A thing from the Past...

Heaven is a Place on Earth...

Καιρό είχες να περάσεις. Νόμιζα πως με είχες ξεχάσει... Δεν παραπονιέμαι, απλά ξέρεις... Τον περισσότερο χρόνο τον περνάω μόνη μου και οι επισκέψεις σου είναι ευχάριστο διάλειμμα... Δεν είμαι καλά, αυτή είναι η αλήθεια. Σκέφτομαι να φύγω. Ναι, κι εγώ. Έχει καταντήσει αστείο, σα μαλακορεφραίν από κανά σκυλάδικο "θέλω να φύγωωωω, να πάω έξωωωωωωωω" ΧΑχαΧΑΧαΧΑΧαχΑ. Δουλεύω ρε, δεν είναι αυτό το θέμα, ούτε τα φράγκα. Ποτέ δεν ήταν τα φράγκα. Θα ακουστεί γελοίο... Έχει να κάνει με τη σχέση των ανθρώπων μέσα στο χάλι. το πως το αντιμετωπίζουν. Στην παρούσα φάση δεν το αντιμετωπίζουν. Τόσο απλά. Και από το να βλέπω ένα μάτσο άτομα που αγαπώ να καταστρέφονται γιατί δεν έχουν καμία ελπίδα για το μέλλον με θλίβει. Και είμαι μικρή για να θλίβομαι, με καταλαβαίνεις; 
Γι' αυτό λέω να πάω κάπου αλλού. Δεν ξέρω ρε, αλλού. Μακριά. Πάω να σκαρφαλώσω σε καμιά βουνοκορφή, πάω Νέα Υόρκη, δεν ξέρω ρε. Θέλω να πάω κάπου αλλού, αυτό είναι όλο. Με καταλαβαίνεις; Πες μου ότι με καταλαβαίνεις...
Εντάξει, το ξέρω ότι ξεφεύγει η σημερινή από τις συζητήσεις μας, μπορεί και να μην έχει λογοτεχνικό ενδιαφέρον, αλλά ήθελα να τα πω σε κάποιον και τελευταία νομίζω ότι μόνο εσύ θα καθίσεις να με ακούσεις... Απαίσιο δεν είναι; Σε κουβαλάω κάθε φορά και σου υπόσχομαι εμπειρίες. Τέχνη. Και σήμερα; Σήμερα αρχίδια.
Σου είπα που τις προάλλες είδα στο Μετρό αυτό τον πρώτο νικητή του Big Brother; Πως το λέγανε ρε; Τέλος πάντων, δεν έχει σημασία. Ρε μαλάκα, ο τύπος είχε κερδίσει τόσα φράγκα και κυκλοφορούσε με το Μετρό... Το καταλαβαίνεις;

Issue #12 -Είμαστε στο τελευταίο οδόφραγμα...- by Burt Salami

Είμαστε στο τελευταίο οδόφραγμα καθώς η πόλη ξεφλουδίζει. Ξεφλουδίζει και αποσαρθρώνεται μέχρι να φανεί κόκκαλο, και μετά σου σκάει η μπόχα από τα χημικά που αποτελούν τον πυρήνα της. Σάπιος πυρήνας, γεμάτος βρόμικα χέρια να γυρίζουν τους τροχούς  ενός γιγάντιου τόρνου, που προκαλεί σεισμούς στην επιφάνεια καθώς αλλάζει την υφή του φλοιού. Και οι ρωγμές που ανοίγονται απελευθερώνουν αρπακτικά με μεγάλα, μαύρα νύχια και άδεια κεφάλια, που μόνο τους μέλημα είναι η απαγωγή. Απαγάγουν ανθρώπους, λέει, χωρίς διακρίσεις, χωρίς δεύτερη σκέψη. Τους τραβούν κάτω, εκεί που ζουν και αυτοί, μηχανικά, ίσα - ίσα για να δουν πως είναι η ζωή στα χαμηλά. Με τον καιρό το θύμα αγκαλιάζεται απο την ντροπή του, και ως άλλο βρέφος βυζαίνει αξιοπρέπεια απο τα στήθη της μήπως και γλυτώσει το δέρμα του τουλάχιστον.
 Και κάπου εκεί, δίπλα στις χαραματιές του δρόμου, βρίσκομαι εγώ, πεσμένος με τα μούτρα. Με μια τρύπα απο γη στο κεφάλι, δακρυσμένα μάτια και ένα σώμα - χάρτη, με το Χ του θησαυρού στα χέρια μου μέσα σε ένα άψυχο, σαν κι εμένα πια, μηχάνημα. Όλα αυτά για μια ιδέα.  Μακάβριο θέαμα, "Τα ήθελε ο κώλος του"...

Και ξύπνησα, κάθιδρος , μέσα Σεπτέμβρη

Issue #10 - Sowing the Seeds of Love... - by Failure Cult

Τα καλοκαίρια με πιάνουν αυτά. Είναι η εποχή που κάθε αρσενικός, όσο συνεσταλμένος και τρυφερός και να είναι, με δυο ποτά μετατρέπεται στον αηδιαστικότερο Greek Lover που 'χεις δει στη ζωή σου. Γεγονός... 
Δε μ' αρέσουν τα καλοκαίρια. Κλείνομαι μες στο σπίτι και αράζω, ούτε μπάνια, ούτε μαλακίες. Εκεί, να λιώνω στη ζέστη με μπύρα και τσιγάρο. Τα Σαββατοκύριακα που δε δουλεύω τουλάχιστον. Αυτός; Αυτός τα κάνει τα μπανάκια του. Φορτώνεται σε κάποιον μ' αμάξι και πάει. Γιατί, έχει να κάνει και τίποτα άλλο; Η επανάστα αράζει σε περιόδους ηλιοφάνειας.
Έχω σχεδιάσει τα σημαντικότερα έργα μου καλοκαίρι. Κυριακές πρωί, κλειστά παράθυρα, εγώ και τα πινέλα μου. Μαλάκα, δεν μπορώ να μιλάω συνέχεια για γκόμενους και γαμήσια, τι θες τώρα; Μη γελάς ρε...
Δες αυτό εδώ πέρα. Πώς σου φαίνεται; Είμαι περήφανη γι' αυτό. Δε δίνω τίποτα στη θεία ρε. Χέσε με με την ξεφτιλισμένη. Κάπου θα γαμιέται με κανέναν επί πληρωμή, χέστηκα.  Αυτή θα τον πλερώνει ρε, αχαχαχαχαχαχαχα... 
Εσύ τι λες; Φυσικά και το 'χω σκεφτεί, αλλά θα μπορούσε ποτέ να είναι αυτή το μέσο να κάνω καριέρα; Γάμα την τέχνη, γάμα τα φράγκα, δε μ' ενδιαφέρει. Ναι ρε, στη σκατοδουλειά πρωί-βράδυ, φτάνει να διατηρώ την αυτάρκειά μου. Δε με νοιάζει πως το βλέπεις. Ας αναγνωριστώ μετά το θάνατο μου, τι να κάνουμε τώρα... Ούτε η πρώτη θα είμαι ούτε η τελευταία...  

Issue #9 - People are people... - by Failure Cult

Είχα αναλάβει την κομμωτική στη φάση. Τρελή διάκριση. Μην το γελάς ρε. Για πάνκηδες μιλάμε, έχουν τα "θέλω" τους κι αυτοί. Είχα μηχανή ρε, σιγά μην έβαζα ψαλίδι, είπαμε, έχουμε ένα ταλέντο, μην το γαμήσουμε κιόλας.
Έσκαγαν κατά δεκάδες στο σπίτι μου , οι γονείς μου είχαν φρικάρει, και φεύγοντας άφηναν άδεια μπουκάλια και τρίχες, βεβαίως... Είχα φτιάξει σε ένα τύπο μια μυθική μοϊκάνα. Ένα μέτρο ρε, χωρίς μαλακίες. Ναι ρε, είμαι περήφανη, είναι γελοίο, το ξέρω, αλλά γουστάρω. Σε ένα χώρο που το "άτομο" ως έννοια χάνεται, εγώ είχα μια ιδιότητα. Μια χρησιμότητα αν θες. 
Δεν έλειπαν και οι μαλάκες. Υπάρχουν πάντα αυτοί που είτε φτιάχνεις περμανάντ είτε δένεις τζίβες, θα σε βλέπουν σαν το "κομμωτριάκι". Ενας τύπος ειδικά... Ρε κάτι ζώα... Σου λέω ρε, δεν μπορούσε να κρατήσει τα χέρια του μακρυά απ' τον κώλο μου. Σιγά τον κώλο ρε, πλάκα μου κάνεις; Του 'σκισα το φρύδι με τη μηχανή.
Σκάει κι ένας άλλος, τζιβάτος, crust φάση, ο οποίος αρχίζει να μου λέει κάτι μπούρδες για "αυτοδιάθεση του σώματος", για "ελευθεριακή κατάσταση στον έρωτα" και λοιπά και του κάνω "ρε φίλε, ήρθες να κουρευτείς ή να γαμήσεις;". Κατέβασε κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα κι έφυγε... Ναι ρε, πάντα ήμουν τόσο επιθετική. Δεν καταλαβαίνουν τα μοσχάρια ρε. Τους βγάζεις τα ρούχα και με τι μένεις; Με ένα ακόμα πούτσο. Δεν πα να 'ναι ο άλλος ο πιο προχώ ανάρχας, στο τέλος της μέρας ένα μουνί θέλει κι αυτός...
Κόντεψα να κάνω παρθενοραφή όσο καιρό ήμουν εκεί. Ντεκαυλέ φάση όλοι τους. Όσο όμορφοι, μορφωμένοι, έξυπνοι και να ήταν, είχαν ξεχάσει πως να είναι γήινοι... Εντάξει, είχα μια περιπετειούλα με έναν απ' αυτούς... Άστα, θα στα πω άλλη φορά...

Issue #8 - Take my breath away... - by Failure Cult

Σε μια πορεία τον είχα γνωρίσει. Που να 'ξερα τότε ρε; Ψηλός, μαυροντυμένος, καύλα με δύο πόδια σου λέω. Και η φωνή του... Το βλέμμα του... Ρε είχε μια "ένταση" όλο του το είναι σε φάση. Τι σου λέω κι εσένα. Άστα... Περπατούσαμε δίπλα δίπλα μέχρι την Πρεσβεία, δεν τον ήξερα, εκεί απ' έξω, που λες, μου 'πιασε την κουβέντα. Ε ναι ρε, όλοι για τα μαλλιά με ρωτούσαν πρώτα...

Κοίτα, αν η φάση έπαιζε σε μπαρ θα του 'ριχνα άκυρο, αλλά εκεί μέσα, δεν ξέρω ρε, για μια στιγμή, έτσι μέσα στο πλήθος όπως ήμασταν, αισθάνθηκα ότι μείναμε μόνοι. Ε, γάμησέ με ρε, κάποια πράγματα δεν ελέγχονται ούτε τα σκέφτεσαι "εκείνη" την ώρα.
Ξαναβρεθήκαμε την ίδια βδομάδα. Δυο μας φάση. Να τα πούμε και καλά. Τα πολιτικά μας. Βρεθήκαμε σ' ένα δωμάτιο ξενοδοχείου να βγάζουμε τα μάτια μας. Νταξ, μέτριος ο δικός σου, αλλά πολύ ωραίος γκόμενος για να μην τον ξανατσεκάρεις.
Δεν ξέρω πως έγινε ρε. Τον ερωτεύτηκα. Αυτή η ένταση που σου είπα και πριν. Σε ξενοδοχεία και στ' αμάξι του τη βγάζαμε. Όχι, δεν είχα υποψιαστεί τίποτα. Μου το 'πε ο ίδιος ρε...
Είχε γυρίσει μια μέρα τελείως πτώμα απ' τη δουλειά... Έπινα καφέ στα Εξάθλεια. Και τότε μου το ξεφούρνισε. "Μαρία, είμαι μπάτσος"... Μπάτσος... Μπάτσος, ρε μαλάκα. Πως λες να αισθάνθηκα; Τα είδα όλα. Τόσο βρωμόξυλο είχα φάει, κι εγώ και κάμποσοι γνωστοί μου και βρέθηκα να βγάζω τα μάτια μου με ένα από δαύτους. Έφυγα μετά από κανα πεντάλεπτο σιωπής...
Τις επόμενες μέρες με έπαιρνε τηλέφωνα, με ζήτησε κι απ' τη μάνα μου μια φορά, ρε δεν ήξερα τι σκατά να σκεφτώ. Προσπαθούσα να ελαφρύνω την κατάσταση λέγοντας στον εαυτό μου, ότι, νταξ, σε πορεία είχαμε γνωριστεί, παίζει και να ήταν εκεί ως αγωνιζόμενος, όχι ως ρουφιάνος. Ότι μπορεί να ήταν από τους καλούς, αυτούς που δε βαράνε, μόνο που δεν υπάρχουν τέτοιοι... Του μίλησα σε κάποια φάση και του ζήτησα να βρεθούμε...
Ξενοδοχείο, γαμήσι, κλάμα της πουτάνας, τον γούσταρα ρε... Όταν τελειώσαμε, σηκώθηκε μ' ένα πελώριο χαμόγελο, έβαλε πρόχειρα τις μπότες του και πήγε τουαλέτα... Βγαίνοντας, του είπα ότι έκαναν ένα περίεργο "τακ, τακ" σα να 'χε κολλήσει ένα πετραδάκι. "Για να δω.. Καλά λες"... Τσέκαρε και αφαίρεσε ένα δόντι... Ναι, δόντι. "Χα, χα, ήμουν δουλειά πριν έρθω...". Αυτό είπε ο μαλάκας... Εκσφενδόνισα ένα ποτήρι προς το μέρος του. Έγινε κομμάτια λίγο πάνω από το κεφάλι του. Δεν τον ξαναείδα ποτέ. Ευτυχώς γι' αυτόν...  

Issue #7 - Addicted To Love... - by Failure Cult

Ναι, νομίζω είναι καλή στιγμή να μιλήσουμε γι' αυτόν... Πήγα κι απ' το σπίτι του χτες. Δεν ήταν και πολύ καλά. Δεν είναι ότι δεν τον έχω ξαναδεί έτσι, αλλά ξέρεις... Τον νοιάζομαι, πως να το κάνουμε...
Τον ξέρω από το φοιτηταριό. Ήμαστε οι δύο τύποι στη γωνία του κυλικείου που κανείς δεν ενδιαφερόταν να γνωρίσει. Κουλτουριάρηδες, αλλά τίποτα στην εμφάνισή μας δεν πρόδιδε κάτι τέτοιο. Ακόμα μας έντυναν οι μανάδες μας. Με τα πολλά συστηθήκαμε ο ένας στον άλλο. Σε ένα χρόνο μέσα είχαμε αλλάξει καμιά δεκαριά χρώματα στα μαλλιά μας, διευρύναμε τον κύκλο μας με περισσότερους πανκς, καταλήψεις, συζητήσεις, συγκρούσεις με τους μπάτσους, συναυλίες, τσαμπουκάδες, όλα... Για ένα διάστημα μου φαινόταν ότι ζούσαμε ακριβώς την ίδια ζωή, μετεφρασμένη ειδικά για κάθε φύλο. Ώσπου μια μέρα όλα αυτά σταμάτησαν.
Είναι η πουτάνα η ζωή, που σε αναγκάζει να πάρεις διαφορετικό δρόμο. Χρειάστηκε να βρω δουλειά, αυτός όχι. Ματσωμένοι γονείς και τα σχετικά. Εγώ έτρωγα τη μέρα μου πίσω από το ταμείο ενός εστιατορίου στα Ιλίσια, αυτός στο μαλακοϋπόγειο στο Παγκράτι. Περνούσα πάντα μετά το σχόλασμα, μέχρι τη στιγμή που συνειδητοποίησα ότι δεν είχαμε και πολλά να πούμε πια. Εγώ γκρίνιαζα για χαμηλούς μισθούς, απάνθρωπα ωράρια κι αυτός γιατί δεν είχε φράγκα ν' αγοράσει δίσκους. Λες και ένα τηλεφώνημα στους δικούς του δε θα μπορούσε να διορθώσει την κατάστασή του. Αηδίασα, να σου πω την αλήθεια. Κι έτσι άρχισα να ξεκόβω σταδιακά.

Ξαναβρεθήκαμε ναι. Σε φάση που ήμουν τελείως χάλια. Και τότε έγινε η μαλακία. Πηδηχτήκαμε. Ναι ρε, μαλάκα. Και ήταν σαν να το κάναμε χρόνια. Πάλευα για χυδαιότητα και μου 'δινε τρυφερότητα. Τεράστιο λάθος. Όλο αυτό. Οι αντιδράσεις συγκεκριμένες, κάθε άγγιγμα ήταν χρόνια, ήταν στιγμές. Με καταλαβαίνεις; Είχαμε χτίσει ένα κάτι, σαφώς και κρυβόταν... Χμμμμ... Ο έρωτας κάπου, ξέρω 'γω, φιλία αγοριού - κοριτσιού χωρίς καλυμμένη καύλα δεν υπάρχει, μη λέμε και μαλακίες, απλά αυτό δεν - έπρεπε - να γίνει. Αλλά έγινε. Και, για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή μου, τα πράγματα μπήκαν σε μία θέση. Για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή μου έψαχνα με μανία το λάθος και δεν το έβρισκα. Αλλά αυτό το πρέπει έπεσε σα βράχος στα κεφάλια μας και μας γάμησε τελείως...

Ακόμα συναντιόμαστε, ακόμα φιλιόμαστε στο στόμα, δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί αυτή η επαφή μας χρειάζεται. Μας υπενθυμίζει ότι είμαστε ζωντανοί και ο ένας για τον άλλο. Μαζί, χωρίς να είμαστε μαζί. Μην το ψάχνεις, δε βγάζεις άκρη. Σου είπα ότι του πρότεινα να 'ρθει να μείνει εδώ; Ναι, δε φεύγει αυτός από 'κει μέσα. Χαχαχαχαχαχαχαχαχα, ακόμα μου τρώει τα λεφτά ρε, δεν αλλάζουν αυτά, χαχαχαχαχαχαχα... Πρέπει να φύγεις ε; Καλά, έλα ξανά όποτε μπορείς, εδώ θα είμαι...

Issue #6 - Notorious... - by Failure Cult

Η μοναδική φορά που κρέμασα κάτι δικό μου, ή μάλλον αρκετά από δαύτα, ήταν πριν από καμία δεκαριά χρόνια σ' αυτή την γκαλερί της θείας μου. Με μέσο γίνονται αυτές οι δουλειές, φίλος, άσε τα ζώα να λένε τα δικά τους.

Δεν είχες έρθει, ε; Δεν εκπλήσσομαι, δεν το 'χα πει σε κανένα από τον κύκλο μου. Ε, ναι ρε, το ήξερε αυτός, αλλά ξενέρωνε με τις τσαμπέ ουισκάρες στην είσοδο και, αν και έφτασε μέχρι εκεί, δεν έκανε τον κόπο να μπει. Straight edge και μαλακίες. Με τα κοστούμια που κυκλοφορούσαν μέσα ξέρναγε ρε, άστονα να λέει.

Σκάσανε διάφοροι. Κοίτα, τότε ήταν τρομακτική αποκάλυψη για τους αριστοβλάχικους κύκλους της Αθήνας η έκθεση από ένα πανκοκόριτσο απ' τους δρόμους που δεν τολμούσαν να πατήσουν το λουστρίνι τους. Σιγά να μην τους έλεγε ότι ήταν θεία μου, πας καλά; Και να χαλάσει το μυστήριο; Ούτε καν. Με τσεκάρανε με την άκρη του ματιού τους, καπνίζοντας τις πουράκλες τους, ρουφώντας τις ποτάρες τους, δεν ξέρω καν τι βλέπανε ουσιαστικά, το "αταίριαστο", ένα χαριτωμένο κορίτσι με πράσινο καρέ και βρώμικο παντελόνι να στέκεται και να χαμογελάει αμήχανα. Ντρεπόμουν ρε. Τα 'χεις δει, οι αυτοπροσωπογραφίες με τις πούτσες, ναι... Ευχαριστώ, αλλά δε νομίζω.

Πούλησα κανα δυο. Θα πήγαινε και καλύτερα η φάση αλλά μου τα γάμησε η θεία. Είχε τσακίσει από το πρωί ένα κιβώτιο σαμπάνιες και πήγαινε από τον ένα γελοίο στον άλλο, εκθειάζοντας την "ανακάλυψή" της. Σε μια έκρηξη μαλακίας της είχα πει ότι πουλιόμουνα για ένα διάστημα, για να δω πως είναι, και φρόντισε να το μοιραστεί με όλους. Την άφηνα να κάνει το κομμάτι της, η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι δεν μπορούσα να κάνω κι αλλιώς, είχε ξεφύγει τελείως σου λέω, δε μαζευόταν με την καμία.

Πέφτανε από πάνω της κάτι τύποι μπας και τη συγκρατήσουν αλλά αυτή τα έδινε, κάνοντας ταυτόχρονα μια εξαιρετική παρουσίαση της τέχνης μου. Μαλάκα, με έπεισε. Μια μαλακισμένη γριά που παραληρεί για πούτσους και ξεχειλωμένα μουνιά, ενώ παράλληλα αναλύει την ιμπρεσσιονιστική πινελιά στα καυλιά γύρω από τα πορτραίτα μου. Κόλαση. Δεν ξέρω αν κάποιος του σιναφιού θα μπορούσε να σχεδιάσει καλύτερη παρουσίαση της δουλειάς του.
Το παραλήρημα συνέχισε, τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα της βγήκαν στη φόρα σαν εμετός, αυτό το πράγμα έπρεπε να σταματήσει και άμεσα. Της έχωσα δυο χαστούκια να συνέλθει. Άσκοπη κίνηση όπως αποδείχτηκε. Πήρε στα χέρια της το μαχαίρι του πατέ και άρχισε να σκίζει ένα από τους πίνακές μου... Ήθελε, λέει, να καταστρέψει κάτι όμορφο...

Όχι ρε, δεν έχει ξέσπασμα αυτή η ιστορία, δεν έχει κορύφωση... Σηκώθηκα κι έφυγα. Έτσι απλά. Την επόμενη με πήρε τηλέφωνο και μου είπε μόνο ότι πουλήσαμε έξι έργα. Της το 'κλεισα στα μούτρα...

Issue #5 - Stay... - by Failure Cult

Βασικά, η φάση παίχτηκε τις μέρες που μπαινόβγαινα στις καταλήψεις... Όχι, δεν έχω αλλάξει μυαλά τόσο πολύ, απλά τώρα πια, δέχομαι την παρουσία την αριστοκρατίας στη ζωή μου.
Ταυτόχρονα περνούσα και τη lesbian φάση μου... Μη γελάς ρε μαλάκα, ήμουν μικρή, πειραματιζόμουν. Η τύπισσα ήταν κάπου στα σαρανταφεύγα, κωλάρα, μπουτάρες, δε σου λέω τίποτα, θα έχυνες αν την έβλεπες. Με ψάρεψε σε ένα από τα γνωστά μπαρ και πήγαμε σπίτι της. Δεν ξέρω γιατί της γυάλισα. Με τα δερμάτινα με τα καρφιά, το μαλλί κάγκελο και παίζει και να βρώμαγα και λίγο.
Μπήκαμε στο διαμέρισμα - γήπεδο στο Μαρούσι, η τύπισσα χέστηκε αν πετύχαινε κανα γείτονα στο ασανσέρ, μέσα παντού φωτογραφίες από ένα ευτυχισμένο γάμο, δύο παιδιά, κι αυτή μέσα, γέλια, χαρά, κόντεψα να ξεράσω σου μιλάω... Σαν αυτές τις μαλακισμένες αμερικάνικες οικογένειες με φωτό στις εξοχές, τον πάτερ φαμίλια με τη μπλούζα δεμένη γύρω από το λαιμό, τα παιδιά με φόρμες, την κυρά με τις λεμονάδες και τα σαντουιτσάκια, άστα...
Μου πέταξε πεντακόσια στο τραπέζι και μου είπε ότι θα ήθελε να μείνω για το Σαββατοκύριακό. Σκέφτηκα να της πω ότι δεν το κάνω γι' αυτό, ότι απλά δοκιμάζω πράγματα, ότι κάνω τέχνη και λοιπές μπούρδες, αλλά μετά θυμήθηκα ότι είχα να φάω από κατσαρόλα που κάποιος δεν είχε βράσει τις μπότες του για να φύγουν οι μύκητες, κανα τρίμηνο. Τα πήρα ρε... Τα πήρα χωρίς να πω τίποτα.
Θες λεπτομέρειες; Αυτή έκανε τα περισσότερα. Για την ακρίβεια αυτή τα έκανε όλα. Είχε μαγική γλώσσα, τι να σου λέω τώρα, αχαχαχαχαχα... Μου έβγαλε παντελόνι, εσώρουχο και έπεσε με τα μούτρα. Άστα, κόλαση...
Άραξα το σουκού που λες, έβαλα κάτι ρούχα της και κοιταζόμουν στον καθρέφτη, οι τακουνάρες της μου κάνανε ωραίο πόδι, πλημμελώς ξυρισμένο, αλλά δε γαμιέται, το γούσταρα το θέαμα, χτενίστηκα κιόλας, χαχαχχαχαχα, έβαλα και κάτι πούδρες κάτι μαλακίες, θεά σου μιλάω, γούσταρε να με κάνει και μπάνιο, με έπλενε κάμποση ώρα "χαμηλά" αν με καταλαβαίνεις...
Αν γούσταρα γενικά; Δεν ξέρω ρε. Όλη την ώρα σκεφτόμουν ότι θα σκάσει ο αντρούλης της και θα φωνάξει "έκπληξη", θα με δει μπροστά του με τον κώλο έξω και το μουνί στον αέρα και θα φρικάρει με τα ζωή του, ρε μαλάκα, κάπνιζα τα τσιγάρα του, έπινα τις ουισκάρες του, θράσσος ρε, αριστοκράτα της πούτσας και η θεία ακούραστη, ήθελα ρε, ήθελα να τον πετύχω να του πω ότι ζει μια πλάνη, ότι η γυναικάρα που γκάστρωσε επανειλημμένα ήταν λέσβω πρώτης τάξεως, αλλά δεν είχα την τιμή τελικά...
Λίγη ώρα πριν φύγω, αποφάσισα να της κάνω κι εγώ ένα καλό, της τράβηξα που λες το εσώρουχο και άρχισα να τη φιλάω κάτω, ενώ παράλληλα έχωνα ένα - ένα τα δάχτυλά μου μέσα της... Δεν είχε διάρκεια. Πετάχτηκε φρικαρισμένη κι άρχισε να ουρλιάζει, δεν ξέρω τι την έπιασε, ότι και καλά δεν τα γουστάρει αυτή αυτά, πότε υπεννόησε κάτι τέτοιο, μαλάκα, ξανάβαλα τα βρωμόρουχα με τα οποία ήρθα και την έκανα...
Αισθάνθηκα λίγο άσχημα, ναι...

Issue #5 - ... - by Failure Cult

Δεν ξέρω πόσα τσιγάρα χρειάστηκαν. Ήμουν σ' αυτή την αίθουσα αναμονής καμιά ώρα, σα βδομάδα μου φάνηκε. Σε κάποια φάση βγήκε ο αφεντικάρας, "λυπάμαι", μου λέει, "πρέπει ν' αποφασίσεις αν θες να συνεχίσεις". Τι σήμαινε αυτό; Ν' αποφασίσω; Εγώ; Από 'μένα εξαρτάται; Για να σκεφτώ λίγο... "Ναι, θέλω". "Ωραία, θα πρέπει να κάνεις, λοιπόν..." κι άρχισε να λέει και να μη σταματάει πουθενά. Ακόμα ένας συμβιβασμός, σκέφτηκα... Γιατί; Για την πουτάνα την αυτοσυντήρηση. "Εντάξει...", "Σε όλα;", "Σε όλα...". 

Βγήκα έξω. Η γραμματέας μου 'σκασε ένα χαμόγελο. Ήμουν πάντα αγαπητός στο προσωπικό. Και σε 'μένα ήταν, ιδίως όταν φορούσε κοντές φούστες, όπως εκείνη τη στιγμή. Κάθισα στο γραφείο μου. Ξανασηκώθηκα και κατέβηκα στην είσοδο. Άναψα ένα τσιγάρο. Άρχισα να σκέφτομαι πόσο από τον προσωπικό μου χρόνο έπρεπε να θυσιάσω μόνο και μόνο για να διατηρήσω μια σταθερή ροή χρήματος στις τσέπες μου, πόση από τη ζωή μου έπρεπε να δώσω σε ένα μάτσο μαλάκες με αντάλλαγμα τί;

Έριξα μια ματιά στην ώρα. Μου έμενε κάνα πεντάωρο μέχρι τη λήξη της βάρδιας. Γάμησέ τα... Ανέβηκα τις σκάλες. Είχα δουλειά...     

Issue #4 - Never Gonna Give You Up... - by Failure Cult

Που το θυμήθηκες ρε; Ναι, εκεί ήμουν, μη μου κάνεις το μαλάκα. Δεν τις χάνω αυτές τις φάσεις. Τα "μετά" τα ξέρεις; Άσε τις μαλακίες ρε, γιατί το ανέφερες τότε; Χαχαχαχαχα... Ετοιμάσου...
Άραζα, που λες, στον καναπέ την ώρα που μπήκε. "Είσαι μόνη σου σήμερα;", μου κάνει, δεν απάντησα στην εξυπνακίστικη αηδία του, κοίταξα απέναντι όλο χάρη, γύρισε το κεφάλι του και το βλέμμα του έπεσε με τη μία στον άλλο. Δεν ξέρω ρε, αν μπορούσες να σκοτώσεις κάποιον απλά κοιτάζοντάς τον, ο τότε έτσι μου  θα έπεφτε στο πάτωμα απολύτως διαμελισμένος. Scanners φάση. Καύλα...
Άρχισε να πηγαίνει προς το μέρος του. Με τσαμπουκά και καλά, ξέρεις τώρα. Εγώ κυρία. Το ποτάκι μου, το τσιγαράκι μου, α-πα-θέ-στα-τη. Τον σκούντηξε ελαφρά και του ψιθύρισε κάτι. Ή μπορεί και να του το 'πε κανονικά, αλλά ήταν δυνατά η μουσική και δεν άκουγα. Εισέπραξα μονομιάς μια ματιά όλο μίσος και από τους δύο. Τι καλά...
Τα λέγανε ωραία και καλά τα αγόρια μου, που λες, ώσπου ο πρώην άρχισε να φωνάζει κάτι ακατάλληπτα, σε πάρτυ ήμασταν ρε πούστη, μουσικές δυνατά και τα σχετικά, εκείνη την ώρα συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να πλησιάσω ν' ακούσω. Το έκανα... Καθόλου διακριτικά ομολογουμένως.
... Κι αυτά τα οποία συζητιόταν δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα μάτσο φαλλοκρατικές μπούρδες του τύπου "εμένα μου τον ρούφηξε πριν μάθει τ' όνομά μου, εγώ την πήρα απ' τον κώλο στη σκάλα της πολυκατοικίας, εγώ δεν έβαλα ποτέ καπότα" και άλλα φαιδρά. Φρίκαρα με τη μαλακία τους ρε. Άδειασα το υπόλοιπο του ποτού μου στη μούρη του πρώην, ξαναγέμισα το ποτήρι με το πάσο μου, Bloody Mary έπινα ρε, θέλει το χρόνο του,  και το 'ριξα στα μούτρα του νυν. Σα να τους ξύπνησε η κίνησή μου. Καλά, αρχίδια, τα ίδια χάλια ήταν. Παρατηρώντας τις σκατόφατσές τους, έξτρα κοκκινισμένες απ' τη ντομάτα, έβαλα τα γέλια. Δεν μπόρεσα να κρατηθώ. Είχες φύγει εκείνη την ώρα; Έχασες, φίλος...
Μερικές στιγμές λείπουν από το μνημονικό, είχα πιει και λίγο, με θυμάμαι μετά στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου, του δεύτερου μάλλον, δεν το 'χα δει και ποτέ, ήμασταν λίγο καιρό μαζί. Σταματήσαμε σε μια ερημιά, με πέταξαν έξω, λίγο βίαια, τα μουνιά, μαλάκες ρε, τι να πεις, και μου την πέσανε άγρια. Και οι δύο. Δεν είναι ότι δεν αντέδρασα, απλά γούσταρα το HxC Porn σκηνικό και ενέδωσα, αυτό είναι όλο, δεν το 'χα ξανακάνει ποτέ άλλωστε, η περιέργεια είναι μεγάλη πουτάνα. Η φάση, βέβαια, είναι ότι δε με γάμησαν, εγώ τους γάμησα τελικά.
Μαλάκα, τους είχα τον ένα στο στόμα, τον άλλο μέσα μου, μία στο μουνί μία στον κώλο και αλλαγή, φαντάζομαι πόσο αντράκλες θα ένιωθαν, πόσο ατομάρες, πόσο αρσενικά, τα μηδενικά, χαχαχαχαχαχαχα, το 'πιασες; Ποιήτρια ρε πούστη. Δε γούσταρα μία στο μεταξύ, και μόνο στη σκέψη των όσων προηγήθηκαν ξενέρωνα. Ή μπορεί απλά οι τσόντες να είναι ένα ψέμα. ΧΑΧΑΧαχαχα.
Όταν και τα δύο ζώα τελειώσανε και ψόφησαν στον ύπνο όλο αυταρέσκεια, ξέρεις τι έκανα; Ντύθηκα, πήρα τ' αμάξι κι έφυγα. Τους χάζευα απ' τον καθρέφτη να ωρύονται ολόγυμνοι και γελούσα... Γελούσα ναι.

Παράτησα τ' αμάξι κάπου στο Μενίδι, πήρα ένα ταρίφα και γύρισα σπίτι... Που να με βρούνε ρε; Το κινητό το πέταξα με τη μία, χαχαχαχαχαχα. Άστους να ψάχνουν, χέστηκα... Γαμώ τις γροθιές στην πατριαρχία, δε νομίζεις;

Issue #4 - Puncture 4 Pleasure - by Failure Cult

Με την τέχνη έχει να κάνει, όχι μ' εμένα. Με την ουσία. Σίγουρα πράγματα. Με την παρατήρηση ενός θεάματος, ξεχωριστού, σε φάση. Τσεκάρεις, κολλάς, αποθηκεύεις. Προχωράς. Αυτό. Δημιουργείς την εμπειρία. Η συνέχεια εξαρτάται. Πολλές φορές όχι από 'σένα. Στα μουσεία η κατάσταση είναι "μην αγγίζετε τα έργα". Δε θέλουνε τα έργα να τα αγγίζετε. Ζώα. Μπορεί μια πληγή να είναι τέχνη; Ναι ρε.

Τι θα σκεφτόσουν αν σου έλεγα πως ό,τι έχω γράψει μέχρι τώρα, δεν είναι σουρρεάλ μπούρδα και καλά, αλλά μια σειρά από κώδικες, με συγκεκριμένο στόχο, ένα άτομο, που, μόλις τους διαβάσει παίζει να κλάψει, να γελάσει, να ξεράσει, να πάρει ένα όπλο και να με σκοτώσει ή μια κούτα προφυλακτικά και να με γαμήσει χωρίς να υπάρχει αύριο...
Δεν ξέρω πως θ' αντιδράσει βασικά, αλλά εγώ το απελευθέρωσα. Έκανα αυτό που δεν έπρεπε. Κι έχω κολλήσει τη μούρη μου στην οθόνη και περιμένω την αντίδραση στην πληγή. Το έχω κάνει εκατοντάδες φορές στο παρελθόν, το κάνω τώρα και θα εξακολουθήσω να το κάνω και στο μέλλον. Για - να - δούμε - τι - θα - γίνει - τώρα...
Συνεχίζω απτόητος μέχρι... Χμμμ... Δεν ξέρω μέχρι πότε... Μέχρι να λάβει το μήνυμα που πρέπει. Το τι κρύβεται κάτω από όλο αυτό. Σε φάση έχω απλώσει εκατοντάδες σημεία στο χάρτη, αυτό που μένει είναι να βρει που ενώνονται, ποιο είναι αυτό το κρίσιμο σημείο που τελειώνει η δράση και αρχίζει η αντίδραση.

Και τότε; Τότε τι; Πραγματικά όμως... Τι; Μαλάκα, ειλικρινά δεν ξέρω, προβλέπω εκρήξεις, σεισμούς και καταποντισμούς, κοσμοϊστορικές αλλαγές, τρελές ανακατατάξεις, όλα να γίνουν πουτάνα ρε, όχι επιστημονική φαντασία φάση, όχι λογοτεχνία, τέχνη, τίποτα τόσο τρομερό, τίποτα συγκλονιστικό, η πλειοψηφία παίζει και να μην καταλάβει τίποτα, θα συνεχίσει να κοιμάται ήσυχη, ενώ στη δικιά μου ζωή θα λαμβάνει χώρα ένα μικροσκοπικό ολοκαύτωμα.
Άστους στο λήθαργό τους. Τους αξίζει. Εγώ θα ξέρω... Κι αυτό φτάνει. Ναι ρε.

Ξέρω τι διακυβεύεται πάντα. Κάθε στιγμή. Είναι που δε με νοιάζει πια... Ίσως και να μη με ένοιαξε ποτέ.

Issue #4 - Σημειώσεις για μία αποχώρηση - by Failure Cult

Ήμουν πτώμα, παρόλα αυτά συνέχισα να περπατάω... Σου δίνει απίστευτη δύναμη η απώλεια τελικά. Δεν το περίμενα. Η κηδεία διήρκεσε λίγο, δυσανάλογα λίγο σε σχέση με το μέγεθος του ανθρώπου που αποχώρησε. Για μένα και γι' αυτούς που συγκεντρώθηκαν τέλος πάντων. Μάζεψα τους λίγους και εκλεκτούς συνοδούς μου και κατευθυνθήκαμε στο πλησιέστερο μπαρ να γίνουμε χάλια. Το "πλησιέστερο" είναι μεγάλη κουβέντα, διανύσαμε μια απόσταση αρκετών χιλιομέτρων περπατώντας μέχρι να σκάσει η πρώτη μπύρα και μαζί της μια διόλου ευκαταφρόνητη ποσότητα λήθης.

Η συζήτηση περιστράφηκε, δικαίως ομολογουμένως, γύρω από τον εκλειπώντα και τον αντίκτυπο που είχε αυτή του η απόφαση να εγκαταλείψει τα εγκόσμια, σα να το επέλεξε ένα πράμα. Αρχίδια. Συνέχισα να πίνω, χωρίς να δίνω ιδιαίτερη σημασία, δεν είχα καμία όρεξη να συμμετέχω. Η μιζέρια σταδιακά άρχισε να μετατρέπεται σε ένα είδος κλαυσίγελου, δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω αλλιώς, την ώρα δε που οι ευχάριστες αναμνήσεις άρχισαν να παίρνουν τη θέση των δυσάρεστων, το δεύτερο συνθετικό της λέξης που χρησιμοποίησα, ίσως και λανθασμένα, παραπάνω, έγινε εντονότερο. Δεν πέρασε και πολύ ώρα, που το γέλιο σκέπασε τη θλίψη εντελώς... Κάτι πρέπει να είχανε τα ποτά... Σηκώθηκα αργά και κατευθύνθηκα προς την τουαλέτα...

Στάθηκα μπροστά στον καθρέφτη, έριξα λίγο νερό στο πρόσωπό μου και έμεινα να με κοιτάω. Έδειχνα εμφανώς καταβεβλημένος, δεν ήταν και λίγο όλο αυτό, παρόλα αυτά δεν μπορούσα να αποστρέψω το βλέμμα μου από την αντανάκλασή μου. Σα να έψαχνα κάποιου είδους επιβεβαίωση, "ξεκόλλα, μαλάκα, είσαι ακόμα εδώ εσύ", αυτή ήταν η αλήθεια, έπρεπε μόνο να πείσω και τον εαυτό μου.

Τώρα τα γέλια τους ακουγόταν πιο δυνατά, ανακατεύτηκα, χωρίς να τους κατηγορώ, δεν μπορώ να κρίνω πως αντιμετωπίζει κανείς τον πόνο, άρχισα να ξερνάω στο νιπτήρα. Με βία. Έριξα ακόμα μια ματιά στον καθρέφτη. Τα μάτια μου ήταν κατακόκκινα και το δέρμα μου κάτασπρο. Τώρα έδειχνα πραγματικά σαν "τεθλιμμένος συγγενής"... Χαμογέλασα και κατευθύνθηκα προς την έξοδο.

Με το που έσκασα έξω και γύρισαν οι υπόλοιποι, στη θέα μου πάγωσαν. Κατά τα φαινόμενα δεν είχα σημαδέψει καλά, με αποτέλεσμα τα ρούχα μου να είναι από πάνω μέχρι κάτω στα ξερατά... Απτόητος, κάθησα στην ίδια καρέκλα που ήμουν και πριν και άναψα τσιγάρο. Οι υπόλοιποι άρχισαν να πληρώνουν και να αποχωρούν μάλλον ενοχλημένοι από το θέαμα και την οσμή. Ήπια μια γουλιά απ' το ποτό μου. Δεν είχα σκοπό να φύγω πριν νυχτώσει...

Issue #4 - Sick - by Failure Cult

Έστω ότι έχεις εκπονήσει κάποιου είδους κείμενο, βασισμένο σε κάποιου είδους έρευνα. Τεκμηριωμένα όλα, κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει, τα γεγονότα έχουν καταγραφεί, η υπογραφή σου φαίνεται φαρδιά πλατιά στο τέλος του συγγράμματος. Ο κόσμος γουστάρει. Ορθώς, βασικά. Δεδομένης της ενασχόλησής σου, επιδερμικά έστω, με την τέχνη γενικότερα, η έρευνα έχει να κάνει μ' αυτή. Έχεις χώσει μέσα και κάμποσα στοιχεία από το όλο των ανθρώπινων σχέσεων και το πόνημά σου αγγίζει τα όρια του μεγαλειώδους. Είσαι ευχαριστημένος.

Ταυτόχρονα διαβάζεις, αναμένοντας κάποιου είδους αντίκτυπο, να γαμήσεις μια γκόμενα μετά από όλο αυτό, αν μη τι άλλο. Το ότι η πολυπόθητη επιβράβευση δεν έρχεται ποτέ δε σε παραξενεύει, δεν το 'κανες γι' αυτό άλλωστε, παρόλα αυτά περιμένεις... Τι, Την αναγνώριση; Κάτι, μικρή σημασία έχει.

Μες στα σακιά αναγνωσμάτων, θέσεων, απόψεων που συγκεντρώνεις στο πίσω μέρος του εγκεφάλου σου, πέφτει στα χέρια σου η ατακοσφάχτρα γραφή ενός μαλακισμένου εντεχνά, ο οποίος αναφέρεται στη σύγχρονη τραγουδοποιία σαν να 'ναι σε φάση "επιπλοποιία", κάτι τέτοιο. Σαν ο καρπός αυθορμήτου έκφρασης να εξισώνεται αυτόματα με την κατασκευή μιας καρέκλας. Δε σε χαλάει. Από τη στιγμή και μετά που μια καρέκλα μπορεί να είναι τέχνη, ομοίως και μία τέχνη μπορεί να είναι καρέκλα.

Υπάρχει κάπου "λάθος" σε όλο αυτό; Δεν ξέρω. Δε θεωρώ ότι ο καρπός της σκέψης μου βάλλεται από κανένα, δε θεωρώ ότι απειλούμαι, δε βλέπω κανένα ανταγωνιστικά, είμαι ο καλύτερος σ' αυτό που κάνω, κι αυτό είναι τίποτα απολύτως, κανείς δεν μπορεί να πράξει το απόλυτο μηδέν αποτελεσματικότερα από 'μένα, δεν υπάρχει κενό στο απόλυτο κενό. Η απόλυτη μετριότητα που παράγω με πολύ αγάπη, σίγουρα δεν μπορεί να συγκριθεί με το έργο κάποιου "καλλιτέχνη" που παρήγαγε το κατιτίς του με τα τρία γνωστά βήματα και μάλιστα μεγάλο μέρος του συνόλου φρόντισε να αναγνωρίσει τον κόπο του, την υπεράνθρωπη προσπάθεια που κατέβαλλε να ακολουθήσει την πεπατημένη, όπως τόσοι άλλοι πριν απ' αυτόν... Χίλια μπράβο στο μαλάκα και στους ομοίους του, τον αφήνω να βασανίζεται εργαζόμενος σκληρά, λοιπόν, παραμένοντας ένα τίποτα σε, ομολογουμένως, ωραίο περιτύλιγμα...

Issue #4 - Hot Winters (No 2) - by Burt "War Hero" Salami

Hot Winters Μέρος 1ο

Μήπως αυτή η ζέστη είναι στο μυαλό μου; Καίγομαι να μάθω...

"Κύριε Αραβίδη;" ούτε καν σάλεψε

"Κύριε Αραβίδη, δεν με θυμάστε;" είπα με δυνατότερη φωνή σε κάθε κάλεσμα.

Ασάλευτος αλλά με ένα ζωγραφισμένο εκνευρισμό στο βλέμμα πλέον, προσπαθεί, γρήγορα, να γλιστρήσει έξω, στην επόμενη στάση, ανάμεσα απο τον απορημένο όχλο του συρμού. Μάταια... Οι επιβάτες θυμήθηκαν. Παραδόξως η λήθη υπερνικάται, που και που, από την ανάμνηση και, στην προκειμένη, ξυπνά μίσος. Όσοι δεν αντιδρούν ήταν οι ίδιοι που του χαμογέλασαν στο βαγόνι. Αυτοί που έγλειφαν το κωλοδάχτυλο των πραιτοριανών στη Ρώμη, οι ίδιοι που τσιμπουκώνουν, ούτε καν τον αυτοκράτορα τον ίδιο, αλλά του αυλικούς μήπως και τους ρίξουν κανένα ψίχουλο. Αυτοί οι ανεγκέφαλοι σκλάβοι ήταν και οι πρώτοι που βγήκαν από το βαγόνι, τρέχοντας σαν τα ποντίκια, κάνοντας το σταυρό τους, αφήνοντας πίσω στα σκυλιά τον άλλοτε ηγέτη τους, μόνο και αβοήθητο, στον μόνο ειλικρινή νομοθέτη. Κατέβηκα κι εγώ στην επόμενη, αφού πριν ζήτησα στον κύριο αρουραίο ένα χαμογελάκι για το Fab Ink. Το σκουπίδι! Ούτε καν ένα μειδίαμα... Μόνο μια πνιχτή κραυγή, καθώς ένας παππούλης, γνώριμη φάτσα, του κάρφωνε ένα στυλό στα πλευρά. Απλοί, καθημερινοί, φιλήσυχοι, συνταξιούχοι, μαθητές, καθηγητές, χαρτογιακάδες, πάνκιδες, χαζογκόμενες, νοικοκυρές επιδόθηκαν σε λιντσάρισμα. Μέσα στο μετρό, εν κινήσει, μια κυριούλα κάπου στα 60, ανάμεσα σε λυγμούς, ούρλιαζε κάτι για τον γιο της ενώ κάρφωνε στον κύριο Αρσένιο μια περίτεχνη κλοτσιά στα αχαμνά. Και οι φουσκωτοί του; Πούλο μαζί με τους μικροαστούς κωλογλύφτες. Και ο John Lurie να παίζει με τα αυτιά μου στο Voice of Chunk. Είχα την εικόνα...

-Πρωτοσελιδάκι Burt...

-Ό,τι μπορούμε κάνουμε, μάνα μου. Πολύ gore όμως, ε;

-Ρε μας δουλεύεις; Καύλα ήταν η φωτό! Αγωνία, αίμα και τρελό action ρε! Που στο διάολο τον πήρες χαμπάρι;

-Λες να βρέθηκα τυχαία στο ίδιο βαγόνι; Έχω κι εγώ τα τσιράκια μου, τόσα χρόνια στο δρόμο. Βασικά του το χρωστούσα του πούστη. Εξαιτίας του την έβγαλα 2 βδομάδες στα υπόγεια της ΓΑΔΑ. Θυμάσαι το σκάνδαλο με το εμπόριο βρεφών για το Newsweek; Οπότε 1-2 στις καθυστερήσεις...

-Λες να μην θυμάμαι; Κατούραγα αίμα κανένα μήνα...

Burt, αν μου ξεθάψεις κι άλλους θα σε κάνω μάγκα. Θεματάρα μυρίζομαι πάλι.

-Μη σε νοιάζει και ξέρω που φωλιάζουν, boss. Πάμε για κανένα μπυρόνι;

-Διάβασε πρώτα το κειμενάκι και πες μου. Μικρό είναι. Δεν θέλει και πολλά λόγια μετά από τέτοια εικόνα...

"Είναι οι θύμησες αλλόκοτες και σκάρτες - του Κύρου Ρασιόνι"

Νεκρός από ξυλοδαρμό, μέρα μεσημέρι, στο μετρό της Αθήνας; Welcome to post-war Athens! Δεν θα κλάψει κανείς για το τομάρι τους αλλά το λιντσάρισμα νόμιζα πως είχε εκλείψει ως είδος δημοσίου "διαλόγου". Σοκ; Απο που κι ως που; Απλά η διαδικασία θυμίζει λίγο far west (οι παλαιότεροι θυμούνται την πίσσα και τα πούπουλα), αν και το ιατροδικαστικό πόρισμα μιλά ακόμα και για δαγκωνιές στην καρωτίδα του θύματος, κάτι που παραπέμπει σε ταινία που διένειμε η New Star, δεκαετίας '80 με zombies και νεκροζώντανους. Μήπως είμαστε κτήνη κατά βάθος; Ευτυχώς! Άλλος ένας λοιπόν στη λίστα...

Ένα μικρό βιογραφικό του μακαρίτη:

Αρσένιος Αραβίδης του Παντελεήμωνα, ετών 65

Διετέλεσε αρχηγός της Αστυνομίας και μετέπειτα Υπουργός Εσωτερικού Ελέγχου κατά την κυβέρνηση της Χούντας Αρχαγγέλου

Κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος, εμπλοκή στις υποθέσεις εμπορίας βρεφών του 2013 και 2015, για ηθική αυτουργία στη μαζική δολοφονία των εικοσιτριών φοιτητών με την πυρκαγιά της Νομικής Σχολής το 2012, για τους θανάτους κρατουμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Αυλώνα και άλλες σαραντατρείς κατηγορίες εναντίον του. Η μεταπολιτευτική κυβέρνηση τον άφησε ελεύθερο μετά από μόλις 2 χρόνια καταναγκαστικής εργασίας σε δημόσια έργα και φυσικά με την γνωστή, παχυλή συνεργασία - ρουφιάνεμα. Επιτέλους δικαιοσύνη(;) Τελικά οι θύμησες είναι αλλόκοτες, και μερικές φορές όχι και τόσο σκάρτες, παραφράζοντας τον στιχουργό...

Κύρο; Μπύρα!

την επόμενη Πέμπτη "Bar Fever, Part 1"

Issue #3 - A New Flame... - by Failure Cult

Ζω μόνη μου κάτι μήνες τώρα. Δεν το επέλεξα, ξέρεις. Η ζωή στο πατρικό μου είχε αρχίσει να γίνεται αφόρητη βασικά. Όχι, δε θα 'λεγα ότι μου ασκούσανε μια κάποια πίεση, ούτε καν. Έτσι είναι οι γονείς, μωρέ. Σε πνίγουνε με αγάπη και κατανόηση. Έπρεπε να φύγω. Και γρήγορα μάλιστα.
Σ' αρέσει το σπίτι; Εντάξει, το φτιάχνω ακόμα, ο καναπές να φανταστείς μόλις προχτές ήρθε. Το μέσα δωμάτιο; Έλεγα να το κρατήσω όπως είναι, άδειο, για να κάνω την τέχνη μου. Μη γελάς ρε... Ξανάπιασα τα πινέλα εδώ και δυο μήνες, πασάλειψα κάτι μουσαμάδες, καλά ήταν. Η δημιουργία διώχνει την ένταση, έτσι δε λένε; Δεν ξέρω ποιοι, κάπου το 'χω ακούσει.
Ποιον; Χαχαχαχαχα. Κάναμε μαζί χριστούγεννα πέρυσι, στο είπα; Ναι, με γονείς και όλα. Τρελάθηκαν οι δικοί μου, νόμιζαν ότι τον μάζεψα απ' το δρόμο, αχαχαχαχαχαχα... Ε ναι ρε, τα έκανα στα νιάτα μου στα αυτά, η μικρή χίππισα με τη μοϊκάνα, αχαχαχχχαχα... Ναι, ακόμα στην υπόγα στο Παγκράτι μένει. Που ν' αλλάξει αυτός... Τα ίδια σκατόρουχα, η ίδια σκατόφατσα, μες στο χάλι όλη μέρα... Κουλτουριάρης, παιδί μου. Του είπα άμα γουστάρει να έρθει να μείνει εδώ, αλλά που... Λες και θα στερηθεί την "ανεξαρτησία" του. Ναι, ακόμα εγώ τον συντηρώ. Τι να τον κάνω ρε; Αυτός άμα βρει δουλειά θα πεθάνει, για τέτοια είμαστε τώρα;
Όχι, έχω κόψει απ' αυτά. Μην ξενερώνεις ρε συ, μεγάλωσα και σοβάρεψα, καιρός δεν ήταν; Ντάξει, καμιά φορά μόνο, για να θυμάμαι πως ήταν...
Εγώ θα είμαι το υλικό; Γιατί; Εντάξει, δεν έχω ζήσει και τις φάσεις, αλλά μπορώ να σου πω δυο πράγματα. Ρε δεν παίζει να πιστέψει άνθρωπος ότι είμαι υπαρκτό πρόσωπο, χαχαχαχαχαχαχαχαχα... Γελάω ρε, πρώτη φορά στη ζωή μου θα είμαι "μούσα" κάποιου "καλλιτέχνη". Έστω, της πούτσας καλλιτέχνη.
Θα είναι δηλαδή "κύκλος συνεντεύξεων" κατάσταση; Δε με χαλάει ρε, θα σε βλέπω και συχνότερα... Σου λείπω καθόλου; Καλά, ξέχνα το...

Issue #3 - Hot Winters (No1) - by Burt "War Hero" Salami

Είναι ένας από αυτούς τους χειμώνες που δεν έχει κρύο. Πάντα κάτι πάει στραβά αυτούς τους χειμώνες... Πόλεμο θυμάμαι και ασιτία... Αλλά τώρα τα πράγματα κυλούν ομαλότατα πια... Αλλά αυτή η ησυχία ρε πούστη μου...και η ζέστη...

Η παγκόσμια ύφεση άφησε έντονα σημάδια παντού. Από τις τρύπες στην πρόσοψη της Βουλής, μέχρι την επιμονή στο "παλιό", στο "ρομαντικό", το προπολεμικό δηλαδή. Έτσι το μετρό παρέμεινε παρατημένο και ακρωτηριασμένο. Μισοκατεστραμμένα βαγόνια, σε μισοστραβωμένες ράγες, γεμάτα με μισότρελους επιβάτες.
Κινούμαι υπογείως από συνήθεια, ακούγοντας μουσική όπως πάντα. Ακόμα κι εκείνες τις σαθρές ημέρες την έβρισκα την άκρη. Χωρίς μουσική ούτε στο φέρετρο έλεγε κάποιος που χέστηκα κι αν θυμάμαι. Ο κόσμος γύρω μου σκυθρωπός και αγενής όπως πάντα. Χαμογελάω συγκαταβατικά σε μια κυριούλα που με παρέσυρε με την τσάντα της και μου απαντά "Άει Γαμήσου". Όπως πάντα. Λες και δεν βράζουμε στο ίδιο καζάνι με φλέμα 15 χρόνια τώρα."Ρε δεν ψοφάς;" τη ρωτάω. Συνήθεια είναι τελικά, η αγένεια...
Γνώριμες φάτσες παντού. Χαιρετώ έναν συμμαχητή μου, από τα οδοφράγματα στη Μάρνη ήταν μάλλον. Μισολολαμένος πια, με χτυπά στον ώμο και με ρωτά πως τα πάω με τη ζωή.Τι να του πεις κι αυτουνού; Καλά...
Απέναντί μου ένας απο τους "συνωμότες". Πρώην υπουργός των "Αρουραίων", νυν undercover καταδότης. Μαζί του οι φουσκωτοί που του παρείχε η τωρινή κυβέρνηση, μετά τη νέα "Δίκη των Τρωκτικών" (έτσι ονόμασε ο Τύπος την δίκη των πραξικοπηματιών του Δεκέμβρη του 2011).Και καλά κρυμμένος ανάμεσα στον ανώνυμο όχλο, σκυθρωπός και αγενής, με ένα παχύ, κιτρινισμένο απο τα τσιγάρα μουστάκι και μακρυά, άλουστα, γκριζοσκατί μαλλιά. Δεν πεινάει όπως ο όχλος όμως, για την ακρίβεια δεν πείνασε ποτέ και μάλιστα ούτε πρόκειται να πεινάσει. Δοσίλογος απ'όλες τις μπάντες, πούλησε τους πάντες για να ζήσει. Όταν έγιναν οι δίκες, οι υπερήφανοι "Αρουραίοι" απαντούσαν στις κατηγορίες κυνικά και σχεδόν πρόστυχα, με απόλυτη συναίσθηση των πράξεων τους καταδικάστηκαν σε εξορία και θάνατο. Αυτός απλά επέδειξε πρόσωπα και κρησφύγετα, μέχρι πρότινος, "δικών του" ανθρώπων. Πουτάνας γιος από γέννας, γλοιώδης και χέστης. Η συμφωνία τον έθετε ελεύθερο με νέα ταυτότητα και ένα Shift+Delete της παλιάς, συν μια δουλειά στις Μυστικές Υπηρεσίες.

Οδός Μάρνη, 24 Φεβρουαρίου 2012

Όμως δεν ξεχνάω φυσιογνωμίες και αυτόν τον πούστη θα τον ξεμπροστιάσω για άλλη μια φορά...

Συνεχίζεται την επόμενη Πέμπτη...

Issue #3 - Solo - by Anhell

Τον τελευταίο καιρό νιώθω οτι όλοι φαντασιώνονται το πως θα μπορούσε να είναι η ζωή τους αν ήταν solo. Τι έννοω με αυτό?

Με οποιονδήποτε και αν πιάσω μια σοβαρή κουβέντα, αναπόδραστα θα φθάσουμε στο σημείο που θα μου πει"αν δεν είχα σχέση, τώρα θα ήμουν στην Αιτή με τους Γιατρούς του Κόσμου". Η "αν δεν είχα τη γυναίκα μου και το παιδί, θα ήθελα ακόμα να πειραματίζομαι με τα ναρκωτικά. Δεν φαντάζεσαι τι έχουν βγάλει τα εργαστήρια πλέον". Η "αν δεν είχα την μάνα μου που δεν τα βγάζει πέρα με τη σύνταξη μόνο, τώρα θα ήθελα να είμαι σχεδιάστρια κοσμημάτων στη Στοκχόλμη".Η "αν δεν είχα φίλους, τώρα θα ήθελα να ζώ στην Καλκούτα, άγνωστος μεταξύ αγνώστων".

Μου φαίνεται τόσο παράξενο. Εκ πρώτης όψεως, απλώς διατυπώνεται μια αιωνίως ανικανοποίητη και καταπιεσμένη επιθυμία. Ένα απωθημένο. Κάτι το uncanny.

Σε μια δεύτερη ανάγνωση, νομίζω οτι διακρίνω μια θλίψη, μια bitterness για όλα αυτά τα ανικανοποίητα όνειρα. Και διακρίνω οτι το ανικανοποιήτο της υπόθεσης, αποδίδεται στο οτι δεν έχει υπάρξει κανείς solo.

Και μπερδεύομαι.

Γιατί χωρίς ποτέ να έχω υπάρξει ο άνθρωπος που αγκιστρώνεται σε άλλους άνθρώπους για να επιβιώσει και χωρίς ποτε να έχω φοβηθεί να μείνω μόνη μου (απο σχέση, απο φίλους, απο οποιαδήποτε ανθρώπινη παρουσία) μέχρι να καθαρίσει το κεφάλι μου, ποτε μα ποτέ δεν έχω ευχηθεί ούτε για ένα δευτερόλεπτο να ήμουν solo στη ζωή μου.

Και φυσικά είμαι η προσωποποίηση της ανικανοποίητης επιθυμίας. Θα ήθελα να είμαι καλυμένη με tattoo, να τριπάρω τη μισή βδομάδα, να διαβάζω βιβλία και να κάνω yoga όλη μέρα, να κάνω 10 υπερατλαντικά ταξίδια το χρόνο, να δουλευω εθελοντικά στην Ισλανδία, να πηγαινοέρχομαι με τον Υπερσηβιρικό και να ανησυχώ μόνο για το πότε θα μου τελειώσουν τα κάρβουνα και οι λαδομπογιές. Παραμένω όμως μια συμβατική δασκαλίτσα στην Αθήνα όχι γιατί δεν είμαι solo αλλά γιατί πρακτικοί λόγοι και κοινωνικές συμβάσεις με εμποδίζουν απο το να ζώ μια τόσο "χύμα" ζωή. Δεν μπορώ να τριπάρω τη μισή βδομάδα γιατί πρέπει να δουλέψω. Δεν μπορώ να κάνω 10 υπερατλαντικά ταξιδια το χρόνο γιατί δεν έχω τα χρήματα και το χρόνο για να το κάνω. Τα κάρβουνα και οι λαδομπογιές μου τέλειωσαν το 2004 και απο τότε δεν τα έχω ανανεώσει γιατί ξέρω οτι δεν θα προλάβω να ασχοληθώ μαζί τους με την ησυχία μου. Και ίσως δεν έχω καν όρεξη να αφιερώσω όλη μου την ενέργεια στο να ζωγραφίσω μια ορχιδέα.

Και το να μείνω solo για μένα δεν είναι συνώνυμο της απελευθέρωσης αλλά συνιστά το μεγαλύτερο φόβο μου. Γιατί, λογικά, αν ήμουν solo, θα είχα σταματήσει να είμαι εδω και αρκετά χρόνια.

Issue #3 - Μπρος γκρεμός και πίσω σκατά - by Failure Cult

Πουτάνες αλλαγές... Σε γαμάνε και σε φτιάχνουνε. Έτσι είναι ρε...

Δε με νοιάζει βασικά. Έχω μάθει να δέχομαι τα πράγματα όπως έρχονται, φτάνει να μου σκάνε στα μούτρα.

Μη με βάλεις να πάρω αποφάσεις, τη γάμησες. Δεν μπορώ. Σερβίρισέ μου το χειρότερο σενάριο, θα το επεξεργαστώ και θα το δεχτώ. Έτσι απλά. Μία, δύο, θα το καταπιώ. Αλλά εσύ πρέπει να κάνεις όλη τη δουλειά. Εμένα δώσ' μου συνέπειες... Όσες θες... Όσες έχεις. Όλα τα σκατά του κόσμου είμαι ικανός να φάω.

Προσαρμόζομαι και εύκολα. Το 'χω ξαναπεί, όλοι ένα κώλο πουλάμε στην τελική. Ο δικός μου είναι φτηνός. Ό,τι προαιρείσθαι φάση... Αρπάζεις, γαμάς, τελειώνεις και σου λέω κι "ευχαριστώ, δεν πόνεσε πολύ". Έτσι είναι. Μόνο μη μου αλλάξεις την κατάσταση... Έχε με ασφαλή, σε ένα βόθρο και όλα για 'μένα θα πάνε καλά... Θα το δεχτώ. Θα προσαρμοστώ. Θα γίνω ένα με το περιβάλλον... Μόνο το ασπράδι των ματιών μου θα ξεχωρίζει, ίσως για να υπενθυμίζει στον τυχαίο περαστικό ό,τι παίζει κι ένας άνθρωπος μέσα σ' αυτό το αίσχος...

Έχει σημασία; Καμία...

Issue #3 - Μέσα απο ξένη ταυτότητα - by Salami

Αντιδρώ απότομα ή αδιάφορα στην έλλειψη σεβασμού, εξαρτάται πάντα απο τον άνθρωπο που ξεστομίζει κάτι που την ενεργοποιεί. Πάντα όμως βράζω ελαφρά μέσα μου ίσως για να μην καταλήξω ίδιος με τον ξεστομίσαντα (αν ο όρος είναι δόκιμος). Αυτός ο βρασμός είναι το μόνο αγνό συναίσθημα που μου έχει απομείνει καθώς όλα τα υπόλοιπα είτε έχουν μπασταρδευτεί σε σημείο δημιουργίας νέου συναισθήματος, είτε απλά δεν με ελκύει η χρήση τους. Ως άμυνα λοιπόν στην δυσκολία κατάποσης εγκεφαλικών απορριμμάτων, δημιουργώ περσόνες. Εύπεπτες καρικατούρες ανθρώπων που μπορώ να υποδυθώ, για να μην πικράνω / ενοχλήσω / προκαλέσω τον συνομιλητή μου καθώς, κατά βάση, είμαι ένας άνθρωπος που δεν αρέσκεται στην λεκτική βία. Ναι, ψεύδομαι! Ψοφάω να βρίζω, να ξεφτιλίζω, να προσπαθώ να μειώσω τον άλλον σε σημείο εξαΰλωσης. Τρελαίνομαι να ουρλιάζω στα μούτρα σου, να εξευτελίζω ότι αγαπάς και στην καλύτερη των περιπτώσεων να σου πετάξω την κοντινότερη καρέκλα ανάμεσα στα μάτια. Κι όμως... Το έχω κάνει ελάχιστες φορές. Έτσι συνεχίζω να βράζω και συνεχίζω να υποδύομαι τον μικρό, καλό Burt που κατά βάθος όλοι αγαπούν. Και έτσι θα μείνει γιατί του αρέσει να ζει ανάμεσα σε άλλους που τρέχουν μαζί του. Αλλά κάποια μέρα...

Με σεβασμό σε αυτούς που με ή θα με σέβονται

PhD Bartholomew "Burt" Salami