέμισα το ποτήρι με το πάσο μου, Bloody Mary έπινα ρε, θέλει το χρόνο του,  και το 'ριξα στα μούτρα του νυν. Σα να τους ξύπνησε η κίνησή μου. Καλά, αρχίδια, τα ίδια χάλια ήταν. Παρατηρώντας τις σκατόφατσές τους, έξτρα κοκκινισμένες απ' τη ντομάτα, έβαλα τα γέλια. Δεν μπόρεσα να κρατηθώ. Είχες φύγει εκείνη την ώρα; Έχασες, φίλος...
Μερικές στιγμές λείπουν από το μνημονικό, είχα πιει και λίγο, με θυμάμαι μετά στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου, του δεύτερου μάλλον, δεν το 'χα δει και ποτέ, ήμασταν λίγο καιρό μαζί. Σταματήσαμε σε μια ερημιά, με πέταξαν έξω, λίγο βίαια, τα μουνιά, μαλάκες ρε, τι να πεις, και μου την πέσανε άγρια. Και οι δύο. Δεν είναι ότι δεν αντέδρασα, απλά γούσταρα το HxC Porn σκηνικό και ενέδωσα, αυτό είναι όλο, δεν το 'χα ξανακάνει ποτέ άλλωστε, η περιέργεια είναι μεγάλη πουτάνα. Η φάση, βέβαια, είναι ότι δε με γάμησαν, εγώ τους γάμησα τελικά.
Μαλάκα, τους είχα τον ένα στο στόμα, τον άλλο μέσα μου, μία στο μουνί μία στον κώλο και αλλαγή, φαντάζομαι πόσο αντράκλες θα ένιωθαν, πόσο ατομάρες, πόσο αρσενικά, τα μηδενικά, χαχαχαχαχαχαχα, το 'πιασες; Ποιήτρια ρε πούστη. Δε γούσταρα μία στο μεταξύ, και μόνο στη σκέψη των όσων προηγήθηκαν ξενέρωνα. Ή μπορεί απλά οι τσόντες να είναι ένα ψέμα. ΧΑΧΑΧαχαχα.
Όταν και τα δύο ζώα τελειώσανε και ψόφησαν στον ύπνο όλο αυταρέσκεια, ξέρεις τι έκανα; Ντύθηκα, πήρα τ' αμάξι κι έφυγα. Τους χάζευα απ' τον καθρέφτη να ωρύονται ολόγυμνοι και γελούσα... Γελούσα ναι.
Παράτησα τ' αμάξι κάπου στο Μενίδι, πήρα ένα ταρίφα και γύρισα σπίτι... Που να με βρούνε ρε; Το κινητό το πέταξα με τη μία, χαχαχαχαχαχα. Άστους να ψάχνουν, χέστηκα... Γαμώ τις γροθιές στην πατριαρχία, δε νομίζεις;

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Issue #4 - K. - by bedlamite one

χειμώνας πάλι...τέτοιες μέρες ήταν πριν 4 χρόνια, δίχρωμο κάθισμα και σχέδια στις ρόδες, να φαίνεται ότι είναι παιδικό...ωραία έμπνευση χαρωπό αναπηρικό αμαξίδιο. δεν με νοιάζει τόσο που δεν περπατώ πλέον, αλλά θα γούσταρα πολύ να παίξω μια τελευταία φορά μπάλα.
όχι φίλε, δεν νυστάζω, ήπια πτώση αριστερού βλεφάρου λέγεται, δώρο κι αυτό της αρρώστιας. που να στα λέω, είναι σπάνια η περίπτωσή μου εξαιρετικά σπάνια, ο μοναδικός ανήλικος πάσχων παγκοσμίως.
..κλείνω τα 15, ναι μου το ΄χουν ξαναπεί ότι είμαι ξύπνιος, επιβεβαιώνεται κι από τις επιδόσεις μου στο σκάκι, 2 φορές πρώτος στο πανελλήνιο κάτω των 18. τι να σου πω, εγώ απλώς νομίζω ότι ψήθηκα νωρίς....
όχι, δεν πονάω καθόλου...τα βράδια μόνο είναι ανυπόφορα...να μην μπορείς να αναπνεύσεις και να σε τρώει όλο σου το σώμα.
μου κουβάλησαν μια φορά ένα μαλάκα ψυχίατρο...χαχαχα ήθελε λέει να μου δώσει αντικαταθλιπτικά να "επαναφορτίσει τις μπαταρίες μου". "γιατρέ, εδώ έχει καεί η σπονδυλική μου φλάντζα". αρνήθηκε να μου γράψει υπνωτικά, θα σακάτευαν το συκώτι είπε, νομίζω πως απλώς φοβήθηκε ότι θα κολλήσω και θα πίνω όλη την ώρα.
5 χρόνια δεν έχω χάσει αγώνα ρε φίλε, είναι δυνατόν να μην ξέρω "να τα μιλάω".
Αεκ είμαι ρε μαλάκα τι είναι αυτά που με ρωτάς, τον άλλο μήνα κάνω τατουάζ τον δικέφαλο στο στήθος.
όσο μου λες μαλακίες θα γελάω...άκου θα πονέσω, ρε 10 χρονών ήμουν και μου χώσανε 2 κιλά σίδερο στα πόδια.
στα αρχίδια μου και η αρρώστια, δεν είναι στο χέρι μου, η μικρόνοια, οι χυδαίοι τρόποι σας και o εκούσιος πνευματικός αυτισμός σας με εξοργίζει.
..ναι, πλούσιο λεξιλόγιο...μη ψαρώνεις έχω πολύ ελεύθερο χρόνο και τη βιβλιοθήκη της μάνας μου.
χυδαίοι...όπως το άκουσες. 2007, περνούσα 3η φορά από την επιτροπή για το επίδομα, τα χαρτιά μου έγραφαν ποσοστό αναπηρίας 80%. είδαν οι γιατροί το επίθετο της μάνας μου κατάλαβαν ότι είναι αλλοδαπή και φώναξαν νευρολόγο για επί τόπου εξέταση. "Κυρία μου, υπάρχουν άνθρωποι που παριστάνουν τους ασθενείς για να πάρουν τα χρήματα του επιδόματος."
μη φοβάσαι δεν σας μισώ, μονάχα λίγο σας λυπάμαι, ζείτε μέσα στην άγνοια σχεδόν τυφλοί απ` την αλαζονεία. δυστυχώς δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο σημαντικό είναι το γεγονός ότι μπορείς αυτή τη στιγμή να κρατάς το τσιγάρο, ότι μπορείς να χαιρετήσεις ένα φίλο, να εκτονώσεις την οργή σου κοπανώντας το γραφείο...κι αφού μπορείς να δίνεις χειραψίες, φρόντισε να τις εννοείς.
...τι επιθυμώ ; επιθυμώ θάνατο, ένα σύντομο και αξιοπρεπές τέλος.
να θυμάσαι..όλα είναι τύχη..είναι τύχη...
εγώ εδώ θα είμαι φίλε, ένας απ` τους ελάχιστους που έχει το δικαίωμα να λέει ότι βαριέται τη ζωή.

Κυριακή, 19 Δεκεμβρίου 2010

Issue #4 - Puncture 4 Pleasure - by Failure Cult

Με την τέχνη έχει να κάνει, όχι μ' εμένα. Με την ουσία. Σίγουρα πράγματα. Με την παρατήρηση ενός θεάματος, ξεχωριστού, σε φάση. Τσεκάρεις, κολλάς, αποθηκεύεις. Προχωράς. Αυτό. Δημιουργείς την εμπειρία. Η συνέχεια εξαρτάται. Πολλές φορές όχι από 'σένα. Στα μουσεία η κατάσταση είναι "μην αγγίζετε τα έργα". Δε θέλουνε τα έργα να τα αγγίζετε. Ζώα. Μπορεί μια πληγή να είναι τέχνη; Ναι ρε.

Τι θα σκεφτόσουν αν σου έλεγα πως ό,τι έχω γράψει μέχρι τώρα, δεν είναι σουρρεάλ μπούρδα και καλά, αλλά μια σειρά από κώδικες, με συγκεκριμένο στόχο, ένα άτομο, που, μόλις τους διαβάσει παίζει να κλάψει, να γελάσει, να ξεράσει, να πάρει ένα όπλο και να με σκοτώσει ή μια κούτα προφυλακτικά και να με γαμήσει χωρίς να υπάρχει αύριο...
Δεν ξέρω πως θ' αντιδράσει βασικά, αλλά εγώ το απελευθέρωσα. Έκανα αυτό που δεν έπρεπε. Κι έχω κολλήσει τη μούρη μου στην οθόνη και περιμένω την αντίδραση στην πληγή. Το έχω κάνει εκατοντάδες φορές στο παρελθόν, το κάνω τώρα και θα εξακολουθήσω να το κάνω και στο μέλλον. Για - να - δούμε - τι - θα - γίνει - τώρα...
Συνεχίζω απτόητος μέχρι... Χμμμ... Δεν ξέρω μέχρι πότε... Μέχρι να λάβει το μήνυμα που πρέπει. Το τι κρύβεται κάτω από όλο αυτό. Σε φάση έχω απλώσει εκατοντάδες σημεία στο χάρτη, αυτό που μένει είναι να βρει που ενώνονται, ποιο είναι αυτό το κρίσιμο σημείο που τελειώνει η δράση και αρχίζει η αντίδραση.
Και τότε; Τότε τι; Πραγματικά όμως... Τι; Μαλάκα, ειλικρινά δεν ξέρω, προβλέπω εκρήξεις, σεισμούς και καταποντισμούς, κοσμοϊστορικές αλλαγές, τρελές ανακατατάξεις, όλα να γίνουν πουτάνα ρε, όχι επιστημονική φαντασία φάση, όχι λογοτεχνία, τέχνη, τίποτα τόσο τρομερό, τίποτα συγκλονιστικό, η πλειοψηφία παίζει και να μην καταλάβει τίποτα, θα συνεχίσει να κοιμάται ήσυχη, ενώ στη δικιά μου ζωή θα λαμβάνει χώρα ένα μικροσκοπικό ολοκαύτωμα.
Άστους στο λήθαργό τους. Τους αξίζει. Εγώ θα ξέρω... Κι αυτό φτάνει. Ναι ρε.

Ξέρω τι διακυβεύεται πάντα. Κάθε στιγμή. Είναι που δε με νοιάζει πια... Ίσως και να μη με ένοιαξε ποτέ.

Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Issue #4 - Οι σερβιτόρες της ζωής μου Νο. 1 - by bedlamite one

Το επάγγελμα μου απαιτεί τη σκιαγράφηση του ψυχογραφικού προφίλ των ανθρώπων, ειδικότερα ασχολούμαι με αυτό που οι παρθένοι συνάδελφοι αποκαλούν ψυχολογία του καταναλωτή. Ο περισπούδαστος αυτός τίτλος είναι μία αποτυχημένη απόπειρα εντυπωσιασμού υποψήφιας γκόμενας, συνήθως ημιαναλφάβητης. Οι ένθερμοι θιασώτες της συγκεκριμένης επιστήμης χρειάζεται να υπερασπίζονται τη χρησιμότητά της κάθε φορά που αυτή γίνεται αντικείμενο συζήτησης. Η τσιτάτη τους ατάκα : " μας χρωστάτε πολλά, καθώς εν πολλοίς ευθυνόμαστε για την οικονομική και κατά συνέπεια κοινωνική ευημερία".

Προσωπικά, έχω την αίσθηση ότι η "επιστήμη" αυτή βρήκε χώρο από τη στιγμή παγιώσης του δυτικού προτύπου, κάπου ανάμεσα στα πρώτα γρήγορα λεφτά και την ενδογενή ανάγκη των κοινωνών του να αναστρέψουν την πυραμίδα του Μaslow. Εκλαϊκευμένα, έξυπνοι τύποι πούλησαν αέρα σε ένα συνονθύλευμα που είχε κρυφή λαχτάρα να γίνει αστική τάξη.


Εξαιτίας των σπουδών μου και κάποιων εγκυκλοπαιδικών ενδιαφερόντων ήρθα σε επαφή με την κοινωνική και συμπεριφορική ψυχολογία, τη γνωσιακή ψυχοθεραπεία και την ανάλυση του Sigmund. Με βάση αυτά λοιπόν, επιχειρώ παρακάτω μια μικρή προσέγγιση του προφίλ των σερβιτόρων, βασισμένη πάντα στην προσωπική εμπειρία.

Όνομα : Jo. Δημογραφικά : 23 ετών, διαζευγμένη, μητέρα, απόφοιτος ιδιωτικού κολλεγίου στο Βουκουρέστι, κάτοικος επαρχιακής ρουμανικής κωμόπολης.

Την Jo τη γνώρισα σε σουρεάλ φοιτητικές καλοκαιρινές διακοπές στη Ρουμανία, έχουν φύγει κάποια καλοκαίρια από τότε. Δούλευε στο hostel στο οποίο διέμεινα για μία βδομάδα περίπου, χρονικό διάστημα ικανό για να αναπτύξουμε μία ουσιαστική και βαθιά σχέση. Τα καθήκοντα της πολλά και ποικίλα, βασικά ήταν η μοναδική εργαζόμενη με κάποια ευχέρεια εις την αγγλικήν, συνεπώς είχε το γενικό πρόσταγμα. Με άλλα λόγια συζητούσε με τους πελάτες για τα αξιοθέατα δίνοντας οδηγίες, τακτοποιούσε τις πληρωμές και σέρβιρε τους καφέδες. Στο 1,68 κατά προσέγγιση και σίγουρα στα 38-40 κιλά έδινε νέα διάσταση στον όρο ελλιποβαρής. Η οδοντοστοιχία της λειψή και ρημαγμένη, το μόνο χαρακτηριστικό που έμοιαζε παράταιρο στο όμορφα αφελές και γοητευτικά ισχνό πρόσωπό της. Όπως με πληροφόρησε, το κουτσουρεμένο χαμόγελό της ήταν κληρονομιά των παιδικών της χρόνων κατά τα οποία τράβηξε πολύ γερές πείνες. Χωρίς να το γνωρίζει με έκανε να πιστέψω τον Rivaldo, ο οποίος είχε κάνει μία παρόμοια δήλωση σε συνεντευξή του στο "Φως των σπορ".

Με την Jo ήρθαμε αρκετά κοντά κατά τη διάρκεια της δεύτερης διανυκτέρευσης μου στο hostel. Αφορμή για να ξεκινήσει η συζήτηση ήταν το γεγονός ότι κάπνιζα. Πραγματικά λυπημένη με ενημέρωσε πως αναγκάστηκε να το κόψει καθώς για εκείνη αποτελούσε είδος πολυτελείας, όπως καταλαβαίνετε το υπόλοιπο βράδυ καταναλώσαμε 2 πακέτα luckies, 1 ο καθέν
ας. Σε μία προσπάθεια μου να εντρυφήσω στην κουλτούρα του λαού της, της ζήτησα να μου προτείνει το καλύτερο κωλόμπαρο του γραφικού Μπρασόφ, μόνο και μόνο για να εισπράξω την αποστροφή της. Φανερά εκνευρισμένη μου ανέλυσε την υπάρχουσα κατάσταση στα πλέον τουριστικά μαγαζιά της χώρας. Οι κοπέλες παρείχαν τις υπηρεσίες τους χωρίς να λαμβάνουν κάποιο καθορισμένο μισθό, οι απολαβές τους περιορίζονταν στην παροχή στέγης και φαγητού. Κοινόβιο και σούπα συγκεκριμένα...Την επόμενη μία ώρα η Jo μου εξιστορούσε την γεμάτη δυσκολίες και βάσανα ζωή της, επρόκειτο για πραγματική βιοπάλη, η οποία άρχιζε και τελείωνε, οριζόταν και οιστρηλατούνταν από τον τρίχρονο γιό της τον David. Το κλίμα είχε βαρύνει αρκετά...ο πατέρας του David φευγάτος, η Jo διωγμένη από το σπίτι, το μόνο στήριγμα η πεθερά κι αυτή με βαριά καρδιά καθώς υπήρχε ο εγγονός. Αποφάσισα να της αναπτερώσω το ηθικό με μία κλασσική μέθοδο που χρησιμοποιούν οι ψυχολόγοι σε συνεδρίες συμβουλευτικής και υποστήριξης. Η κωδική ονομασία αυτής : " κοίτα δεξιά σου, υπάρχουν πολύ χειρότερα". Το συγκρίσιμο μέγεθος ήταν μία οικογένεια που απαρτίζεται από μία κατάκοιτη μάνα, έναν πρωτότοκο σχιζοφρενή γιο, έναν δευτερότοκο τοξικομανή και δύο εκδιδόμενες κόρες εκ των οποίων η μία είναι φορέας της C. Η Jo επιβεβαιώνοντας την άποψή μου ότι ο άνθρωπος είναι ένα κατ' εξοχήν εγωιστικό ον που σε ακραίες συνθήκες λειτουργεί ακόμη ενστικτωδώς, εξέφρασε τη λύπη της για την άτυχη οικογένεια και φάνηκε έστω και στιγμιαία να εκτιμά αυτό που είχαμε πάντα ως δεδομένο.

Το επόμενο βράδυ, η Jo ήρθε στο δωμάτιο όπου κοιμόμουν, με ξύπνησε και μου ζήτησε να την ακολουθήσω. 2 λεπτά αργότερα βρισκόμαστε στην ταράτσα, ανάβει το πρώτο strike με τρόμο στα χέρια και βουρκωμένα μάτια...μου εξηγεί ότι το αυστραλιανό party boy που είχε φύγει το απόγευμα δια παντός από το Μπρασόφ της ζήτησε να συνευρεθούν για το ποσό των 20 ευρώ...αμηχανία, κλάματα, 25 τσιγάρα, συμπάσχουσα σιωπή συνοδεία στοργικής αγκαλιάς...

Τις επόμενες μέρες η Jo παράτησε το hostel και με ακολουθούσε στην σχετικά βαρετή εξερεύνηση της γενέτειράς της. Διαπίστωσα ότι οι μέχρι τώρα εμπειρίες της, την είχαν ψήσει σε βαθμό τέτοιο που να μπορεί να αντέξει τη μετανάστευση προς την Ελλάδα. Η πρόθεσή της ήταν μέχρι το επόμενο καλοκαίρι να κάνει το μεγάλο βήμα και πλέον μετά την γνωριμίας μας και το "deep bonding" πίστευε ότι θα μπορούσε να πάρει μαζί της και το παιδί. Το τελευταίο βράδυ η Jo αρνήθηκε να πάρει τα 10 ευρώ δηλαδή το κόστος της ημερήσιας διαμονής μου, όπως μου τα επέστρεφε μου είπε ότι θα με περιμένει αργότερα στο δωμάτιο υπηρεσίας. Κατά τις 1 παρά και πριν ξεκινήσω για το δωμάτιο υπηρεσίας, ανάβω ένα τσιγάρο μέσα στο θάλαμο με τις κουκέτες αδιαφορώντας για τους κοιμισμένους τουρίστες. Βίωνα έντονα την εσωτερική διαμάχη μεταξύ της όποιας ηθικής μου και της ισχυρής περιέργειας..της περιέργειας εκείνης που είναι υπεύθυνη για την επιλογή αντικειμένου σπουδών, της περιέργειας εκείνης που μου στοίχισε την ευκαιρία να είμαι με τη μοναδική γυναίκα που ερωτεύτηκα ποτέ. Ως τώρα η περιέργεια αυτή μου έχει προσφέρει πολύτιμη γνώση, οπότε δίπλωσα στην τσέπη μου το πράσινο χαρτονόμισμα.

- b.one : Jo, the australian guy offered you 20 euros, am i right ?
- Jo : why on earth would you bring that up ?
- b.one : just out of curiosity...
- Jo : i do not understand...what..
- b.one : Jo, take this.

Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή της που ερχόταν σε επαφή με το χαρτονόμισμα των 100 ευρώ...για κάποια δευτερόλεπτα έμεινε αποσβολωμένη να το κοιτάει και να σκέφτεται...το ποσό αυτό ήταν 4 φορές επάνω ο μισθός της...με κοίταξε...ούτε μίσος ούτε απέχθεια...τελικά όλοι οι τουρίστες για εκείνη είμαστε ίδιοι, έλυσε τη ζώνη μου και έπεσε στα γόνατα...



Issue #4 - Σημειώσεις για μία αποχώρηση - by Failure Cult

Ήμουν πτώμα, παρόλα αυτά συνέχισα να περπατάω... Σου δίνει απίστευτη δύναμη η απώλεια τελικά. Δεν το περίμενα. Η κηδεία διήρκεσε λίγο, δυσανάλογα λίγο σε σχέση με το μέγεθος του ανθρώπου που αποχώρησε. Για μένα και γι' αυτούς που συγκεντρώθηκαν τέλος πάντων. Μάζεψα τους λίγους και εκλεκτούς συνοδούς μου και κατευθυνθήκαμε στο πλησιέστερο μπαρ να γίνουμε χάλια. Το "πλησιέστερο" είναι μεγάλη κουβέντα, διανύσαμε μια απόσταση αρκετών χιλιομέτρων περπατώντας μέχρι να σκάσει η πρώτη μπύρα και μαζί της μια διόλου ευκαταφρόνητη ποσότητα λήθης.
Η συζήτηση περιστράφηκε, δικαίως ομολογουμένως, γύρω από τον εκλειπώντα και τον αντίκτυπο που είχε αυτή του η απόφαση να εγκαταλείψει τα εγκόσμια, σα να το επέλεξε ένα πράμα. Αρχίδια. Συνέχισα να πίνω, χωρίς να δίνω ιδιαίτερη σημασία, δεν είχα καμία όρεξη να συμμετέχω. Η μιζέρια σταδιακά άρχισε να μετατρέπεται σε ένα είδος κλαυσίγελου, δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω αλλιώς, την ώρα δε που οι ευχάριστες αναμνήσεις άρχισαν να παίρνουν τη θέση των δυσάρεστων, το δεύτερο συνθετικό της λέξης που χρησιμοποίησα, ίσως και λανθασμένα, παραπάνω, έγινε εντονότερο. Δεν πέρασε και πολύ ώρα, που το γέλιο σκέπασε τη θλίψη εντελώς... Κάτι πρέπει να είχανε τα ποτά... Σηκώθηκα αργά και κατευθύνθηκα προς την τουαλέτα...
Στάθηκα μπροστά στον καθρέφτη, έριξα λίγο νερό στο πρόσωπό μου και έμεινα να με κοιτάω. Έδειχνα εμφανώς καταβεβλημένος, δεν ήταν και λίγο όλο αυτό, παρόλα αυτά δεν μπορούσα να αποστρέψω το βλέμμα μου από την αντανάκλασή μου. Σα να έψαχνα κάποιου είδους επιβεβαίωση, "ξεκόλλα, μαλάκα, είσαι ακόμα εδώ εσύ", αυτή ήταν η αλήθεια, έπρεπε μόνο να πείσω και τον εαυτό μου.
Τώρα τα γέλια τους ακουγόταν πιο δυνατά, ανακατεύτηκα, χωρίς να τους κατηγορώ, δεν μπορώ να κρίνω πως αντιμετωπίζει κανείς τον πόνο, άρχισα να ξερνάω στο νιπτήρα. Με βία. Έριξα ακόμα μια ματιά στον καθρέφτη. Τα μάτια μου ήταν κατακόκκινα και το δέρμα μου κάτασπρο. Τώρα έδειχνα πραγματικά σαν "τεθλιμμένος συγγενής"... Χαμογέλασα και κατευθύνθηκα προς την έξοδο.
Με το που έσκασα έξω και γύρισαν οι υπόλοιποι, στη θέα μου πάγωσαν. Κατά τα φαινόμενα δεν είχα σημαδέψει καλά, με αποτέλεσμα τα ρούχα μου να είναι από πάνω μέχρι κάτω στα ξερατά... Απτόητος, κάθησα στην ίδια καρέκλα που ήμουν και πριν και άναψα τσιγάρο. Οι υπόλοιποι άρχισαν να πληρώνουν και να αποχωρούν μάλλον ενοχλημένοι από το θέαμα και την οσμή. Ήπια μια γουλιά απ' το ποτό μου. Δεν είχα σκοπό να φύγω πριν νυχτώσει...

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

Issue #4 - Sick - by Failure Cult


Έστω ότι έχεις εκπονήσει κάποιου είδους κείμενο, βασισμένο σε κάποιου είδους έρευνα. Τεκμηριωμένα όλα, κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει, τα γεγονότα έχουν καταγραφεί, η υπογραφή σου φαίνεται φαρδιά πλατιά στο τέλος του συγγράμματος. Ο κόσμος γουστάρει. Ορθώς, βασικά. Δεδομένης της ενασχόλησής σου, επιδερμικά έστω, με την τέχνη γενικότερα, η έρευνα έχει να κάνει μ' αυτή. Έχεις χώσει μέσα και κάμποσα στοιχεία από το όλο των ανθρώπινων σχέσεων και το πόνημά σου αγγίζει τα όρια του μεγαλειώδους. Είσαι ευχαριστημένος.
Ταυτόχρονα διαβάζεις, αναμένοντας κάποιου είδους αντίκτυπο, να γαμήσεις μια γκόμενα μετά από όλο αυτό, αν μη τι άλλο. Το ότι η πολυπόθητη επιβράβευση δεν έρχεται ποτέ δε σε παραξενεύει, δεν το 'κανες γι' αυτό άλλωστε, παρόλα αυτά περιμένεις... Τι, Την αναγνώριση; Κάτι, μικρή σημασία έχει.
Μες στα σακιά αναγνωσμάτων, θέσεων, απόψεων που συγκεντρώνεις στο πίσω μέρος του εγκεφάλου σου, πέφτει στα χέρια σου η ατακοσφάχτρα γραφή ενός μαλακισμένου εντεχνά, ο οποίος αναφέρεται στη σύγχρονη τραγουδοποιία σαν να 'ναι σε φάση "επιπλοποιία", κάτι τέτοιο. Σαν ο καρπός αυθορμήτου έκφρασης να εξισώνεται αυτόματα με την κατασκευή μιας καρέκλας. Δε σε χαλάει. Από τη στιγμή και μετά που μια καρέκλα μπορεί να είναι τέχνη, ομοίως και μία τέχνη μπορεί να είναι καρέκλα.
Υπάρχει κάπου "λάθος" σε όλο αυτό; Δεν ξέρω. Δε θεωρώ ότι ο καρπός της σκέψης μου βάλλεται από κανένα, δε θεωρώ ότι απειλούμαι, δε βλέπω κανένα ανταγωνιστικά, είμαι ο καλύτερος σ' αυτό που κάνω, κι αυτό είναι τίποτα απολύτως, κανείς δεν μπορεί να πράξει το απόλυτο μηδέν αποτελεσματικότερα από 'μένα, δεν υπάρχει κενό στο απόλυτο κενό. Η απόλυτη μετριότητα που παράγω με πολύ αγάπη, σίγουρα δεν μπορεί να συγκριθεί με το έργο κάποιου "καλλιτέχνη" που παρήγαγε το κατιτίς του με τα τρία γνωστά βήματα και μάλιστα μεγάλο μέρος του συνόλου φρόντισε να αναγνωρίσει τον κόπο του, την υπεράνθρωπη προσπάθεια που κατέβαλλε να ακολουθήσει την πεπατημένη, όπως τόσοι άλλοι πριν απ' αυτόν... Χίλια μπράβο στο μαλάκα και στους ομοίους του, τον αφήνω να βασανίζεται εργαζόμενος σκληρά, λοιπόν, παραμένοντας ένα τίποτα σε, ομολογουμένως, ωραίο περιτύλιγμα...

Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

Issue #4 - Hot Winters (No 2) - by Burt "War Hero" Salami


Μήπως αυτή η ζέστη είναι στο μυαλό μου; Καίγομαι να μάθω...

"Κύριε Αραβίδη;" ούτε καν σάλεψε
"Κύριε Αραβίδη, δεν με θυμάστε;" είπα με δυνατότερη φωνή σε κάθε κάλεσμα.
Ασάλευτος αλλά με ένα ζωγραφισμένο εκνευρισμό στο βλέμμα πλέον, προσπαθεί, γρήγορα, να γλιστρήσει έξω, στην επόμενη στάση, ανάμεσα απο τον απορημένο όχλο του συρμού. Μάταια... Οι επιβάτες θυμήθηκαν. Παραδόξως η λήθη υπερνικάται, που και που, από την ανάμνηση και, στην προκειμένη, ξυπνά μίσος. Όσοι δεν αντιδρούν ήταν οι ίδιοι που του χαμογέλασαν στο βαγόνι. Αυτοί που έγλειφαν το κωλοδάχτυλο των πραιτοριανών στη Ρώμη, οι ίδιοι που τσιμπουκώνουν, ούτε καν τον αυτοκράτορα τον ίδιο, αλλά του αυλικούς μήπως και τους ρίξουν κανένα ψίχουλο. Αυτοί οι ανεγκέφαλοι σκλάβοι ήταν και οι πρώτοι που βγήκαν από το βαγόνι, τρέχοντας σαν τα ποντίκια, κάνοντας το σταυρό τους, αφήνοντας πίσω στα σκυλιά τον άλλοτε ηγέτη τους, μόνο και αβοήθητο, στον μόνο ειλικρινή νομοθέτη. Κατέβηκα κι εγώ στην επόμενη, αφού πριν ζήτησα στον κύριο αρουραίο ένα χαμογελάκι για το Fab Ink. Το σκουπίδι! Ούτε καν ένα μειδίαμα... Μόνο μια πνιχτή κραυγή, καθώς ένας παππούλης, γνώριμη φάτσα, του κάρφωνε ένα στυλό στα πλευρά. Απλοί, καθημερινοί, φιλήσυχοι, συνταξιούχοι, μαθητές, καθηγητές, χαρτογιακάδες, πάνκιδες, χαζογκόμενες, νοικοκυρές επιδόθηκαν σε λιντσάρισμα. Μέσα στο μετρό, εν κινήσει, μια κυριούλα κάπου στα 60, ανάμεσα σε λυγμούς, ούρλιαζε κάτι για τον γιο της ενώ κάρφωνε στον κύριο Αρσένιο μια περίτεχνη κλοτσιά στα αχαμνά. Και οι φουσκωτοί του; Πούλο μαζί με τους μικροαστούς κωλογλύφτες. Και ο John Lurie να παίζει με τα αυτιά μου στο Voice of Chunk. Είχα την εικόνα...


-Πρωτοσελιδάκι Burt...
-Ό,τι μπορούμε κάνουμε, μάνα μου. Πολύ gore όμως, ε;
-Ρε μας δουλεύεις; Καύλα ήταν η φωτό! Αγωνία, αίμα και τρελό action ρε! Που στο διάολο τον πήρες χαμπάρι;
-Λες να βρέθηκα τυχαία στο ίδιο βαγόνι; Έχω κι εγώ τα τσιράκια μου, τόσα χρόνια στο δρόμο. Βασικά του το χρωστούσα του πούστη. Εξαιτίας του την έβγαλα 2 βδομάδες στα υπόγεια της ΓΑΔΑ. Θυμάσαι το σκάνδαλο με το εμπόριο βρεφών για το Newsweek; Οπότε 1-2 στις καθυστερήσεις...
-Λες να μην θυμάμαι; Κατούραγα αίμα κανένα μήνα...
Burt, αν μου ξεθάψεις κι άλλους θα σε κάνω μάγκα. Θεματάρα μυρίζομαι πάλι.
-Μη σε νοιάζει και ξέρω που φωλιάζουν, boss. Πάμε για κανένα μπυρόνι;
-Διάβασε πρώτα το κειμενάκι και πες μου. Μικρό είναι. Δεν θέλει και πολλά λόγια μετά από τέτοια εικόνα...

"Είναι οι θύμησες αλλόκοτες και σκάρτες - του Κύρου Ρασιόνι"

Νεκρός από ξυλοδαρμό, μέρα μεσημέρι, στο μετρό της Αθήνας; Welcome to post-war Athens! Δεν θα κλάψει κανείς για το τομάρι τους αλλά το λιντσάρισμα νόμιζα πως είχε εκλείψει ως είδος δημοσίου "διαλόγου". Σοκ; Απο που κι ως που; Απλά η διαδικασία θυμίζει λίγο far west (οι παλαιότεροι θυμούνται την πίσσα και τα πούπουλα), αν και το ιατροδικαστικό πόρισμα μιλά ακόμα και για δαγκωνιές στην καρωτίδα του θύματος, κάτι που παραπέμπει σε ταινία που διένειμε η New Star, δεκαετίας '80 με zombies και νεκροζώντανους. Μήπως είμαστε κτήνη κατά βάθος; Ευτυχώς! Άλλος ένας λοιπόν στη λίστα...
Ένα μικρό βιογραφικό του μακαρίτη:

Αρσένιος Αραβίδης του Παντελεήμωνα, ετών 65

Διετέλεσε αρχηγός της Αστυνομίας και μετέπειτα Υπουργός Εσωτερικού Ελέγχου κατά την κυβέρνηση της Χούντας Αρχαγγέλου
Κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος, εμπλοκή στις υποθέσεις εμπορίας βρεφών του 2013 και 2015, για ηθική αυτουργία στη μαζική δολοφονία των εικοσιτριών φοιτητών με την πυρκαγιά της Νομικής Σχολής το 2012, για τους θανάτους κρατουμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Αυλώνα και άλλες σαραντατρείς κατηγορίες εναντίον του. Η μεταπολιτευτική κυβέρνηση τον άφησε ελεύθερο μετά από μόλις 2 χρόνια καταναγκαστικής εργασίας σε δημόσια έργα και φυσικά με την γνωστή, παχυλή συνεργασία - ρουφιάνεμα. Επιτέλους δικαιοσύνη(;) Τελικά οι θύμησες είναι αλλόκοτες, και μερικές φορές όχι και τόσο σκάρτες, παραφράζοντας τον στιχουργό...

Κύρο; Μπύρα!


την επόμενη Πέμπτη "Bar Fever, Part 1"

Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

Issue #3 - A New Flame... - by Failure Cult

Ζω μόνη μου κάτι μήνες τώρα. Δεν το επέλεξα, ξέρεις. Η ζωή στο πατρικό μου είχε αρχίσει να γίνεται αφόρητη βασικά. Όχι, δε θα 'λεγα ότι μου ασκούσανε μια κάποια πίεση, ούτε καν. Έτσι είναι οι γονείς, μωρέ. Σε πνίγουνε με αγάπη και κατανόηση. Έπρεπε να φύγω. Και γρήγορα μάλιστα.
Σ' αρέσει το σπίτι; Εντάξει, το φτιάχνω ακόμα, ο καναπές να φανταστείς μόλις προχτές ήρθε. Το μέσα δωμάτιο; Έλεγα να το κρατήσω όπως είναι, άδειο, για να κάνω την τέχνη μου. Μη γελάς ρε... Ξανάπιασα τα πινέλα εδώ και δυο μήνες, πασάλειψα κάτι μουσαμάδες, καλά ήταν. Η δημιουργία διώχνει την ένταση, έτσι δε λένε; Δεν ξέρω ποιοι, κάπου το 'χω ακούσει.
Ποιον; Χαχαχαχαχα. Κάναμε μαζί χριστούγεννα πέρυσι, στο είπα; Ναι, με γονείς και όλα. Τρελάθηκαν οι δικοί μου, νόμιζαν ότι τον μάζεψα απ' το δρόμο, αχαχαχαχαχαχα... Ε ναι ρε, τα έκανα στα νιάτα μου στα αυτά, η μικρή χίππισα με τη μοϊκάνα, αχαχαχχχαχα... Ναι, ακόμα στην υπόγα στο Παγκράτι μένει. Που ν' αλλάξει αυτός... Τα ίδια σκατόρουχα, η ίδια σκατόφατσα, μες στο χάλι όλη μέρα... Κουλτουριάρης, παιδί μου. Του είπα άμα γουστάρει να έρθει να μείνει εδώ, αλλά που... Λες και θα στερηθεί την "ανεξαρτησία" του. Ναι, ακόμα εγώ τον συντηρώ. Τι να τον κάνω ρε; Αυτός άμα βρει δουλειά θα πεθάνει, για τέτοια είμαστε τώρα;
Όχι, έχω κόψει απ' αυτά. Μην ξενερώνεις ρε συ, μεγάλωσα και σοβάρεψα, καιρός δεν ήταν; Ντάξει, καμιά φορά μόνο, για να θυμάμαι πως ήταν...
Εγώ θα είμαι το υλικό; Γιατί; Εντάξει, δεν έχω ζήσει και τις φάσεις, αλλά μπορώ να σου πω δυο πράγματα. Ρε δεν παίζει να πιστέψει άνθρωπος ότι είμαι υπαρκτό πρόσωπο, χαχαχαχαχαχαχαχαχα... Γελάω ρε, πρώτη φορά στη ζωή μου θα είμαι "μούσα" κάποιου "καλλιτέχνη". Έστω, της πούτσας καλλιτέχνη.
Θα είναι δηλαδή "κύκλος συνεντεύξεων" κατάσταση; Δε με χαλάει ρε, θα σε βλέπω και συχνότερα... Σου λείπω καθόλου; Καλά, ξέχνα το...

Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010

Issue #3 - σουηδία - by bedlamite one

λένε πως αν θες να γνωρίσεις έναν άνθρωπο και να έχεις μια ολοκληρωμένη εικόνα θα πρέπει να πας μαζί του διακοπές.

στοκχόλμη 7 μέρες.

αεροδρόμιο. λίγα μέτρα πριν την έξοδο ένας σεκιουριτάς αρίας εμφάνισης με καλεί να τον ακολουθήσω σε παρακείμενο δωμάτιο. ακολουθεί ενδελεχής έλεγχος χειραποσκευής και ταυτότητας, ο υπάλληλος δεν ασχολείται καθόλου με τις βενζοδιαζεπίνες που βρίσκονται στην εσωτερική θήκη της τσάντας. εικάζω ότι ο έλεγχος έλαβε χώρα επειδή ήμουν το μόνο άτομο εντός αεροδρομίου (μάλλον και στοκχόλμης γενικότερα) που φορούσε βερμούδα...

επιβίβαση σε opel corsa λουλακί χρώματος, ίδιο ακριβώς με του στάθη θεοχάρη, προορισμός η εστία του δημοσίου πανεπιστημίου της πόλης. κατά τη διάρκεια της διαδρομής έρχομαι σε μία πρώτη επαφή με τη φημισμένη σουηδική κουλτούρα...οι τύποι φίλε οδηγούν σαν αδερφές, τηρούν τα όρια ταχύτητας και δίνουν προτεραιότητα στους πεζούς.

εστίες. η σύγκριση με τις αντίστοιχες ελληνικές είναι αναπόφευκτη...οκ είναι μια τεράστια πράσινη έκταση με super market, ψιλικατζίδικα και μπυραρία, μου φαίνεται πολύ πιο true το ξενοδοχείο του '60 επί της αγ.κωνσταντίνου, εκεί όπου μετά τις 6 το απόγευμα αν θες να αποφύγεις το ψείρισμα καλείς ράδιο ταξί για να σε πάει μέχρι ομόνοια καταβάλοντας την ελάχιστη, ενώ ταυτόχρονα αναλογίζεσαι τη χρησιμότητα του δημοτικού μπάτσου.

πρώτο βράδυ. ημι-παρακμιακό club, μπερδεμένα διάφορα συνάφια, έντονο το ομοφυλοφιλικό στοιχείο, κάτι πανέμορφα κοριτσάκια να αφήνονται στα χοντρά, λιπαρά και μπλαβιασμένα από κακή κυκλοφορία αίματος δάχτυλα άλλων κοριτσιών...σουηδέζα στα early 20`s μου ζητά τσιγάρο και πιάνουμε κουβέντα, ο χου ως γνήσιος έλλην δίνει μία μυθική ατάκα όταν πληροφορείται το αντικείμενο σπουδών της : "really ? a doctor ? i have a pain in my heart.." η γαλανομάτα σκανδιναβή μας χειώνει επί τόπου και ακαριαία.

δεύτερη μέρα. άσκοπη περιπλάνηση στο κέντρο της πόλης, αφηρημένος σκοπός η εύρεση μη πόσιμης σοκολάτας. παρατηρώ ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων χαρακτηρίζεται εύκολα αρκετά εμφανίσιμη, ίσως να σχετίζεται με την κρατική άδεια που έπρεπε να πάρεις για να τεκνοποιήσεις, το μέτρο νομίζω ότι ίσχυε μέχρι το `73. δεν θυμάμαι πολλά από την υπόλοιπη μέρα...

τρίτο βράδυ. στοκχόλμη κέντρο - περιοχή τύπου Κολωνάκι, ακριβά αμάξια, casual ως επί το πλείστον middle εως upper level executives, αμάξι κοντά στο 50άρικο και θηλυκό πρωτοκλασάτη γλάστρα του ελληνικού prime time. σκοτώνουμε χρόνο σε κάποιο συντριβάνι, μας πλησιάζει νέγρος, σημείο εκκίνησης της κουβέντας τα dreads μου. ο caza έχει μόλις ανάψει τσιγάρο όταν μου ζητάει ένα..αφού μάθαμε ότι έρχεται από σομαλία μας δίνει τιμές: chocolate 20 euros, charlie 90 euros. ανταλλάξαμε τηλέφωνα...

τέταρτη μέρα. απόγευμα: ραντεβού στο μετρό με caza, choco 160. βράδυ. τα κουρέλια κάνουν απόβαση στο SpyBar aka Villa Mercedes of Stockholm, ανύπαρκτο face control, νεοκλασικό κτίριο με ξύλινα δάπεδα. 3 δωμάτια, το κάθε ένα με διαφορετικό concept και dj. όντας ήδη αρκετά χαλαροί ήπιαμε 7 ποτά έκαστος. βρέθηκα στην ευχάριστη θέση να απορρίψω 4 συμπαθέστατους metrosexual σουηδούς, έχω την πεποίθηση ότι τους προσέλκυσα λόγω των μωβ γυαλιών μυωπίας και σύμφωνα με ελληνίδα παρουσιάστρια top καναλιού λόγω του bear type παρουσιαστικού μου...καταλαβαίνετε πως θα μοιράζονταν οι ρόλοι σε ενδεχόμενη επαφή...το ξημέρωμα μας βρήκε να τρώμε σουηδικό βρώμικο, στα 8 ευρώ να τρως ένα μέτριο burger φαντάζει πολυ φτωχό αν έχεις ζήσει αθήνα.

πέμπτη μέρα. chillin` σε ένα από τα γραφικά αλσύλια των εστιών η σοκολάτα στην ατμόσφαιρα καθώς αναμένουμε το friday night party. εξαιρετικά παραγωγική ημέρα...λίγο πριν τις 10 βρισκόμαστε στο δωμάτιο και ετοιμαζόμαστε για το event. ο χου έχει φτάσει στα όρια...πάνε 8 μήνες, τα μάτια του είναι σε θέση να στάξουν σπέρμα. απτόητος κάνει αυτό που ξέρει καλά. greek fuckin style you faggots...άρχοντας γονίδης στο utube, μαύρο παντελόνι, μαύρο πουκάμισο, μαύρο λουστρίνι, μαλλί πίσω με μπριγιαντίνη.

το πάρτυ έπαιζε σε ένα από τα κεντρικά κτίρια, μαζεμένες όλες οι φυλές του Ισραήλ, συνωστισμός, ιδρώτας, κιτς εμφανίσεις, vintage γυαλιά μυωπίας, κυριλλέ starάκια, φράτζες, μουστάκια..εν ολίγοις η χαρά του καπουτζίδη. το κουφάρι μου μην αντέχοντας τον mainstream θόρυβο του soulja boy, πλασάρεται στα σκαλιά της εισόδου, ακουστικά - σοκολάτα, ένας πραγματικός σκύλος από το ghetto της δυτικής αττικής. το θέαμα με στιγμάτισε μάλλον με τρόπο ανεξίτηλο... ο χου έχει πάρει από το χέρι έναν θεόρατο όγκο τυλιγμένο με κίτρινο πανί τέντας. ο θείος λάμπρος ο φορτηγατζής αυτές τις αποκαλεί σκουριές. η συγκεκριμένη ήταν εργολαβία ολόκληρη, το δεύτερο στομάχι, αυτό που εντοπίζεται μεταξύ αφαλού και ηβικής περιοχής συγκρατούνταν όπως όπως με ενισχυμένο κορσέ...συνοπτικά ήταν σκέτο και μαύρο κάτεργο η εξωτική αυτή γαζέλα...καθώς απομακρύνονταν ο χου μου φώναξε: "όχι δεν ντρέπομαι, θέλω να ηρεμήσω..."

η βραδιά κυλούσε σχετικά ανιαρά...τουλάχιστον 17 φορές αναγκάστηκα να εξηγήσω ότι είναι σκέτος καπνός και πως απλώς στρίβω το τσιγάρο...ο μέσος σουηδός 25άρης δεν γνωρίζει ούτε καν τα βασικά περί ganjaς.
σε ανύποπτη φάση πετυχαίνω την emily, όπου emily 23χρονη αμερικανίδα ακτιβίστρια με σπίτια σε νέα υόρκη, κεμπέκ και μπορντό. εξακολουθώ να θεωρώ σύμπτωση το γεγονός πώς όσες γκόμενες γνωρίζω και κινούνται στον αναρχικό χώρο είναι τουλάχιστον εύπορες. κερνώ την em σοκολάτα με ελπίδα να κεράσει λίγη στοργή. καταλήγουμε στο δωμάτιο όπου κάνω την κίνηση ματ μόνο για να εισπράξω άκυρο, απορημένος την ρωτώ τι πήγε λάθος και πραγματικά πήγαμε μακριά...μου εκμυστηρεύθηκε μια τραυματική εμπειρία, η πρώτη της επαφή ήταν με τον πατέρα της και από τότε είχε ένα θέμα με την σαρκική διαδικασία. αν ήταν δικαιολογία, τουλάχιστον είναι σαφώς ότι πιο cult έχει ειπωθεί hands down. το ξημέρωμα βρήκε τα ελληνικά κουρέλια να γυρίζουν τη σοκολάτα με έναν ινδό πυρηνικό φυσικό, έναν ελβετό νοσοκόμο και έναν υψηλόκορμο αυστραλό φωτογράφο. απολογισμός: δεν έχωσε κανείς τους...


έκτη μέρα. το ίδιο παραγωγική με την προηγούμενη. μάταια αναζήτηση ερωτικού συντρόφου στην αφιλόξενη εν τέλει στοκχόλμη. δειπνήσαμε 2 φορές σε 1 ώρα, το πρώτο χτύπημα στα mac, το δεύτερο στα burger kings, ψάξαμε και για μία τρίτη αλυσίδα γρήγορης εστίασης της οποίας μου διαφεύγει το όνομα. θυμάμαι με βεβαιότητα όμως ότι χτυπήσαμε και στο βενζινάδικο πλησίον των εστιών όπως επιστρέφαμε. 7 ημέρες 2,5 κιλά....ύπουλο πράγμα τα munchies.

έβδομη μέρα. έχουμε συμφιλιωθεί πλέον με τη μοίρα μας, δεν μας ταιριάζουν οι κρυόκωλες σουηδές, η ψυχοσύνθεση μας αναζητά την στοργή της μάνας στο αφελές πρόσωπο μιας κατοίκου κάποιου μικρομεσσαίου προαστίου με λίγα παραπάνω κιλά και πρώιμη κυτταρίτιδα. συνεπώς, μένουμε κλεισμένοι στο δωμάτιο παρακολουθώντας ό,τι μας άνδρωσε...κάτω τα χέρια από τα νιάτα «Χούλιγκανς».

είστε ελεύθεροι να βγάλετε τα συμπεράσματά σας επί του ατόμου και της προσωπικότητας μου, διακοπές θυμάστε ;

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Issue #3 - Οι φίλοι μου No.2 - by bedlamite one

οι φίλοι μου είναι από εκείνα τα παιδιά που κάποτε γελώντας χαρακτήρισες κουρέλια.
πότε πότε απολαμβάνουν τη χαρακτηριστική ευκολία με την οποία μετατρέπουν την προκατάληψη σε θετικό ρατσισμό.
έχουν εισπράξει την συμπάθεια βλάχου αγρινιώτη ασφαλίτη, έχουν φάει στα μούτρα ασπίδα μπάτσου επειδή δεν έβρισκαν λόγο να αποχωρήσουν από ένα συγκεκριμένο σημείο του πεζοδρομίου.
τους έχει γίνει πρόταση να φοιτήσουν σε "ειδικό" σχολείο, ειπώθηκε κάτι περί αδυναμίας ένταξης και λειτουργίας στο οποιοδήποτε σύνολο. ίσως να σχετίζεται και με τη διαπίστωση του στρατιωτικού ιατρού : "χαρακτηρολογική διαταραχή μικτού τύπου".
κάποιοι από αυτούς έχουν τεράστιο πρόβλημα με τα στερεότυπα, σε σημείο τέτοιο, όπου κατά την πρώιμη ενηλικίωση τους ο γιατρός να κάνει λόγο για πρώιμο έλκος.
άλλοι πάλι σχεδόν μια δεκαετία τώρα συνεχίζουν να τεντώνουν αυτό που η ψυχιατρική ονομάζει "σύνδρομο απώλειας κινήτρων". Ο Ρένος τους αποκαλεί απλώς χομπίστες.
μερικοί χωρίς καν να καταλάβουν πως συνέλεξαν 5-6 διαγνώσεις, κατοίκησαν για λίγο στο λευκό εκτός του φράκτη και επέστρεψαν...πλεον τελείως αποστασιοποιημένοι γελούν μηχανικά και δεν κοιμούνται.
όλοι τους έχουν ένα μικρό θέμα με την αγάπη και τον εκάστοτε εκπρόσωπο ικανοποίησης της γενετήσιας ορμής, η λήδα για χάρη του αγαπημένου της εισήχθη το απόγευμα, το ίδιο πρωί είχε πάρει εξιτήριο, ο γιώργος δεν θα ΄ναι ποτε πια νηφάλιος και η ειρήνη σε κάθε ευκαιρία φιλά τον θάνατο.
πριν επιχειρήσεις να εκφράσεις την όψιμη "λύπη" σου, οφείλω να σε ενημερώσω πως τους γαλούχησε ο αυτοοικτιρμός.

πάει καιρός αλλά ακόμα μισούν αβυσσαλέα τις βλαχολατέρνες,
εκείνο το ταλαίπωρο συνάφι που διαθέτει μια κάποια παιδεία για να πάει στα μπουζούκια,
που τα μουσικά του γούστα διαμορφώνονται κάπου μεταξύ best of & nu jazz,
που ανέπτυξε και διατηρεί επαφή με το θέατρο μέσω free press εντύπων,
που παρακολουθεί παπακαλιάτη και αποφεύγει να το αναφέρει,
μα δεν θα παραλείψει να αναφέρει ποιά συγχωριανή πήρε το κτελ για το χωριό.
μωρή φόλα, ήπια μελαγχολία κυριακή απόγευμα είσαι, δεν είναι αρρώστια...

ΥΓ. κατέληξα οριστικά. το κούμπωμα δεν είναι ούτε ανάγκη ούτε κουλτούρα...κι αυτό συνήθεια είναι...

αρχισυντάκτη burt δεν κατάφερα να μεταφορτώσω κάποιο video.

Issue #3 - Hot Winters (No1) - by Burt "War Hero" Salami

Είναι ένας από αυτούς τους χειμώνες που δεν έχει κρύο. Πάντα κάτι πάει στραβά αυτούς τους χειμώνες... Πόλεμο θυμάμαι και ασιτία... Αλλά τώρα τα πράγματα κυλούν ομαλότατα πια... Αλλά αυτή η ησυχία ρε πούστη μου...και η ζέστη...

Η παγκόσμια ύφεση άφησε έντονα σημάδια παντού. Από τις τρύπες στην πρόσοψη της Βουλής, μέχρι την επιμονή στο "παλιό", στο "ρομαντικό", το προπολεμικό δηλαδή. Έτσι το μετρό παρέμεινε παρατημένο και ακρωτηριασμένο. Μισοκατεστραμμένα βαγόνια, σε μισοστραβωμένες ράγες, γεμάτα με μισότρελους επιβάτες.
Κινούμαι υπογείως από συνήθεια, ακούγοντας μουσική όπως πάντα. Ακόμα κι εκείνες τις σαθρές ημέρες την έβρισκα την άκρη. Χωρίς μουσική ούτε στο φέρετρο έλεγε κάποιος που χέστηκα κι αν θυμάμαι. Ο κόσμος γύρω μου σκυθρωπός και αγενής όπως πάντα. Χαμογελάω συγκαταβατικά σε μια κυριούλα που με παρέσυρε με την τσάντα της και μου απαντά "Άει Γαμήσου". Όπως πάντα. Λες και δεν βράζουμε στο ίδιο καζάνι με φλέμα 15 χρόνια τώρα."Ρε δεν ψοφάς;" τη ρωτάω. Συνήθεια είναι τελικά, η αγένεια...
Γνώριμες φάτσες παντού. Χαιρετώ έναν συμμαχητή μου, από τα οδοφράγματα στη Μάρνη ήταν μάλλον. Μισολολαμένος πια, με χτυπά στον ώμο και με ρωτά πως τα πάω με τη ζωή.Τι να του πεις κι αυτουνού; Καλά...
Απέναντί μου ένας απο τους "συνωμότες". Πρώην υπουργός των "Αρουραίων", νυν undercover καταδότης. Μαζί του οι φουσκωτοί που του παρείχε η τωρινή κυβέρνηση, μετά τη νέα "Δίκη των Τρωκτικών" (έτσι ονόμασε ο Τύπος την δίκη των πραξικοπηματιών του Δεκέμβρη του 2011).Και καλά κρυμμένος ανάμεσα στον ανώνυμο όχλο, σκυθρωπός και αγενής, με ένα παχύ, κιτρινισμένο απο τα τσιγάρα μουστάκι και μακρυά, άλουστα, γκριζοσκατί μαλλιά. Δεν πεινάει όπως ο όχλος όμως, για την ακρίβεια δεν πείνασε ποτέ και μάλιστα ούτε πρόκειται να πεινάσει. Δοσίλογος απ'όλες τις μπάντες, πούλησε τους πάντες για να ζήσει. Όταν έγιναν οι δίκες, οι υπερήφανοι "Αρουραίοι" απαντούσαν στις κατηγορίες κυνικά και σχεδόν πρόστυχα, με απόλυτη συναίσθηση των πράξεων τους καταδικάστηκαν σε εξορία και θάνατο. Αυτός απλά επέδειξε πρόσωπα και κρησφύγετα, μέχρι πρότινος, "δικών του" ανθρώπων. Πουτάνας γιος από γέννας, γλοιώδης και χέστης. Η συμφωνία τον έθετε ελεύθερο με νέα ταυτότητα και ένα Shift+Delete της παλιάς, συν μια δουλειά στις Μυστικές Υπηρεσίες.
Οδός Μάρνη, 24 Φεβρουαρίου 2012
Όμως δεν ξεχνάω φυσιογνωμίες και αυτόν τον πούστη θα τον ξεμπροστιάσω για άλλη μια φορά...

Συνεχίζεται την επόμενη Πέμπτη...

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Issue #3 - Solo - by Anhell

Τον τελευταίο καιρό νιώθω οτι όλοι φαντασιώνονται το πως θα μπορούσε να είναι η ζωή τους αν ήταν solo. Τι έννοω με αυτό?

Με οποιονδήποτε και αν πιάσω μια σοβαρή κουβέντα, αναπόδραστα θα φθάσουμε στο σημείο που θα μου πει"αν δεν είχα σχέση, τώρα θα ήμουν στην Αιτή με τους Γιατρούς του Κόσμου". Η "αν δεν είχα τη γυναίκα μου και το παιδί, θα ήθελα ακόμα να πειραματίζομαι με τα ναρκωτικά. Δεν φαντάζεσαι τι έχουν βγάλει τα εργαστήρια πλέον". Η "αν δεν είχα την μάνα μου που δεν τα βγάζει πέρα με τη σύνταξη μόνο, τώρα θα ήθελα να είμαι σχεδιάστρια κοσμημάτων στη Στοκχόλμη".Η "αν δεν είχα φίλους, τώρα θα ήθελα να ζώ στην Καλκούτα, άγνωστος μεταξύ αγνώστων".

Μου φαίνεται τόσο παράξενο. Εκ πρώτης όψεως, απλώς διατυπώνεται μια αιωνίως ανικανοποίητη και καταπιεσμένη επιθυμία. Ένα απωθημένο. Κάτι το uncanny.

Σε μια δεύτερη ανάγνωση, νομίζω οτι διακρίνω μια θλίψη, μια bitterness για όλα αυτά τα ανικανοποίητα όνειρα. Και διακρίνω οτι το ανικανοποιήτο της υπόθεσης, αποδίδεται στο οτι δεν έχει υπάρξει κανείς solo.

Και μπερδεύομαι.

Γιατί χωρίς ποτέ να έχω υπάρξει ο άνθρωπος που αγκιστρώνεται σε άλλους άνθρώπους για να επιβιώσει και χωρίς ποτε να έχω φοβηθεί να μείνω μόνη μου (απο σχέση, απο φίλους, απο οποιαδήποτε ανθρώπινη παρουσία) μέχρι να καθαρίσει το κεφάλι μου, ποτε μα ποτέ δεν έχω ευχηθεί ούτε για ένα δευτερόλεπτο να ήμουν solo στη ζωή μου.

Και φυσικά είμαι η προσωποποίηση της ανικανοποίητης επιθυμίας. Θα ήθελα να είμαι καλυμένη με tattoo, να τριπάρω τη μισή βδομάδα, να διαβάζω βιβλία και να κάνω yoga όλη μέρα, να κάνω 10 υπερατλαντικά ταξίδια το χρόνο, να δουλευω εθελοντικά στην Ισλανδία, να πηγαινοέρχομαι με τον Υπερσηβιρικό και να ανησυχώ μόνο για το πότε θα μου τελειώσουν τα κάρβουνα και οι λαδομπογιές. Παραμένω όμως μια συμβατική δασκαλίτσα στην Αθήνα όχι γιατί δεν είμαι solo αλλά γιατί πρακτικοί λόγοι και κοινωνικές συμβάσεις με εμποδίζουν απο το να ζώ μια τόσο "χύμα" ζωή. Δεν μπορώ να τριπάρω τη μισή βδομάδα γιατί πρέπει να δουλέψω. Δεν μπορώ να κάνω 10 υπερατλαντικά ταξιδια το χρόνο γιατί δεν έχω τα χρήματα και το χρόνο για να το κάνω. Τα κάρβουνα και οι λαδομπογιές μου τέλειωσαν το 2004 και απο τότε δεν τα έχω ανανεώσει γιατί ξέρω οτι δεν θα προλάβω να ασχοληθώ μαζί τους με την ησυχία μου. Και ίσως δεν έχω καν όρεξη να αφιερώσω όλη μου την ενέργεια στο να ζωγραφίσω μια ορχιδέα.

Και το να μείνω solo για μένα δεν είναι συνώνυμο της απελευθέρωσης αλλά συνιστά το μεγαλύτερο φόβο μου. Γιατί, λογικά, αν ήμουν solo, θα είχα σταματήσει να είμαι εδω και αρκετά χρόνια.

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

Issue #3 - Οι φίλοι μου - by bedlamite one

οι φίλοι μου είναι απο εκείνα τα παιδιά που κουρεύονται μόνα τους.
οι φίλοι μου παιδιά που γερασαν προώρως, κάνας - δυο μέσα σε μια νύχτα...
εξοικειώθηκαν νωρίς πολύ νωρίς με τη θλίψη.
ζουν την παρατεταμένη εφηβεία τους κουβαλώντας πίκρα και πολλά συμπλέγματα.
συνθέτουν ένα υπερρεαλιστικό χαρμάνι ανθρώπων, διαχέονται εντός της πολιτείας ακούσια αποδομώντας την, απλά και μόνο με την ατομική πορεία τους.
νιώθουν καλύτερα τις μικρές ώρες, ησυχία, αργοί ρυθμοί, άπλα...
έχουν μια τάση να αποφεύγουν τους γείτονες καθώς διαπίστωσαν ότι είναι εξαιρετικά εύθικτοι.
αρκούνται σε ένα "τι έγινε ;" κι αυτό με τη σειρά του αρκεί...
μην περιμένεις δώρα και τηλεφωνήματα σε γιορτές και γενέθλια, οι φίλοι μου κάπνιζαν πάντα φτηνά τσιγάρα.
μισούν εύκολα αφού διαθέτουν ελαφρώς διαταραγμένη αξιολογική κρίση.
μίσησαν βαθιά όλες τις στολές...οπότε δεν τα πάνε καλά με τους γιατρούς.
αν σε εκτιμούν αφήνουν δίπλα σου ένα κομμάτι απ` την ψυχή τους.
15αύγουστο πάντοτε στην αθήνα, σε κάποια ταράτσα να καταναλώνουν καρτέλες, να καπνίζουν σκέψεις, κάθε φορά να σχεδιάζουν τη φυγή τους...

ΥΓ. Κωνσταντίνε, μόνο μπροστά σου ντρέπομαι...θα το δεχτώ αν αρνηθείς να μας καταλάβεις.

Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

Issue #3 - Μπρος γκρεμός και πίσω σκατά - by Failure Cult

Πουτάνες αλλαγές... Σε γαμάνε και σε φτιάχνουνε. Έτσι είναι ρε...
Δε με νοιάζει βασικά. Έχω μάθει να δέχομαι τα πράγματα όπως έρχονται, φτάνει να μου σκάνε στα μούτρα.
Μη με βάλεις να πάρω αποφάσεις, τη γάμησες. Δεν μπορώ. Σερβίρισέ μου το χειρότερο σενάριο, θα το επεξεργαστώ και θα το δεχτώ. Έτσι απλά. Μία, δύο, θα το καταπιώ. Αλλά εσύ πρέπει να κάνεις όλη τη δουλειά. Εμένα δώσ' μου συνέπειες... Όσες θες... Όσες έχεις. Όλα τα σκατά του κόσμου είμαι ικανός να φάω.
Προσαρμόζομαι και εύκολα. Το 'χω ξαναπεί, όλοι ένα κώλο πουλάμε στην τελική. Ο δικός μου είναι φτηνός. Ό,τι προαιρείσθαι φάση... Αρπάζεις, γαμάς, τελειώνεις και σου λέω κι "ευχαριστώ, δεν πόνεσε πολύ". Έτσι είναι. Μόνο μη μου αλλάξεις την κατάσταση... Έχε με ασφαλή, σε ένα βόθρο και όλα για 'μένα θα πάνε καλά... Θα το δεχτώ. Θα προσαρμοστώ. Θα γίνω ένα με το περιβάλλον... Μόνο το ασπράδι των ματιών μου θα ξεχωρίζει, ίσως για να υπενθυμίζει στον τυχαίο περαστικό ό,τι παίζει κι ένας άνθρωπος μέσα σ' αυτό το αίσχος...
Έχει σημασία; Καμία...

Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Issue #3 - Μέσα απο ξένη ταυτότητα - by Salami

Αντιδρώ απότομα ή αδιάφορα στην έλλειψη σεβασμού, εξαρτάται πάντα απο τον άνθρωπο που ξεστομίζει κάτι που την ενεργοποιεί. Πάντα όμως βράζω ελαφρά μέσα μου ίσως για να μην καταλήξω ίδιος με τον ξεστομίσαντα (αν ο όρος είναι δόκιμος). Αυτός ο βρασμός είναι το μόνο αγνό συναίσθημα που μου έχει απομείνει καθώς όλα τα υπόλοιπα είτε έχουν μπασταρδευτεί σε σημείο δημιουργίας νέου συναισθήματος, είτε απλά δεν με ελκύει η χρήση τους. Ως άμυνα λοιπόν στην δυσκολία κατάποσης εγκεφαλικών απορριμμάτων, δημιουργώ περσόνες. Εύπεπτες καρικατούρες ανθρώπων που μπορώ να υποδυθώ, για να μην πικράνω / ενοχλήσω / προκαλέσω τον συνομιλητή μου καθώς, κατά βάση, είμαι ένας άνθρωπος που δεν αρέσκεται στην λεκτική βία. Ναι, ψεύδομαι! Ψοφάω να βρίζω, να ξεφτιλίζω, να προσπαθώ να μειώσω τον άλλον σε σημείο εξαΰλωσης. Τρελαίνομαι να ουρλιάζω στα μούτρα σου, να εξευτελίζω ότι αγαπάς και στην καλύτερη των περιπτώσεων να σου πετάξω την κοντινότερη καρέκλα ανάμεσα στα μάτια. Κι όμως... Το έχω κάνει ελάχιστες φορές. Έτσι συνεχίζω να βράζω και συνεχίζω να υποδύομαι τον μικρό, καλό Burt που κατά βάθος όλοι αγαπούν. Και έτσι θα μείνει γιατί του αρέσει να ζει ανάμεσα σε άλλους που τρέχουν μαζί του. Αλλά κάποια μέρα...

Με σεβασμό σε αυτούς που με ή θα με σέβονται

PhD Bartholomew "Burt" Salami

Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

Issue #3 - Πως να είσαι αόρατος - by Failure Cult

Είναι απλό βασικά... Ναι ρε. Δε χρειάζεται να κάνεις τίποτα. Ή μάλλον απαιτείται να μην κάνεις τίποτα.
Δεν πρέπει να "φαίνεσαι". Δεν πρέπει να ντύνεσαι έντονα, να υψώνεις τον τόνο της φωνής σου, γάμα το, μη μιλάς καθόλου καλύτερα. Δεν πρέπει να αντιδράς, φυσιολογικά, ή αφύσικα, δεν έχει σημασία. Πρέπει να δέχεσαι ό,τι σκατά σου πουν να κάνεις μέχρι τη μέρα που θα σταματήσεις να είσαι κάποιος με ονοματεπώνυμο... Θα είσαι ο "έι, εσύ".
Ώσπου να σταματήσεις να είσαι και αυτό. Να πάψεις να υφίστασαι ως "μια παρουσία στο χώρο".
Και τότε μόνο θα μπορέσεις να δράσεις ανενόχλητος. Τότε θα ανοιχτούν μπροστά σου οι ζωές των άλλων, θα τους ακούς να ψιθυρίζουν, θα είσαι δίπλα τους, μα δε θα υπάρχεις, όχι στ' αλήθεια, μείνε σιωπηλός, όχι ότι θα μπορούν να σε αντιληφθούν, αλλά δε βλάπτει να προσέχεις και λίγο.
Στη συνέχεια μπορείς να επεκταθείς. Έστω ότι ο χώρος που προανέφερα είναι το μέρος που εργάζεσαι, σειρά έχει η πολυκατοικία που μένεις, η γειτονιά που κόβεις βόλτες, το μπαρ που τα πίνεις. Γίνεται εύκολο μετά από λίγο. Αν καταφέρεις να μη γίνεις αντιληπτός και από τα νέα άτομα που θα κατοικήσουν στο σπίτι σου, αν δεν αντιδράσεις την ώρα που θα πετάνε τα έπιπλά σου για να βάλουν τα δικά τους, τα πράγματά σου, τους δίσκους σου, την κιθάρα σου... Είναι δύσκολο ρε, το ξέρω, δεν το 'χω καταφέρει, μόνο σε θεωρητικό επίπεδο, αλλά γίνεται...
Ναι ρε, ξέρω συγκεκριμένο άτομο που το πέτυχε... Έχει εξαφανιστεί κάμποσο καιρό απ' τη ζωή μου, αλλά η παρουσία του είναι αισθητή γάματα... Ή απλά θέλω να το πιστεύω... Δε γαμιέται, γίνεται πάντως...

Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

Issue #3 - Poison Girls - by Failure Cult

Έτσι είναι αυτές οι ιστορίες. Ενώ ξεκινάνε με τις καλύτερες προοπτικές, βλέπεις ότι το πράγμα κάπου στη μέση στραβώνει και μέχρι το τέλος έχει γαμηθεί το σύμπαν από παντού...
Act 1: Ξυπνάς μετά από ένα μνημειώδες γαμήσι. Δεν είσαι σπίτι σου, βέβαια, ούτε καν, είναι πολύ πιο καθαρό ετούτο, τσεκάρεις το χώρο, απαλά χρώματα, μίνιμαλ διακόσμηση και είσαι μόνο στην κρεβατοκάμαρα... Δίπλα σου κοιμάται μια τύπισσα, κάτι θυμάσαι από χτες, όχι πολλά όμως, σκέφτεσαι να κοιμηθείς κι άλλο, αντ' αυτού απλώνεις το χέρι για να βγάλεις τα τσιγάρα σου από το παντελόνι. Σηκώνεσαι και πηγαίνεις προς την κουζίνα, ευελπιστώντας να βρεις καφέ και όχι τίποτα βιολογικές μαλακίες... Η τύχη σου δε σε απογοητεύει...
Act 2: Η τύπισσα εισέρχεται στο χώρο που έχεις καταλάβει... Με το που βλέπει το τσιγάρο στο χέρι σου συνοφρυώνεται... Σκατά ξεκινήσαμε. Κάπου στο βάθος εντοπίζεις την παρουσία του Ξένιου Δία και το σβήνεις με τη μία... Η τύπισσα φτιάχνει καφέ και ανοίγει τηλεόραση. "Καλημέρα" της λες... Στην ανταποδίδει μετά από περίπου είκοσι δευτερόλεπτα. "Ώρα να την κάνουμε", σκέφτεσαι...
Act 3: Έχεις ντυθεί και πας να χαιρετήσεις. Είναι ακόμα κολλημένη στην οθόνη. Έχει διαφημίσεις. Πλησιάζεις. Και τότε συνειδητοποιείς ότι η έτσι κλαίει. Με λυγμούς. "Τι τρέχει;", ρωτάς... "Τίποτα"... Και ναι, είσαι τόσο μαλάκας που επιμένεις "δε φεύγω αν δε μου πεις", τι δε φεύγεις, ρε μαλάκα, σε φάση ένα χτεσινοβραδινό γαμήσι ήταν όλο κι όλο, σήκω και φύγε όσο μπορείς ακόμα, αλλά όχι, εκεί, να είσαι "φίλος" και καλά, όχι ο μέσος όρος, αράζεις και ακούς... Και αρχίζει ένα παραλήρημα που δε λέει να τελειώσει... Για τον πρώην μαλάκα, που ήταν μεγάλο μουνόπανο, της φερόταν απαίσια, δεν της έδινε σημασία, της έτρωγε τα φράγκα, το φαΐ, την οικιακή βοηθό, κι αρχίζει να κλωτσάει έπιπλα, να αναποδογυρίζει τραπέζια, να ωρύεται για την κατεστραμμένη ζωή της, και όλο αυτό το διάστημα, εσύ απ' τη μεριά σου, αρχίζεις σιγά σιγά να συμπαθείς αυτό τον τύπο...
Act 4: Είναι από πάνω σου και χτυπιέται σα μανιασμένη... Δεν κατάλαβες ακριβώς πως, αλλά μες στα ουρλιαχτά, βρεθήκατε γυμνοί στα πατώματα να γαμιέστε χωρίς να υπάρχει αύριο. Σ' έχει γεμίσει δαγκωνιές και, όπως κοπανιέται, σηκώνει απ' το πάτωμα και κραδαίνει απειλητικά στο πρόσωπό σου μια πλαστική πούτσα σε μέγεθος χεριού ώριμου ανδρός.... Αναρωτιέσαι από που την έβγαλε... Με το που τελειώνει η φάση, σε κοιτάει καταϊδρωμένη και χαμογελάει. Ρωτάει αν μπορεί να πάρει ένα από τα τσιγάρα σου. Η όλη κατάσταση σου θυμίζει μαλακισμένη αμερικάνικη ταινία. Εύχεσαι το σενάριό της να τελειώνει με τον πρωταγωνιστή να πηγαίνει σπίτι του... Και γρήγορα...

Δευτέρα, 8 Νοεμβρίου 2010

Issue #3 - I Was Trying To Talk, But I Sounded Like a Racoon - by Anhell

Every now and then, you run up on one of those days when everything is in vain...a stone bummer from start to finish; and if you know what's good for you, on days like these you sort of hunker down in a safe corner and watch.
Hunter S. Thompson, Fear and Loathing in Las Vegas


Τελευταία έχω ένα θέμα με το χρόνο. Νιώθω οτι ο χρόνος με πιέζει ασφυκτικά να κάνω κάτι, να δράσω, να κυνηγήσω το στόχο μου. Υπο άλλας συνθήκας, κάτι τέτοιο θα με ενεργοποιούσε ευχάριστα, θα μου δημιουργούσε το περίφημο "δημιουργικό άγχος" και θα βρισκόμουν σε μια μεθυστικά εφευρετική φάση με το χρόνο να λειτουργεί σαν ένα παραισθησιογόνο stimulant.

Όχι τώρα όμως. Ο χρόνος με κάνει να ασφυκτιώ, με κυνηγάει και εγώ τρέχω προς τυχαίες κατευθύνσεις, χωρίς σχεδιασμό και πλάνα, με μόνη ελπίδα να τον ξεγελάσω λίγο.

Δεν είναι οτι έχω κάποια μορφή καταδιωκτικής μανίας. Φταίει απλά οτι ξεκίνησα τη ζωή μου πιστεύοντας οτι ο χρόνος είναι ένα απεριόριστο αγαθό που μου επιτρέπει να σχεδιάσω, να χαλαρώσω, να σβήσω ο,τι με πονάει. Και ξαφνικά συνειδητοποίησα οτι δεν είναι έτσι τα πράγματα.

Το πρόβλημα μου τώρα είναι οτι νιώθω οτι μπορεί να μην έχω όσο χρόνο ελπίζω και μετανιώνω διαρκώς για τις ευκαιρίες που αφήνω αναξιοποίητες. Επιπλέον, είμαι εντελώς διχασμένη γιατι απο τη μία νιώθω οτι πρέπει να στριμώξω όλα όσα θέλω να κάνω σε ένα πεπερασμένο χρονικό διάστημα και απο την άλλη βρίσκω συνέχεια τον εαυτό μου σε μια "sit back and watch" φάση. Φοβάμαι οτι οι μέρες και οι ευκαιρίες περνάνε απο μπροστά μου και εγώ κάθομαι και τις ατενίζω. Και το χειρότερο είναι οτι δεν ξέρω καν τι σκατά θέλω να κάνω με τη ζωή μου. Οπότε δεν μπορώ να σχεδιάσω τίποτα. Και ο χρόνος κυλάει. And I just sit back and watch.


Πέμπτη, 4 Νοεμβρίου 2010

Issue #3 - 9958 μέρες - by Shattered Words




«Όταν μεγαλώσεις θα με θυμηθείς. Τα εγγόνια σου θα σε βρίζουν και εσύ δε θα φέρνεις και πολλές αντιρρήσεις… θα κατεβάζεις κεφάλι, χωρίς δισταγμό. Δε μπορείς να κάνεις κι αλλιώς. Κι εσύ φέρθηκες στη γιαγιά σου με τον πιο άσχημο – ανέντιμο – χυδαίο τρόπο. Γιατί; Δεν τρέχω κάθε μέρα από τότε που γεννήθηκες; Για εσένα…να μη σου λείψει τίποτα. Μόνο όταν φύγω θα το καταλάβεις…»

Μόνο τότε ο άνθρωπος καταλαβαίνει. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, τίποτα δεν υπολογίζει. Όλα φαίνονται πιο καθαρά τώρα, κι ας μην ήρθε εκείνη η στιγμή. Πάντα ήσουν δίπλα μου. Πιο πολύ και από μάνα…Δε με άφησες, αλλά ούτε εγώ σε άφησα(πρέπει να το παραδεχθείς) . Μαζί τα περάσαμε όλα κι έχουμε πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μας. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Όλα γίνονται για κάποιο σκοπό, στο ατελείωτο πέρα δώθε της ζωής. Αν θες όμως, άκου και αυτό:


Σ’ αγαπώ πολύ, αυτή είναι η αλήθεια, αλλά ποτέ δε στο ‘χω πει. Τί περιμένω άραγε; Το μυαλό δε βοηθάει τούτη την ώρα. Δεν ξέρω, βέβαια, αν ήθελες να το ακούσεις κιόλας. Δεν έχει σημασία. Το νιώθω. Μεγάλα λόγια δεν έχουν θέση εδώ. Ό,τι βγαίνει από την καρδιά είναι και παντοτινό. Έχε μου εμπιστοσύνη.

Συγγνώμη…


Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010

Issue #3 - Ποιός ορίζει τι / Τι ορίζει ποιόν - by "The Artist Formely Known As Salami"

Είμαι ότι τρώω ή τρώω αυτό που είμαι / Ζω για να δουλεύω ή δουλεύω για να ζω / Αυτά που με διδάσκουν, με ορίζουν ή ορίζω αυτούς που με διδάσκουν / Αγαπώ ότι μου ταιριάζει ή ταιριάζω σε αυτά που αγαπώ / Η σάρκα είναι επιθυμία ή η επιθυμία σάρκα / Ο λόγος μου πηγάζει απο μένα ή εγώ απο το λόγο μου / Θρηνώ τους νεκρούς ή οι νεκροί εμένα / Το είδος δικαιολογεί την αφέλεια μου ή η αφέλεια το είδος μου / Κοιτώ τον καθρέφτη ή ο καθρέφτης κοιτά εμένα / Διάλεξα την πολιτική μου θέση ή με διάλεξε αυτή / Ξεχωρίζω απο το σύνολο ή το σύνολο με πέταξε έξω;
Και στην τελική τι διχασμός είναι αυτός;

Issue #3 - Η εσωτερική αποδόμηση και οι γάτες του θανάτου - by Failure Cult

Βλέπω μάτια παντού, ρε πούστη, αλήθεια, δεν ξέρω από που σκατά έρχονται, αλλά είναι εκεί, ανάβω τσιγάρο και το παίζω αδιάφορος, κάνω μια βόλτα το τετράγωνο μπας και τα μπερδέψω, δε γίνεται τίποτα, ποιο μουνόπανο να είναι τώρα, γάμησέ τα, αν τον αγνοήσω θα φύγει, θα βαρεθεί, ξέρω 'γω, πετάω τη γόπα και βγάζω ένα δεύτερο απ' το πακέτο, έχω αρχίσει να φρικάρω ρε, τι σκατά θέλει, πιάνω τα κλειδιά στην τσέπη, τα βγάζω, τα τοποθετώ ανάμεσα στα δάχτυλα και σφίγγω τη γροθιά... Ας έρθει τώρα το μουνί, είμαι έτοιμος... Γυρνάω αργά... Μια τύπισσα στέκεται απέναντί μου και χαμογελάει...
"Γεια, με θυμάσαι;", μου κάνει...
"Ναι... Πως...",
"Από το πάρτυ προχτές... Εντάξει, είχες πιει λίγο..."
,
"Όχι ρε, ξεκόλλα σε θυμάμαι...", αρχίδια τη θυμάμαι...
"Χαχαχα... Θα αισθανόμουν πολύ ηλίθια αν με είχες ξεχάσει. Να σου 'χω πει τόσα πολλά κι εσύ...", μαλάκα, ποια είναι;
"Ούτε καν ρε συ, δεν ήμουν τόσο χάλια πια"
, τελείως σκατά ήμουν, βασικά,
"Ε, ήσουν κάπως... Τέλος πάντων... Δε μου λες... Αυτό που έψαχνες, το βρήκες;"
, τώρα τη γάμησα,
"κοίτα...",
"εντάξει, αν δε θες να μου πεις δεν τρέχει, αν ποτέ αλλάξεις γνώμη, το τηλέφωνό μου το έχεις...",
"Ναι..."
, το όνομά σου μου λείπει ρε,
"...πάντως, αν μου επιτρέπεις να συμπληρώσω κάτι σ' αυτά που λέγαμε, αν σου φερόταν κάποιος αντίστοιχα, κι εσύ το ίδιο θα έκανες"
, τι λέει ρε μαλάκα;
"Ίσως να μην έπρεπε να του χώσω τ' αρχίδια στο στόμα... Ναι... Εκεί μάλλον υπερέβαλλα...", πρέπει να φύγω τώρα, όχι μαλακίες,
"... αλλά σου εξήγησα...",
"ναι... Και τότε σε δικαιολόγησα..."
, μάλλον,
"όντως... Απλά φοβόμουν μήπως μιλούσε το ποτό..."
,
"Ούτε καν ρε...",
"... και... ρε συ... φιλάς υπέροχα..."
, τι κάνω;
"....."
,
"....."
,
"Να τα πούμε κανα βράδυ...", όχι,
"ναι, εννοείται...",
"Γεια..."
,
"Γεια..."
....................

Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

Issue #2 - ΘΡΒΣ - by "The Burt"

Δύσκολη μέρα. Επιτέλους θα κλείσω τα μάτια μου, ίσως και να κοιμηθώ όσο έχει σκοτάδι ακόμα. Λίγη τηλεόραση για την αποβλάκωση, η ένταση χαμηλά ίσα ίσα να διακρίνεις συνοχές ήχων. Όταν πλέον τα μάτια γράφουν no vacancy ενστικτωδώς πατάω το off... Ησυχία επιτέλους, ακόμα και από αυτόν τον πούστη το δρόμο που μισώ. Επιτέλους, θα κοιμηθώ. 3:40 π.μ. .

Ησυχία; Noooo sir! Δεν υφίσταται κάτι τέτοιο εν έτη 2010. Το ψυγείο μισεί τον ύπνο σου και όλο το βράδυ δημιουργεί αυτόν τον παγερό βόμβο που αν τον παρατηρήσεις πιστεύεις ότι το No Frost πρόγραμμα σου ψέλνει, σε μορφή μάντρα, το τελευταίο αντίο ως άλλος σαμάνος. Το PC σου που κατεβάζει torrents αγκομαχά όλο το βράδυ, ανταπαντώντας στον No Frost Σαμάνο της κουζίνας με την δική του βεδική επανάληψη, προσθέτοντας τουβλάκια στον υποχθόνιο wall of sound ενώ ο σκληρός σου δίσκος αναλαμβάνει χρέη δεύτερου στην μηχανική πολυφωνία. Τα ρολόγια συνθέτουν την αυτιστική επανάληψη με κάθε χτύπο του δείκτη των δευτερολέπτων, χαρίζοντας αυτό το δυσβάσταχτο άγχος στο στήθος, σαν να σε καταπλακώνουν ντουβάρια στα συντρίμμια τις Ρικομέξ ενώ πιστεύεις πως απο στιγμή σε στιγμή θα σε βγάλει η ΕΜΑΚ, αυτή την πίεση που δημιουργεί το πέρασμα του χρόνου. Τα λαστιχάκια στις βρύσες αλλάζουν σπάνια, το καζανάκι τρέχει και νιώθεις την υγρασία, που στην πραγματικότητα είναι ο ίδιος σου ο ιδρώτας, να σε πνίγει ως ένας άλλος Ισμαήλ, περιμένοντας την Λευκή Φάλαινα να χτυπήσει την καρίνα του Pequod

Και φυσικά υπάρχει η φωνή απ΄τα έγκατα του σπιτιού σου...
Μερικές φορές ορκίζομαι πως οι τοίχοι μου μιλούν. Έχω ακούσει άπειρες φορές το όνομά μου μέσα στα σκοτάδια από μια συριχτή, μακρόσυρτη, σιγανή, γάμα τα ανατριχιαστική φωνή. Μικρός χεζόμουν πάνω μου όταν έμενα μόνος στο σπίτι και ο λόγος ήταν και είναι αυτή η ανεπαίσθητη φωνούλα (και φυσικά ο κοντόχοντρος νάνος που κρύβεται στα ντουλάπια με τα παπλώματα). Χρόνια πολλά πέρασαν, με τον εγκέφαλο μου να προσπαθεί να αποβάλει αυτό τον ήχο που ταλάνιζε τη μνήμη μου και έκανε overdub κάθε τι κακό είχα ακούσει στην ζωή μου, αλλά μάταια. Ώσπου διαπίστωσα ότι η πηγή του κακού δεν ήταν μικρές, σκελετωμένες νεράιδες, ούτε δαιμόνια που θέλουν να μου πάρουν τσιμπούκια για να με θέλξουν στο πυρ το εξώτερον. Είναι οι πρίζες που ουρλιάζουν για εκτόνωση. Ουρλιάζουν όλη μέρα, κάθε μέρα όλο τον χρόνο εκτός από τις ώρες που υπάρχει διακοπή ρεύματος. Τώρα πλέον δεν κινδυνεύεις από λάμιες και βρικόλακες αλλά από την εισβολή των ηλεκτρονίων στον εγκέφαλο σου, γεννώντας αυτή την αμαρτωλή ανάγκη να κλείσεις τον γενικό για να δεις όνειρα. Εγώ τουλάχιστον...

Αφουγκράσου την υποτιθέμενη σιωπή του καβουκιού σου και θυμήσου ποιός είναι ο εχθρός του Μορφέα.

Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου 2010

Issue #2 - Κηφήνες της Αριστοκρατίας - by Failure Cult

Θεωρώ τον εαυτό μου απολύτως εξαγοράσιμο, ένα γαμημένο προϊόν, κατάλληλα εκπαιδευμένο να υπακούει στις προσταγές μιας αγοράς εργασίας του αυτοπεριορισμού και της ανίας... Στην τελική όλοι ένα κώλο έχουμε να πουλήσουμε, η τιμή αλλάζει, το γαμήσι είναι πάντα εκεί, σε περιμένει, εσένα, εμένα. Το δέχεσαι; Εγώ το δέχομαι και χέστηκα, πόσα δίνεις πες και είμαστε εντάξει, έχω τις εκρήξεις μου, βέβαια, δεν είμαι αναίσθητος, πάντα θα υπάρχουν τα "γιατί", πάντα θα 'μαι εκεί για να μην τους δίνω τις πολυπόθητες απαντήσεις. Δεν έχω κάποιο "θέμα" με την πάρτη μου, ούτε καν ρε, είμαι απολύτως συμβιβασμένος με ό,τι στον πούτσο μου συμβαίνει, απλά είμαι υπερβολικά έξυπνος για να είμαι χαρούμενος, για ν' αφεθώ στην ευτυχία, αυτό είναι όλο...

Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

Issue #2 - ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΧΕΙ ΠΑΙΞΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΤΣΙΤΑΡΑ;;; - by Dr Johan

Κάθομαι μονάχος και αναπολώ τα παιδικά μου χρόνια που περίμενα να έρθει το γαμημένο σαββατοκύριακο για να στρωθώ από νωρίς το πρωί μπροστά στην οθόνη μου και να χαζέψω τα ατελείωτα animations της εποχής μου...Ακόμα και τώρα κάθομαι και βλέπω τα animations νέας γενιάς όπου δεν έχουν να μου πούνε τίποτα.Κάθομαι και βλέπω τις αηδίες που βλέπουν τα πιτσιρίκια αν κάθονται να δούνε έστω και αυτές τις αηδίες και δεν στρώνονται μπροστά σε μια κονσόλα για video games ή μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή για να μπούνε στο facebook.Όπως και να έχει τα πιτσιρίκια νέας γενιάς δεν πρόκειται ποτέ να νιώσουν το κάψιμο που μας παρείχαν animations σαν το silverhawks και το heman,τι να πω βέβαια για τα voltron,voltus 5,transformers όπου έβλεπα robot να μεταμορφώνονται,να ενώνονται,να καταστρέφονται...Όπως και δεν 8α ξεχάσω ποτέ τα bravestarr,shera και φυσικά τους thundercats από μια ηρωική ομάδα γατιών(το όνειρο της Anhell)όπου για έναν παλιό μεταλλά είναι ότι ποιο επικό έχει βγει ποτέ και για έναν ανώμαλο πιτσιρικά που του αρχίζε να κάνει κούκου είχε την μουνάρα με τα λεοπαρδαλέ τσιτάρα...Πιστεύω ότι πολλοί έχουν αυνανιστεί με την θεσπέσια παρουσία της... Άραγε ποιος δεν τον έχει παίξει για την Τσιτάρα;;;



Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010

Issue #2 - I Hate The Human Race - by Anhell

I Hate the Human Race.

I. Hate. The. Human. Race.

Τελευταία με διακατέχει μια μόνιμη αίσθηση ναυτίας. Αναζητούσα την αιτία της ναυτίας στις ήμερομηνίες λήξης προιόντων που κατανάλωσα και στα απορρυπαντικά που με πάθος χρησιμοποιήσα. Μέχρι που συνειδητοποίησα οτι η καθημερινότητα μου μου προκαλεί ναυτία.

Δεν μου αρέσει η δουλειά μου. Λάθος. Η δουλειά μου, η ουσία της δουλειάς μου, μου αρέσει. Είναι μεθυστική η θέση εξουσίας που διαθέτω και η (υποτιθέμενη) ικανότητα μου να διαμορφώσω, να τροποποιήσω, να ανοίξω νέους κόσμους, να επαινέσω, να κατακρίνω, να γκρεμίσω και να ξαναδημιουργήσω απο το μηδέν. Ταυτόχρονα είναι εκπληκτικό το οτι μπορώ να αγκαλιάσω το "υλικό" μου, να αναμειχθώ μαζί του και να νιωσω τη ζεστασιά του. Τα lesson plans στην αρχή της χρονιάς μου δίνουν μια αίσθηση προετοιμασίας για μια εκστρατεία με τρόπαιο τη γνώση.Χαίρομαι όταν τα παιδιά με θεωρούν φίλη τους και μου στέλνουν μηνύματα στο κινητό. Με εξιτάρει η ιδέα να μου δίνουν μυαλουδάκια tabula rasa τα οποία πρέπει να "εγγράψω" η ακατέργαστα υλικά τα οποία πρέπει να λαξεύσω προς μια κατεύθυνση. Στα πανεπιστήμια, οι τομείς της εκπαίδευσης εντάσσονται στις σχολές "Arts & Humanities". Βέβαια, ο δάσκαλος είναι ένας καλλιτέχνης κατα κάποιο τρόπο αλλά δεν ξεφεύγει απο τα humanities, την τριβή με τις κοινωνικές ομάδες.

Το πρόβλημα μου είναι οτι καθώς περνούν τα χρόνια, αυτή η φαντασμαγορία ξεθωριάζει και απο τη στιγμή που σηκώνομαι το πρωί και πρέπει να διορθώσω εκθέσεις ως τη στιγμή που θα κοιμηθώ το βραδυ και θα ανακαλώ με πόνο τι άκουσα όλες αυτές τις ώρες στην αίθουσα, ΣΙΧΤΙΡΙΖΩ.

Γιατί δεν δουλέυω με παιδιά αλλά κατα κύριο λόγο με σιχαμερα, κομπλεξικά, ομοφοβικά και εθνικιστικά σιχάματα που αφιερώνουν απεριόριστη ενέργεια στο πώς θα εξαπατήσουν, πως θα μειώσουν, πως θα ξεγλιστρίσουν απο τις ευθύνες τους, πως θα καταστρέψουν, πως θα πουλήσουν μούρη και πως θα καλύψουν τον κομπλεξισμό τους με επιθέσεις προς κάθε κατεύθυνση.

Και πάλι δεν θέλω να παρεξηγηθώ. Δεν με απασχολεί η έπίδοση των παιδιών αλλά η συμπεριφορά τους. Θεωρώ οτι η διδασκαλία ειναι 50% εκπαίδευση και 50% αγωγή. Υπάρχουν εξαιρέσεις σε αυτό που τείνει να γίνει κανόνας. Καθημερινά συναντώ μικρές ηλιαχτίδες, παιδιά ζωηρά και άταχτα που θα έλθουν διαβασμένα η αδιάβαστα, που θα κάνουν σκασιαρχείο για να πάνε να φάνε σουβλάκια και να ξεσκάσουν απο τον όλεθρο των φροντιστηρίων, παιδιά που θα με περπατήσουν ως το τρένο για να μη ειμαι μόνη στα σκότάδια, παιδιά που θα καπνίσουν η θα πιούν η θα γαμηθούν όχι για να πούν οτι το έκαναν αλλά γιατί ήθελαν να το δοκιμάσουν, παιδιά που θα πούν ξεκαρδιστικά ανέκδοτα στην τάξη παρότι θα μείνει πίσω η διδασκαλία του reported speech, παιδιά που παλεύουν με τα αγγλικά μολονότι ήλθαν στην Ελλάδα πρίν δύο χρόνια και ίσα που προλάβαν να αφομοιώσουν κάπως τα Ελληνικά, παιδιά που θα θελήσουν να μοιραστούν κάτι που μάθανε η κάτι που τους συνέβη μαζί μου γιατί θεωρούν απόλυτα λογικό το οτι θέλω και εγώ να μάθω απο αυτά.

Αλλά πλέον αυτά τα παιδιά είναι εξαιρέσεις σε κάθε τάξη και φωτεινά διαλλείματα στη μέρα μου. Γιατί κατα τ'αλλα συναντώ τόσο ρατσισμό, τόση ψευτομαγκιά, τόση ασέβεια προς άψυχα και έμψυχα που αναγκάζομαι να περνάω τη μισή μου μέρα ουρλιάζοντας. Φέτος έχω δεί παιδιά 8 χρονων να γδύνουν και να χτυπάνε έναν συμμαθητή τους ουρλιάζοντας "Μαλάκα Αλβανέ". Έχω δει παιδιά, δεύτερη γενιά μεταναστών να επιτίθενται ρατσιστικά σε παιδί που επίσης είναι δεύτερη γενιά μεταναστών αλλά δεν μπορεί "να το παίξει έλληνας" γιατί το χρώμα του προδίδει την καταγωγη του. Έχω δει παιδιά να σπάνε την πόρτα μιας αίθουσας "για να τη σπάσουν στη διευθύντρια".Έχω δει παιδιά να πετάνε "για πλάκα" μια γουρούνα πάνω σε έναν σκύλο που κοιμόταν αμέριμνος. Και είναι μόνο ένας μήνας που έχει ξεκινήσει η χρονιά.

Και έχω καταντήσει να σιχαίνομαι τη σκεψη οτι θα πάω στη δουλειά μου και θα αντικρίσω ανάμεσα στα αγαπημένα μου σκανταλιάρικα η geeky πρόσωπα και αυτά τα deadpans που με ατενίζουν γεμάτα περιφρόνηση η που, ακόμα χειρότερα, με αγνοούν πλήρως. Γιατί την ειρωνία και την περιφρόνηση και την αμφισβήτηση, τη δέχομαι και θεωρώ απολύτως φυσιολογικό το να την επιδεικνύουν σε αυτή την ηλικια προς οποιονδήποτε προσπαθήσει να τους ασκήσει κάποια εξουσία. Άκόμα και αυτόν που προσπαθεί να τους μάθει Αγγλικά. Αλλά η αδιαφορία με πονάει γιατί φανερώνει κενότητα. Αυτά τα παιδιά είναι dead inside και θεωρούν οτι όλοι, οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι συμμαθητές, όλοι γύρω τους ειναι όντα ανάξια βλέμματος.

Όποτε το συζητώ αυτό το θέμα με κάποιον "εκτός του χώρου" μου υποδεικνύει πως πρέπει αυτό το θέμα να το συζητησω με τους γονεις αυτών των blood sucking zombies.΄Η αναζήτηση των γονέων ειναι μια νέα περιπέτεια. Γιατί συνήθως οι γονείς αύτών των παιδιών είναι:

α)η μηλιά απο την οποία έπεσε το μήλο και θεωρούν απόλυτα λογικό το οτι το παιδί τους προσέβαλλε ανεπανόρθωτα ένα άλλο παιδί γιατί, στην τελική, "δεν είπε ψέμματα το παιδί μου αφού αυτός που έβρισε είναι Αλβανός και ψιλομαλάκας"

β)επικίνδυνα μεγαλομανείς που θεωρούν οτι το παιδί τους είναι άμεμπτο, αποτέλεσμα άμωμου συλλήψεως και αριστούργημα θεικής έμπνευσης οπότε δεν έχει νόημα κάν να μπείς στη διαδικασία να τους εξηγήσεις οτι το αριστούργημα τους έμπηξε τα νύχια του στο χέρι μου όταν το βαθμολόγησα την έκθεση με 10/20

γ)άφαντοι. Θεωρώ οτι έχω περισσότερες πιθανότητες να συναντήσω ένα chupacabra δέκα το πρωί στην πλατεια Κάνιγγος απο το να εμφανιστεί ο γονιός του παιδιού που έβαλε φωτιά σε ένα σκύλο πριν ένα μήνα. Προφανώς ξέχασαν οτι κάποτε έσπειραν κάπου ένα πλάσμα και το παράτησαν στη μοίρα του.

δ)control freaks που προβάλλουν στο παιδί τους όλες τις καταπιεσμένες επιθυμίες τους, και τα ανεκπλήρωτα όνειρα τους, πάντα σε αγαστή σύμπνοια με ό,τι προστάζει για το μέλλον το Economist, το New York Times αλλά και το Cosmopolitan. Και μετά ακόμα και αν τους δείχνεις την σπασμένη πόρτα, αρνούνται να πιστέψουν αυτά που τους λές. Κρίνουν οτι όλα είναι μια σκευωρία.

Οπότε δεν ξέρω απο που να κρατηθώ. Δέν μπορώ να μιλήσω για πρόβλημα παιδικής παραβατικότητας αλλά για πρόβλημα αηδιαστικής συμπεριφοράς, αλαζονείας και ανεπίλυτων ψυχολογικών συμπλεγμάτων. Και δεν μπορώ να αναγνωρίσω και πολλά ελαφρυντικά γιατί ξέρω οτι δεν κάνω μάθημα σε παιδιά ακραία διαλυμένων η βίαιων οικογενειων που ο πατέρας τους είναι στη φυλακή για εμπόριο ναρκωτικών και η μητέρα εκδίδεται. Κάνω μάθημα στα παιδιά αστικού περιβάλλοντος, μεγαλωμένα σε μονογονεικές η διευρυμένες οικογένειες, παιδιά που ζούν πάνω απο το όριο της πτώχειας αλλά και παιδιά με οικονομική άνεση. Δεν κάνω μάθημα σε παιδιά που ακολούθησαν κάποια συγκεκριμένη συμπεριφορά για να επιβιώσουν σε μια κοινωνία. Κάνω μάθημα σε παιδιά που κλέβουν γιατί βαριούνται, κοροιδεύουν γιατί κάποιος τα έπεισε οτι μπορούν και κάνουν κόλπα με τα υπερφτιαγμένα μηχανάκια τους δίπλα στην παιδική χαρά γιατί κανείς δεν τους δίδαξε να είναι υπεύθυνα. Bearing in mind the above-mentioned, I hate the human race.



"I can't say I feel relieved or satisfied, just the opposite, I am crushed. Only my goal is reached: I know what I have to know; I have understood all that has happened to me since January. The Nausea has not left me and I don't believe it will leave me so soon; but I no longer have to bear it, it is no longer an illness or a passing fit: it is I." (Jean Paul Sartre, 1959: 170)

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

Issue #2 - An Introduction - by Shattered Words




Το κακό δεν περιέχεται σ' αυτό που μπαίνει από το στόμα του ανθρώπου, αλλά σ' αυτό που βγαίνει από εκεί. (Ο Αλχημιστής)


Ποτέ, μα ποτέ μη δώσετε σημασία σε τέτοιες λέξεις. Δεν είναι «αθώα» αυτά που μπορεί να μπαίνουν μέσα σας…(και χωρίς παρεξήγηση δε με απασχολεί ο τρόπος εισχώρησης) Μη σας ξεγελάσει κανείς με τέτοιες…αηδίες. Ο τόπος που ζούμε είναι βρώμικος –ακόμα και ένα πράγμα, για το οποίο «καυχιόντουσαν» οι «βρώμικοι» κάτοικοί του, για την «καθαρότητά» του, ο ουρανός, τους τα χαλάει τελευταία. Η φύση τιμωρεί και ξέρει να κρίνει καλύτερα. Γι’ αυτό , μην πολυσκοτίζεστε…

Κάποτε μου είχαν πει πως όλα αυτά που ζω, δε θα μπορέσουν ποτέ να αγγίξουν εκείνα που ονειρεύτηκα. Όσο και αν προσπαθήσω, όσο κι αν το ζορίσω, ακόμα και στις μύτες να πατήσω, δε θα φτάσω ποτέ εκεί. Κι αν κάποια στιγμή, ζαλισμένος και έχοντας παρασυρθεί από το -άρρωστο μέχρι αηδίας- μυαλό μου(στην ουσία είναι φορές που το σιχαίνομαι, θέλω να το ξεφορτωθώ, μακάρι να γινόταν, δηλαδή, να το κρατήσω για μια φορά στα χέρια μου και να το κάνω εγώ ό,τι θέλω και όχι το αντίθετο) αναφώνησα : «Ναι ρε μαλάκες, σας γάμησα, εγώ είμαι εδώ κι εσείς στο διάολο», δεν κράτησε παρά μόνο για «κάποια στιγμή».

Ε, ναι λοιπόν…αυτές οι «κάποιες στιγμές» είναι που μας κρατάνε όρθιους. Μπορεί να ακούγεται πολύ κλισέ, όμως πόσες φορές δεν ακολουθούμε αυτά τα κλισέ; Ντρεπόμαστε για αυτά, μόνο και μόνο επειδή είναι κλισέ…Κατά βάθος δε μπορούμε να τα αποφύγουμε…δεν υπάρχει άλλη διέξοδος… Ή μήπως όλα είναι δικαιολογία, για αυτά που αφήνουμε πίσω; Kι αν οι άλλοι δρόμοι, εκείνοι που δε διαλέξαμε, μας οδηγούσαν σωστά; Είναι φρικτή, η διαπίστωση του συμβιβασμού…