Cynical Diaries

Let's Dance...

2012-01-15T10:32:00.064+02:00

Έλα ρε, από πέρυσι έχω να σε δω ρε.... Αχαχαχαχαχαχα. Έτοιμος για true fiction φάση;
Είσαι όμως σίγουρος ότι λέω αλήθεια; Δεν ξέρω, αυτό δε θες; Την αλήθεια; Αυτό δεν είναι και το ενδιαφέρον της ιστορίας μου; Της ζωής μου αν θέλεις; Το ότι είναι πραγματική; Εσύ πάντα έλεγες ότι οι καλύτερες ιστορίες είναι οι "βγαλμένες από τη ζωή" όχι εγώ.

Εγώ; Εγώ θέλω και λίγο παραμύθι. Νεράιδες και παλικάρια, αχαχαχαχαχαχαχα. Μόνο μη μου βάλεις για υπόκρουση κανα Nino Rota, θέλω hardcore punk. Να μου πάει. Να φεύγουν κεφάλια από δράκους για πάρτη μου και να γελάω. Θέλω να γελάω ρε μαλάκα, δεν μπορώ άλλο. Δεν μπορώ, σοβαρά σου μιλάω.

Έκανε τραπέζι στους συναδέλφους από τη δουλειά ο πατέρας μου προχτές, οι μισοί απολυμένοι, οι άλλοι μισοί προς απόλυση, αρχίδια σου λέω, μ' έπιασε μια κλειστοφοβία. Ναι, έπρεπε να είμαι κι εγώ μπροστά. Α, δε σου 'χω πει; Ο πατέρας μου γουστάρει τρελά να μου δίνει μαθήματα "βγαλμένα από τη ζωή". Σαν αυτά που σ' αρέσουν. "Ααααα, εμένα η κόρη μου είναι καλλιτέχνης" τους είπε και ήταν σα να τους έσφαξε. "Καλλιτέχνης". Άεργο τεμπελόσκυλο. Δεν έχει ανάγκη τα φράγκα γιατί πλερώνει ο daddy. Άσχετα αν πριν σκάσω μπανιαρισμένη, αρωματισμένη και μουνάρα, μάζευα σερβιέτες απ' τα πατώματα στο κωλομάγαζο. Ε όχι ρε, δεν τους το είπε αυτό. Θα χαλούσε το "μάθημα". Οι τύποι που έχασαν ή πρόκειται να χάσουν τα πάντα κι εγώ. Που τα έχω όλα. Και δεν τα εκτιμώ. Ο μπαμπάς μου. Ο αγαπημένος μου.

Τα κρασιά ερχόταν και έφευγαν, την είχα ψιλοακούσει, ετοιμαζόμουν για τρελή καταστροφή. Και πάμε στα ωραία. Ας ξεκινήσουμε με ψέμα:

... κι έτσι πως ήμουν χάλια, άρχισα να τον κράζω που χρωστάει παντού, που τα 'χει γαμήσει όλα, που κάθε μηνιάτικό τους που δε θα δίνει, θα του βγάζει μιας μέρας βενζίνη για να πάει και να 'ρθει στο κωλογραφείο, που δουλεύω από τα δεκαοχτώ για να κάνω ό,τι μου καυλώσει, που τις κόκες μου τις κέρναγε η ηλίθια η αδερφή του... Πήρα κι ένα άνεργο και πήγαμε να συνεχίσουμε τη βραδιά στο σπίτι του. Ναι ρε, τον έκανα άντρα, αχαχαχαχαχαχαχαχαχα...

Και η αλήθεια... Τι τη θες μωρέ τώρα, μαλακία είναι... Αφού είσαι γκόμενα ρε μαλάκα, γουστάρεις παραμύθι... Άστο, σοβαρά.
Τον τέλειωσες τον καφέ; Θες άλλο;

Don't You Want Me?

2011-12-12T11:45:00.000+02:00

Ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα καλή στις "σχέσεις". Το 'χεις καταλάβει, φαντάζομαι... Καλά, δε μου 'τυχε και τίποτα συγκλονιστικό. Εκτός από το μαλάκα τον Παγκρατιώτη. Γάμησέ τα, μας χώρισε η ζωή, χαχαχαχα. Ή όχι ακριβώς. Εγώ μας χώρισα, βασικά.

Κοίτα, τον ξέρω πεντακόσια χρόνια κοντά, 'ντάξει; Κατάφερα να χτίσω μια σχέση βασισμένη στην ανειλικρίνεια και το χάος. Δεν μπόρεσα ποτέ να βασιστώ πάνω του. Ποτέ. Ποιος θα με κατηγορούσε ρε; Ο άνθρωπος είναι μεγάλος loser ρε συ.
Στην αρχή ξεκίνησα με μικρά ψεματάκια του τύπου "βεβαίως και έχω γίνει κώλος πενήντα χιλιάδες φορές στη ζωή μου, βεβαίως και τώρα είμαι straight edge, βεβαίως, βεβαίως, βεβαίως...". Στα πλαίσια του "ταιριάζουμε απίστευτα ας προικίσουμε την ανθρωπότητα με τα παιδιά μας". Ξέρεις μωρέ. Όλα στην αιώνια προσπάθεια του Fitting In. Μαλακίες...
Και ξέρεις έτσι; Άμα ξεκινήσει κάτι τόσο χάλια, έτσι θα συνεχίσει κιόλας. Είμαι στη δουλειά (είμαι με το γκόμενο), ήμουν στη δουλειά (κοιμόμουν στο γκόμενο), θα κάτσω μέσα σήμερα (θα βγω, αλλά καλύτερα να μην έρθεις), κατέβηκα στην πορεία (μπεκρόπινα σε ένα κωλοχανίο), καθάριζα στης μάνας μου (έριξα το παιδί σου). Την είδα τέχνη τη φάση. Έκανα τη σχέση λογοτεχνία. Μαλακία; Μπορεί... Κοίτα, σου είπα, δεν είναι άνθρωπος να στηριχτείς πάνω του.
Από τότε προσπαθώ να στήσω κάτι ειλικρινές στη ζωή μου, αλλά δε γίνεται. Αυτές οι καταγεγραμμένες συζητήσεις μας με βοηθάνε, σοβαρά σου μιλάω. Αισθάνομαι λίγο πιο "ελαφριά" κάθε φορά που φεύγεις. Ψυχοθεραπεία, ξέρω 'γω. Τσάμπα ψυχοθεραπεία, ακόμα καλύτερα.
Τέλος πάντων, κάπως έτσι πήγε με τον τύπο και φτάσαμε εδώ που είμαστε σήμερα. Αυτός στο παλιοδιαμέρισμά του κι εγώ στο δικό μου. Κόλλησες με το παιδί ε; Χαχαχαχαχα. Μπορεί να λέω κι αλήθεια, γιατί;

A thing from the Past...

2011-10-28T10:31:00.000+03:00

Heaven is a Place on Earth...

2011-09-22T18:35:00.000+03:00

Καιρό είχες να περάσεις. Νόμιζα πως με είχες ξεχάσει... Δεν παραπονιέμαι, απλά ξέρεις... Τον περισσότερο χρόνο τον περνάω μόνη μου και οι επισκέψεις σου είναι ευχάριστο διάλειμμα... Δεν είμαι καλά, αυτή είναι η αλήθεια. Σκέφτομαι να φύγω. Ναι, κι εγώ. Έχει καταντήσει αστείο, σα μαλακορεφραίν από κανά σκυλάδικο "θέλω να φύγωωωω, να πάω έξωωωωωωωω" ΧΑχαΧΑΧαΧΑΧαχΑ. Δουλεύω ρε, δεν είναι αυτό το θέμα, ούτε τα φράγκα. Ποτέ δεν ήταν τα φράγκα. Θα ακουστεί γελοίο... Έχει να κάνει με τη σχέση των ανθρώπων μέσα στο χάλι. το πως το αντιμετωπίζουν. Στην παρούσα φάση δεν το αντιμετωπίζουν. Τόσο απλά. Και από το να βλέπω ένα μάτσο άτομα που αγαπώ να καταστρέφονται γιατί δεν έχουν καμία ελπίδα για το μέλλον με θλίβει. Και είμαι μικρή για να θλίβομαι, με καταλαβαίνεις;
Γι' αυτό λέω να πάω κάπου αλλού. Δεν ξέρω ρε, αλλού. Μακριά. Πάω να σκαρφαλώσω σε καμιά βουνοκορφή, πάω Νέα Υόρκη, δεν ξέρω ρε. Θέλω να πάω κάπου αλλού, αυτό είναι όλο. Με καταλαβαίνεις; Πες μου ότι με καταλαβαίνεις...
Εντάξει, το ξέρω ότι ξεφεύγει η σημερινή από τις συζητήσεις μας, μπορεί και να μην έχει λογοτεχνικό ενδιαφέρον, αλλά ήθελα να τα πω σε κάποιον και τελευταία νομίζω ότι μόνο εσύ θα καθίσεις να με ακούσεις... Απαίσιο δεν είναι; Σε κουβαλάω κάθε φορά και σου υπόσχομαι εμπειρίες. Τέχνη. Και σήμερα; Σήμερα αρχίδια.
Σου είπα που τις προάλλες είδα στο Μετρό αυτό τον πρώτο νικητή του Big Brother; Πως το λέγανε ρε; Τέλος πάντων, δεν έχει σημασία. Ρε μαλάκα, ο τύπος είχε κερδίσει τόσα φράγκα και κυκλοφορούσε με το Μετρό... Το καταλαβαίνεις;

Issue #12 -Είμαστε στο τελευταίο οδόφραγμα...- by Burt Salami

2011-08-22T19:36:00.002+03:00

Είμαστε στο τελευταίο οδόφραγμα καθώς η πόλη ξεφλουδίζει. Ξεφλουδίζει και αποσαρθρώνεται μέχρι να φανεί κόκκαλο, και μετά σου σκάει η μπόχα από τα χημικά που αποτελούν τον πυρήνα της. Σάπιος πυρήνας, γεμάτος βρόμικα χέρια να γυρίζουν τους τροχούς ενός γιγάντιου τόρνου, που προκαλεί σεισμούς στην επιφάνεια καθώς αλλάζει την υφή του φλοιού. Και οι ρωγμές που ανοίγονται απελευθερώνουν αρπακτικά με μεγάλα, μαύρα νύχια και άδεια κεφάλια, που μόνο τους μέλημα είναι η απαγωγή. Απαγάγουν ανθρώπους, λέει, χωρίς διακρίσεις, χωρίς δεύτερη σκέψη. Τους τραβούν κάτω, εκεί που ζουν και αυτοί, μηχανικά, ίσα - ίσα για να δουν πως είναι η ζωή στα χαμηλά. Με τον καιρό το θύμα αγκαλιάζεται απο την ντροπή του, και ως άλλο βρέφος βυζαίνει αξιοπρέπεια απο τα στήθη της μήπως και γλυτώσει το δέρμα του τουλάχιστον.
Και κάπου εκεί, δίπλα στις χαραματιές του δρόμου, βρίσκομαι εγώ, πεσμένος με τα μούτρα. Με μια τρύπα απο γη στο κεφάλι, δακρυσμένα μάτια και ένα σώμα - χάρτη, με το Χ του θησαυρού στα χέρια μου μέσα σε ένα άψυχο, σαν κι εμένα πια, μηχάνημα. Όλα αυτά για μια ιδέα. Μακάβριο θέαμα, "Τα ήθελε ο κώλος του"...

Και ξύπνησα, κάθιδρος , μέσα Σεπτέμβρη

Issue #10 - Sowing the Seeds of Love... - by Failure Cult

2011-06-22T08:44:00.034+03:00

Τα καλοκαίρια με πιάνουν αυτά. Είναι η εποχή που κάθε αρσενικός, όσο συνεσταλμένος και τρυφερός και να είναι, με δυο ποτά μετατρέπεται στον αηδιαστικότερο Greek Lover που 'χεις δει στη ζωή σου. Γεγονός...
Δε μ' αρέσουν τα καλοκαίρια. Κλείνομαι μες στο σπίτι και αράζω, ούτε μπάνια, ούτε μαλακίες. Εκεί, να λιώνω στη ζέστη με μπύρα και τσιγάρο. Τα Σαββατοκύριακα που δε δουλεύω τουλάχιστον. Αυτός; Αυτός τα κάνει τα μπανάκια του. Φορτώνεται σε κάποιον μ' αμάξι και πάει. Γιατί, έχει να κάνει και τίποτα άλλο; Η επανάστα αράζει σε περιόδους ηλιοφάνειας.
Έχω σχεδιάσει τα σημαντικότερα έργα μου καλοκαίρι. Κυριακές πρωί, κλειστά παράθυρα, εγώ και τα πινέλα μου. Μαλάκα, δεν μπορώ να μιλάω συνέχεια για γκόμενους και γαμήσια, τι θες τώρα; Μη γελάς ρε...
Δες αυτό εδώ πέρα. Πώς σου φαίνεται; Είμαι περήφανη γι' αυτό. Δε δίνω τίποτα στη θεία ρε. Χέσε με με την ξεφτιλισμένη. Κάπου θα γαμιέται με κανέναν επί πληρωμή, χέστηκα. Αυτή θα τον πλερώνει ρε, αχαχαχαχαχαχαχα...
Εσύ τι λες; Φυσικά και το 'χω σκεφτεί, αλλά θα μπορούσε ποτέ να είναι αυτή το μέσο να κάνω καριέρα; Γάμα την τέχνη, γάμα τα φράγκα, δε μ' ενδιαφέρει. Ναι ρε, στη σκατοδουλειά πρωί-βράδυ, φτάνει να διατηρώ την αυτάρκειά μου. Δε με νοιάζει πως το βλέπεις. Ας αναγνωριστώ μετά το θάνατο μου, τι να κάνουμε τώρα... Ούτε η πρώτη θα είμαι ούτε η τελευταία...

Issue #9 - People are people... - by Failure Cult

2011-05-26T09:11:00.001+03:00

Είχα αναλάβει την κομμωτική στη φάση. Τρελή διάκριση. Μην το γελάς ρε. Για πάνκηδες μιλάμε, έχουν τα "θέλω" τους κι αυτοί. Είχα μηχανή ρε, σιγά μην έβαζα ψαλίδι, είπαμε, έχουμε ένα ταλέντο, μην το γαμήσουμε κιόλας.
Έσκαγαν κατά δεκάδες στο σπίτι μου , οι γονείς μου είχαν φρικάρει, και φεύγοντας άφηναν άδεια μπουκάλια και τρίχες, βεβαίως... Είχα φτιάξει σε ένα τύπο μια μυθική μοϊκάνα. Ένα μέτρο ρε, χωρίς μαλακίες. Ναι ρε, είμαι περήφανη, είναι γελοίο, το ξέρω, αλλά γουστάρω. Σε ένα χώρο που το "άτομο" ως έννοια χάνεται, εγώ είχα μια ιδιότητα. Μια χρησιμότητα αν θες.
Δεν έλειπαν και οι μαλάκες. Υπάρχουν πάντα αυτοί που είτε φτιάχνεις περμανάντ είτε δένεις τζίβες, θα σε βλέπουν σαν το "κομμωτριάκι". Ενας τύπος ειδικά... Ρε κάτι ζώα... Σου λέω ρε, δεν μπορούσε να κρατήσει τα χέρια του μακρυά απ' τον κώλο μου. Σιγά τον κώλο ρε, πλάκα μου κάνεις; Του 'σκισα το φρύδι με τη μηχανή.
Σκάει κι ένας άλλος, τζιβάτος, crust φάση, ο οποίος αρχίζει να μου λέει κάτι μπούρδες για "αυτοδιάθεση του σώματος", για "ελευθεριακή κατάσταση στον έρωτα" και λοιπά και του κάνω "ρε φίλε, ήρθες να κουρευτείς ή να γαμήσεις;". Κατέβασε κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα κι έφυγε... Ναι ρε, πάντα ήμουν τόσο επιθετική. Δεν καταλαβαίνουν τα μοσχάρια ρε. Τους βγάζεις τα ρούχα και με τι μένεις; Με ένα ακόμα πούτσο. Δεν πα να 'ναι ο άλλος ο πιο προχώ ανάρχας, στο τέλος της μέρας ένα μουνί θέλει κι αυτός...
Κόντεψα να κάνω παρθενοραφή όσο καιρό ήμουν εκεί. Ντεκαυλέ φάση όλοι τους. Όσο όμορφοι, μορφωμένοι, έξυπνοι και να ήταν, είχαν ξεχάσει πως να είναι γήινοι... Εντάξει, είχα μια περιπετειούλα με έναν απ' αυτούς... Άστα, θα στα πω άλλη φορά...

Issue #8 - Take my breath away... - by Failure Cult

2011-04-20T15:08:00.009+03:00

Σε μια πορεία τον είχα γνωρίσει. Που να 'ξερα τότε ρε; Ψηλός, μαυροντυμένος, καύλα με δύο πόδια σου λέω. Και η φωνή του... Το βλέμμα του... Ρε είχε μια "ένταση" όλο του το είναι σε φάση. Τι σου λέω κι εσένα. Άστα... Περπατούσαμε δίπλα δίπλα μέχρι την Πρεσβεία, δεν τον ήξερα, εκεί απ' έξω, που λες, μου 'πιασε την κουβέντα. Ε ναι ρε, όλοι για τα μαλλιά με ρωτούσαν πρώτα...

Κοίτα, αν η φάση έπαιζε σε μπαρ θα του 'ριχνα άκυρο, αλλά εκεί μέσα, δεν ξέρω ρε, για μια στιγμή, έτσι μέσα στο πλήθος όπως ήμασταν, αισθάνθηκα ότι μείναμε μόνοι. Ε, γάμησέ με ρε, κάποια πράγματα δεν ελέγχονται ούτε τα σκέφτεσαι "εκείνη" την ώρα.
Ξαναβρεθήκαμε την ίδια βδομάδα. Δυο μας φάση. Να τα πούμε και καλά. Τα πολιτικά μας. Βρεθήκαμε σ' ένα δωμάτιο ξενοδοχείου να βγάζουμε τα μάτια μας. Νταξ, μέτριος ο δικός σου, αλλά πολύ ωραίος γκόμενος για να μην τον ξανατσεκάρεις.
Δεν ξέρω πως έγινε ρε. Τον ερωτεύτηκα. Αυτή η ένταση που σου είπα και πριν. Σε ξενοδοχεία και στ' αμάξι του τη βγάζαμε. Όχι, δεν είχα υποψιαστεί τίποτα. Μου το 'πε ο ίδιος ρε...
Είχε γυρίσει μια μέρα τελείως πτώμα απ' τη δουλειά... Έπινα καφέ στα Εξάθλεια. Και τότε μου το ξεφούρνισε. "Μαρία, είμαι μπάτσος"... Μπάτσος... Μπάτσος, ρε μαλάκα. Πως λες να αισθάνθηκα; Τα είδα όλα. Τόσο βρωμόξυλο είχα φάει, κι εγώ και κάμποσοι γνωστοί μου και βρέθηκα να βγάζω τα μάτια μου με ένα από δαύτους. Έφυγα μετά από κανα πεντάλεπτο σιωπής...
Τις επόμενες μέρες με έπαιρνε τηλέφωνα, με ζήτησε κι απ' τη μάνα μου μια φορά, ρε δεν ήξερα τι σκατά να σκεφτώ. Προσπαθούσα να ελαφρύνω την κατάσταση λέγοντας στον εαυτό μου, ότι, νταξ, σε πορεία είχαμε γνωριστεί, παίζει και να ήταν εκεί ως αγωνιζόμενος, όχι ως ρουφιάνος. Ότι μπορεί να ήταν από τους καλούς, αυτούς που δε βαράνε, μόνο που δεν υπάρχουν τέτοιοι... Του μίλησα σε κάποια φάση και του ζήτησα να βρεθούμε...
Ξενοδοχείο, γαμήσι, κλάμα της πουτάνας, τον γούσταρα ρε... Όταν τελειώσαμε, σηκώθηκε μ' ένα πελώριο χαμόγελο, έβαλε πρόχειρα τις μπότες του και πήγε τουαλέτα... Βγαίνοντας, του είπα ότι έκαναν ένα περίεργο "τακ, τακ" σα να 'χε κολλήσει ένα πετραδάκι. "Για να δω.. Καλά λες"... Τσέκαρε και αφαίρεσε ένα δόντι... Ναι, δόντι. "Χα, χα, ήμουν δουλειά πριν έρθω...". Αυτό είπε ο μαλάκας... Εκσφενδόνισα ένα ποτήρι προς το μέρος του. Έγινε κομμάτια λίγο πάνω από το κεφάλι του. Δεν τον ξαναείδα ποτέ. Ευτυχώς γι' αυτόν...

Issue #7 - Addicted To Love... - by Failure Cult

2011-03-23T08:37:00.005+02:00

Ναι, νομίζω είναι καλή στιγμή να μιλήσουμε γι' αυτόν... Πήγα κι απ' το σπίτι του χτες. Δεν ήταν και πολύ καλά. Δεν είναι ότι δεν τον έχω ξαναδεί έτσι, αλλά ξέρεις... Τον νοιάζομαι, πως να το κάνουμε...
Τον ξέρω από το φοιτηταριό. Ήμαστε οι δύο τύποι στη γωνία του κυλικείου που κανείς δεν ενδιαφερόταν να γνωρίσει. Κουλτουριάρηδες, αλλά τίποτα στην εμφάνισή μας δεν πρόδιδε κάτι τέτοιο. Ακόμα μας έντυναν οι μανάδες μας. Με τα πολλά συστηθήκαμε ο ένας στον άλλο. Σε ένα χρόνο μέσα είχαμε αλλάξει καμιά δεκαριά χρώματα στα μαλλιά μας, διευρύναμε τον κύκλο μας με περισσότερους πανκς, καταλήψεις, συζητήσεις, συγκρούσεις με τους μπάτσους, συναυλίες, τσαμπουκάδες, όλα... Για ένα διάστημα μου φαινόταν ότι ζούσαμε ακριβώς την ίδια ζωή, μετεφρασμένη ειδικά για κάθε φύλο. Ώσπου μια μέρα όλα αυτά σταμάτησαν.
Είναι η πουτάνα η ζωή, που σε αναγκάζει να πάρεις διαφορετικό δρόμο. Χρειάστηκε να βρω δουλειά, αυτός όχι. Ματσωμένοι γονείς και τα σχετικά. Εγώ έτρωγα τη μέρα μου πίσω από το ταμείο ενός εστιατορίου στα Ιλίσια, αυτός στο μαλακοϋπόγειο στο Παγκράτι. Περνούσα πάντα μετά το σχόλασμα, μέχρι τη στιγμή που συνειδητοποίησα ότι δεν είχαμε και πολλά να πούμε πια. Εγώ γκρίνιαζα για χαμηλούς μισθούς, απάνθρωπα ωράρια κι αυτός γιατί δεν είχε φράγκα ν' αγοράσει δίσκους. Λες και ένα τηλεφώνημα στους δικούς του δε θα μπορούσε να διορθώσει την κατάστασή του. Αηδίασα, να σου πω την αλήθεια. Κι έτσι άρχισα να ξεκόβω σταδιακά.

Ξαναβρεθήκαμε ναι. Σε φάση που ήμουν τελείως χάλια. Και τότε έγινε η μαλακία. Πηδηχτήκαμε. Ναι ρε, μαλάκα. Και ήταν σαν να το κάναμε χρόνια. Πάλευα για χυδαιότητα και μου 'δινε τρυφερότητα. Τεράστιο λάθος. Όλο αυτό. Οι αντιδράσεις συγκεκριμένες, κάθε άγγιγμα ήταν χρόνια, ήταν στιγμές. Με καταλαβαίνεις; Είχαμε χτίσει ένα κάτι, σαφώς και κρυβόταν... Χμμμμ... Ο έρωτας κάπου, ξέρω 'γω, φιλία αγοριού - κοριτσιού χωρίς καλυμμένη καύλα δεν υπάρχει, μη λέμε και μαλακίες, απλά αυτό δεν - έπρεπε - να γίνει. Αλλά έγινε. Και, για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή μου, τα πράγματα μπήκαν σε μία θέση. Για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή μου έψαχνα με μανία το λάθος και δεν το έβρισκα. Αλλά αυτό το πρέπει έπεσε σα βράχος στα κεφάλια μας και μας γάμησε τελείως...

Ακόμα συναντιόμαστε, ακόμα φιλιόμαστε στο στόμα, δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί αυτή η επαφή μας χρειάζεται. Μας υπενθυμίζει ότι είμαστε ζωντανοί και ο ένας για τον άλλο. Μαζί, χωρίς να είμαστε μαζί. Μην το ψάχνεις, δε βγάζεις άκρη. Σου είπα ότι του πρότεινα να 'ρθει να μείνει εδώ; Ναι, δε φεύγει αυτός από 'κει μέσα. Χαχαχαχαχαχαχαχαχα, ακόμα μου τρώει τα λεφτά ρε, δεν αλλάζουν αυτά, χαχαχαχαχαχαχα... Πρέπει να φύγεις ε; Καλά, έλα ξανά όποτε μπορείς, εδώ θα είμαι...

Issue #6 - Notorious... - by Failure Cult

2011-02-20T08:51:00.016+02:00

Η μοναδική φορά που κρέμασα κάτι δικό μου, ή μάλλον αρκετά από δαύτα, ήταν πριν από καμία δεκαριά χρόνια σ' αυτή την γκαλερί της θείας μου. Με μέσο γίνονται αυτές οι δουλειές, φίλος, άσε τα ζώα να λένε τα δικά τους.

Δεν είχες έρθει, ε; Δεν εκπλήσσομαι, δεν το 'χα πει σε κανένα από τον κύκλο μου. Ε, ναι ρε, το ήξερε αυτός, αλλά ξενέρωνε με τις τσαμπέ ουισκάρες στην είσοδο και, αν και έφτασε μέχρι εκεί, δεν έκανε τον κόπο να μπει. Straight edge και μαλακίες. Με τα κοστούμια που κυκλοφορούσαν μέσα ξέρναγε ρε, άστονα να λέει.

Σκάσανε διάφοροι. Κοίτα, τότε ήταν τρομακτική αποκάλυψη για τους αριστοβλάχικους κύκλους της Αθήνας η έκθεση από ένα πανκοκόριτσο απ' τους δρόμους που δεν τολμούσαν να πατήσουν το λουστρίνι τους. Σιγά να μην τους έλεγε ότι ήταν θεία μου, πας καλά; Και να χαλάσει το μυστήριο; Ούτε καν. Με τσεκάρανε με την άκρη του ματιού τους, καπνίζοντας τις πουράκλες τους, ρουφώντας τις ποτάρες τους, δεν ξέρω καν τι βλέπανε ουσιαστικά, το "αταίριαστο", ένα χαριτωμένο κορίτσι με πράσινο καρέ και βρώμικο παντελόνι να στέκεται και να χαμογελάει αμήχανα. Ντρεπόμουν ρε. Τα 'χεις δει, οι αυτοπροσωπογραφίες με τις πούτσες, ναι... Ευχαριστώ, αλλά δε νομίζω.

Πούλησα κανα δυο. Θα πήγαινε και καλύτερα η φάση αλλά μου τα γάμησε η θεία. Είχε τσακίσει από το πρωί ένα κιβώτιο σαμπάνιες και πήγαινε από τον ένα γελοίο στον άλλο, εκθειάζοντας την "ανακάλυψή" της. Σε μια έκρηξη μαλακίας της είχα πει ότι πουλιόμουνα για ένα διάστημα, για να δω πως είναι, και φρόντισε να το μοιραστεί με όλους. Την άφηνα να κάνει το κομμάτι της, η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι δεν μπορούσα να κάνω κι αλλιώς, είχε ξεφύγει τελείως σου λέω, δε μαζευόταν με την καμία.

Πέφτανε από πάνω της κάτι τύποι μπας και τη συγκρατήσουν αλλά αυτή τα έδινε, κάνοντας ταυτόχρονα μια εξαιρετική παρουσίαση της τέχνης μου. Μαλάκα, με έπεισε. Μια μαλακισμένη γριά που παραληρεί για πούτσους και ξεχειλωμένα μουνιά, ενώ παράλληλα αναλύει την ιμπρεσσιονιστική πινελιά στα καυλιά γύρω από τα πορτραίτα μου. Κόλαση. Δεν ξέρω αν κάποιος του σιναφιού θα μπορούσε να σχεδιάσει καλύτερη παρουσίαση της δουλειάς του.
Το παραλήρημα συνέχισε, τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα της βγήκαν στη φόρα σαν εμετός, αυτό το πράγμα έπρεπε να σταματήσει και άμεσα. Της έχωσα δυο χαστούκια να συνέλθει. Άσκοπη κίνηση όπως αποδείχτηκε. Πήρε στα χέρια της το μαχαίρι του πατέ και άρχισε να σκίζει ένα από τους πίνακές μου... Ήθελε, λέει, να καταστρέψει κάτι όμορφο...

Όχι ρε, δεν έχει ξέσπασμα αυτή η ιστορία, δεν έχει κορύφωση... Σηκώθηκα κι έφυγα. Έτσι απλά. Την επόμενη με πήρε τηλέφωνο και μου είπε μόνο ότι πουλήσαμε έξι έργα. Της το 'κλεισα στα μούτρα...

Issue #5 - Stay... - by Failure Cult

2011-01-22T08:33:00.000+02:00

Βασικά, η φάση παίχτηκε τις μέρες που μπαινόβγαινα στις καταλήψεις... Όχι, δεν έχω αλλάξει μυαλά τόσο πολύ, απλά τώρα πια, δέχομαι την παρουσία την αριστοκρατίας στη ζωή μου.
Ταυτόχρονα περνούσα και τη lesbian φάση μου... Μη γελάς ρε μαλάκα, ήμουν μικρή, πειραματιζόμουν. Η τύπισσα ήταν κάπου στα σαρανταφεύγα, κωλάρα, μπουτάρες, δε σου λέω τίποτα, θα έχυνες αν την έβλεπες. Με ψάρεψε σε ένα από τα γνωστά μπαρ και πήγαμε σπίτι της. Δεν ξέρω γιατί της γυάλισα. Με τα δερμάτινα με τα καρφιά, το μαλλί κάγκελο και παίζει και να βρώμαγα και λίγο.
Μπήκαμε στο διαμέρισμα - γήπεδο στο Μαρούσι, η τύπισσα χέστηκε αν πετύχαινε κανα γείτονα στο ασανσέρ, μέσα παντού φωτογραφίες από ένα ευτυχισμένο γάμο, δύο παιδιά, κι αυτή μέσα, γέλια, χαρά, κόντεψα να ξεράσω σου μιλάω... Σαν αυτές τις μαλακισμένες αμερικάνικες οικογένειες με φωτό στις εξοχές, τον πάτερ φαμίλια με τη μπλούζα δεμένη γύρω από το λαιμό, τα παιδιά με φόρμες, την κυρά με τις λεμονάδες και τα σαντουιτσάκια, άστα...
Μου πέταξε πεντακόσια στο τραπέζι και μου είπε ότι θα ήθελε να μείνω για το Σαββατοκύριακό. Σκέφτηκα να της πω ότι δεν το κάνω γι' αυτό, ότι απλά δοκιμάζω πράγματα, ότι κάνω τέχνη και λοιπές μπούρδες, αλλά μετά θυμήθηκα ότι είχα να φάω από κατσαρόλα που κάποιος δεν είχε βράσει τις μπότες του για να φύγουν οι μύκητες, κανα τρίμηνο. Τα πήρα ρε... Τα πήρα χωρίς να πω τίποτα.
Θες λεπτομέρειες; Αυτή έκανε τα περισσότερα. Για την ακρίβεια αυτή τα έκανε όλα. Είχε μαγική γλώσσα, τι να σου λέω τώρα, αχαχαχαχαχα... Μου έβγαλε παντελόνι, εσώρουχο και έπεσε με τα μούτρα. Άστα, κόλαση...
Άραξα το σουκού που λες, έβαλα κάτι ρούχα της και κοιταζόμουν στον καθρέφτη, οι τακουνάρες της μου κάνανε ωραίο πόδι, πλημμελώς ξυρισμένο, αλλά δε γαμιέται, το γούσταρα το θέαμα, χτενίστηκα κιόλας, χαχαχχαχαχα, έβαλα και κάτι πούδρες κάτι μαλακίες, θεά σου μιλάω, γούσταρε να με κάνει και μπάνιο, με έπλενε κάμποση ώρα "χαμηλά" αν με καταλαβαίνεις...
Αν γούσταρα γενικά; Δεν ξέρω ρε. Όλη την ώρα σκεφτόμουν ότι θα σκάσει ο αντρούλης της και θα φωνάξει "έκπληξη", θα με δει μπροστά του με τον κώλο έξω και το μουνί στον αέρα και θα φρικάρει με τα ζωή του, ρε μαλάκα, κάπνιζα τα τσιγάρα του, έπινα τις ουισκάρες του, θράσσος ρε, αριστοκράτα της πούτσας και η θεία ακούραστη, ήθελα ρε, ήθελα να τον πετύχω να του πω ότι ζει μια πλάνη, ότι η γυναικάρα που γκάστρωσε επανειλημμένα ήταν λέσβω πρώτης τάξεως, αλλά δεν είχα την τιμή τελικά...
Λίγη ώρα πριν φύγω, αποφάσισα να της κάνω κι εγώ ένα καλό, της τράβηξα που λες το εσώρουχο και άρχισα να τη φιλάω κάτω, ενώ παράλληλα έχωνα ένα - ένα τα δάχτυλά μου μέσα της... Δεν είχε διάρκεια. Πετάχτηκε φρικαρισμένη κι άρχισε να ουρλιάζει, δεν ξέρω τι την έπιασε, ότι και καλά δεν τα γουστάρει αυτή αυτά, πότε υπεννόησε κάτι τέτοιο, μαλάκα, ξανάβαλα τα βρωμόρουχα με τα οποία ήρθα και την έκανα...
Αισθάνθηκα λίγο άσχημα, ναι...

Issue #5 - ... - by Failure Cult

2011-01-16T21:42:00.002+02:00

Δεν ξέρω πόσα τσιγάρα χρειάστηκαν. Ήμουν σ' αυτή την αίθουσα αναμονής καμιά ώρα, σα βδομάδα μου φάνηκε. Σε κάποια φάση βγήκε ο αφεντικάρας, "λυπάμαι", μου λέει, "πρέπει ν' αποφασίσεις αν θες να συνεχίσεις". Τι σήμαινε αυτό; Ν' αποφασίσω; Εγώ; Από 'μένα εξαρτάται; Για να σκεφτώ λίγο... "Ναι, θέλω". "Ωραία, θα πρέπει να κάνεις, λοιπόν..." κι άρχισε να λέει και να μη σταματάει πουθενά. Ακόμα ένας συμβιβασμός, σκέφτηκα... Γιατί; Για την πουτάνα την αυτοσυντήρηση. "Εντάξει...", "Σε όλα;", "Σε όλα...".

Βγήκα έξω. Η γραμματέας μου 'σκασε ένα χαμόγελο. Ήμουν πάντα αγαπητός στο προσωπικό. Και σε 'μένα ήταν, ιδίως όταν φορούσε κοντές φούστες, όπως εκείνη τη στιγμή. Κάθισα στο γραφείο μου. Ξανασηκώθηκα και κατέβηκα στην είσοδο. Άναψα ένα τσιγάρο. Άρχισα να σκέφτομαι πόσο από τον προσωπικό μου χρόνο έπρεπε να θυσιάσω μόνο και μόνο για να διατηρήσω μια σταθερή ροή χρήματος στις τσέπες μου, πόση από τη ζωή μου έπρεπε να δώσω σε ένα μάτσο μαλάκες με αντάλλαγμα τί;

Έριξα μια ματιά στην ώρα. Μου έμενε κάνα πεντάωρο μέχρι τη λήξη της βάρδιας. Γάμησέ τα... Ανέβηκα τις σκάλες. Είχα δουλειά...

Issue #5 - Ρίξε νερό... - by bedlamite one

2011-01-05T04:27:00.011+02:00

ρίξε νερό, άστο συναίσθημα να πλημμυρίσει
ρίξε νερό, όμως το ανεξίτηλο σημάδι δεν προτίθεται να σβήσει
ρίξε νερό, το ξωτικό λαβώθηκε πριν καν μιλήσει
ρίξε νερό, εδώ αμφισβήτησαν την ικανότητα να περπατήσει
ρίξε νερό στη χαμηλή χυδαία κρίση
ρίξε νερό στον όχλο που το έκρινε ακατάλληλο να ανήκει
ρίξε νερό για εκείνους που ερμηνεύουν τη μη – ήττα νίκη
ρίξε νερό, νερό να πιούν όσοι ξεχείλισαν ως πάνω θλίψη
ρίξε νερό να πιούν ξανά όσοι ξεδίψασαν με λύπη
ρίξε νερό, να αισθανθούν ό,τι επέλεξαν να ζουν "κοντοί"
που εύκολα φτάνουν μέγιστα ύψη
ρίξε νερό επάνω σε παλιά συνήθεια ήτοι δεύτερη φύση
ρίξε νερό σε όσους επέβαλλαν μαύρο απόλυτο∙ μόνιμο σπίτι
δεν θα ‘ναι αμφίβολη ποτέ η μνήμη,
αχρείαστο τους βέβαιους να πείσει
ρίξε νερό για να σκεπάσεις το φευγιό,
την σκόνη που προκάλεσε του σπάνιου είδους η απογείωση
γίνε φωτιά να ρίξουμε ολόκληρο, μονάχα έτσι, τον επιβεβλημένο φράκτη
δώσ` μου φωτιά, βαρύς καπνός να διώξει εκείνην πριν τη χημική απάτη
μόνοι τους φεύγουν
ηθελημένα παίρνουν δρόμο
εκτρέπουν τρόμο
το ανέγγιχτο όριο δεν αναπτύσσεται, άγρια αναπτύσσει χώρο
είναι εδώ ακόμη..
στέκονται όρθιοι οι μόνοι
εκπροσωπούν το περιθώριο συνολικά
καθολική κάθετη ολοκλήρωση
καθετοποίηση είναι, όχι μπροστά ούτε και πίσω
κάθετοι κάθονται στον φράκτη κι εγκαταλείπουν σύνολα
θέσει και φύσει φεύγει το όριο, το όριο τους δεν έχει σύνορα

Issue #4 - Never Gonna Give You Up... - by Failure Cult

2010-12-26T08:27:00.004+02:00

Που το θυμήθηκες ρε; Ναι, εκεί ήμουν, μη μου κάνεις το μαλάκα. Δεν τις χάνω αυτές τις φάσεις. Τα "μετά" τα ξέρεις; Άσε τις μαλακίες ρε, γιατί το ανέφερες τότε; Χαχαχαχαχα... Ετοιμάσου...
Άραζα, που λες, στον καναπέ την ώρα που μπήκε. "Είσαι μόνη σου σήμερα;", μου κάνει, δεν απάντησα στην εξυπνακίστικη αηδία του, κοίταξα απέναντι όλο χάρη, γύρισε το κεφάλι του και το βλέμμα του έπεσε με τη μία στον άλλο. Δεν ξέρω ρε, αν μπορούσες να σκοτώσεις κάποιον απλά κοιτάζοντάς τον, ο τότε έτσι μου θα έπεφτε στο πάτωμα απολύτως διαμελισμένος. Scanners φάση. Καύλα...
Άρχισε να πηγαίνει προς το μέρος του. Με τσαμπουκά και καλά, ξέρεις τώρα. Εγώ κυρία. Το ποτάκι μου, το τσιγαράκι μου, α-πα-θέ-στα-τη. Τον σκούντηξε ελαφρά και του ψιθύρισε κάτι. Ή μπορεί και να του το 'πε κανονικά, αλλά ήταν δυνατά η μουσική και δεν άκουγα. Εισέπραξα μονομιάς μια ματιά όλο μίσος και από τους δύο. Τι καλά...
Τα λέγανε ωραία και καλά τα αγόρια μου, που λες, ώσπου ο πρώην άρχισε να φωνάζει κάτι ακατάλληπτα, σε πάρτυ ήμασταν ρε πούστη, μουσικές δυνατά και τα σχετικά, εκείνη την ώρα συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να πλησιάσω ν' ακούσω. Το έκανα... Καθόλου διακριτικά ομολογουμένως.
... Κι αυτά τα οποία συζητιόταν δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα μάτσο φαλλοκρατικές μπούρδες του τύπου "εμένα μου τον ρούφηξε πριν μάθει τ' όνομά μου, εγώ την πήρα απ' τον κώλο στη σκάλα της πολυκατοικίας, εγώ δεν έβαλα ποτέ καπότα" και άλλα φαιδρά. Φρίκαρα με τη μαλακία τους ρε. Άδειασα το υπόλοιπο του ποτού μου στη μούρη του πρώην, ξαναγέμισα το ποτήρι με το πάσο μου, Bloody Mary έπινα ρε, θέλει το χρόνο του, και το 'ριξα στα μούτρα του νυν. Σα να τους ξύπνησε η κίνησή μου. Καλά, αρχίδια, τα ίδια χάλια ήταν. Παρατηρώντας τις σκατόφατσές τους, έξτρα κοκκινισμένες απ' τη ντομάτα, έβαλα τα γέλια. Δεν μπόρεσα να κρατηθώ. Είχες φύγει εκείνη την ώρα; Έχασες, φίλος...
Μερικές στιγμές λείπουν από το μνημονικό, είχα πιει και λίγο, με θυμάμαι μετά στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου, του δεύτερου μάλλον, δεν το 'χα δει και ποτέ, ήμασταν λίγο καιρό μαζί. Σταματήσαμε σε μια ερημιά, με πέταξαν έξω, λίγο βίαια, τα μουνιά, μαλάκες ρε, τι να πεις, και μου την πέσανε άγρια. Και οι δύο. Δεν είναι ότι δεν αντέδρασα, απλά γούσταρα το HxC Porn σκηνικό και ενέδωσα, αυτό είναι όλο, δεν το 'χα ξανακάνει ποτέ άλλωστε, η περιέργεια είναι μεγάλη πουτάνα. Η φάση, βέβαια, είναι ότι δε με γάμησαν, εγώ τους γάμησα τελικά.
Μαλάκα, τους είχα τον ένα στο στόμα, τον άλλο μέσα μου, μία στο μουνί μία στον κώλο και αλλαγή, φαντάζομαι πόσο αντράκλες θα ένιωθαν, πόσο ατομάρες, πόσο αρσενικά, τα μηδενικά, χαχαχαχαχαχαχα, το 'πιασες; Ποιήτρια ρε πούστη. Δε γούσταρα μία στο μεταξύ, και μόνο στη σκέψη των όσων προηγήθηκαν ξενέρωνα. Ή μπορεί απλά οι τσόντες να είναι ένα ψέμα. ΧΑΧΑΧαχαχα.
Όταν και τα δύο ζώα τελειώσανε και ψόφησαν στον ύπνο όλο αυταρέσκεια, ξέρεις τι έκανα; Ντύθηκα, πήρα τ' αμάξι κι έφυγα. Τους χάζευα απ' τον καθρέφτη να ωρύονται ολόγυμνοι και γελούσα... Γελούσα ναι.

Παράτησα τ' αμάξι κάπου στο Μενίδι, πήρα ένα ταρίφα και γύρισα σπίτι... Που να με βρούνε ρε; Το κινητό το πέταξα με τη μία, χαχαχαχαχαχα. Άστους να ψάχνουν, χέστηκα... Γαμώ τις γροθιές στην πατριαρχία, δε νομίζεις;

Issue #4 - K. - by bedlamite one

2010-12-22T21:39:00.004+02:00

χειμώνας πάλι...τέτοιες μέρες ήταν πριν 4 χρόνια, δίχρωμο κάθισμα και σχέδια στις ρόδες, να φαίνεται ότι είναι παιδικό...ωραία έμπνευση χαρωπό αναπηρικό αμαξίδιο. δεν με νοιάζει τόσο που δεν περπατώ πλέον, αλλά θα γούσταρα πολύ να παίξω μια τελευταία φορά μπάλα.
όχι φίλε, δεν νυστάζω, ήπια πτώση αριστερού βλεφάρου λέγεται, δώρο κι αυτό της αρρώστιας. που να στα λέω, είναι σπάνια η περίπτωσή μου εξαιρετικά σπάνια, ο μοναδικός ανήλικος πάσχων παγκοσμίως.
..κλείνω τα 15, ναι μου το ΄χουν ξαναπεί ότι είμαι ξύπνιος, επιβεβαιώνεται κι από τις επιδόσεις μου στο σκάκι, 2 φορές πρώτος στο πανελλήνιο κάτω των 18. τι να σου πω, εγώ απλώς νομίζω ότι ψήθηκα νωρίς....
όχι, δεν πονάω καθόλου...τα βράδια μόνο είναι ανυπόφορα...να μην μπορείς να αναπνεύσεις και να σε τρώει όλο σου το σώμα.
μου κουβάλησαν μια φορά ένα μαλάκα ψυχίατρο...χαχαχα ήθελε λέει να μου δώσει αντικαταθλιπτικά να "επαναφορτίσει τις μπαταρίες μου". "γιατρέ, εδώ έχει καεί η σπονδυλική μου φλάντζα". αρνήθηκε να μου γράψει υπνωτικά, θα σακάτευαν το συκώτι είπε, νομίζω πως απλώς φοβήθηκε ότι θα κολλήσω και θα πίνω όλη την ώρα.
5 χρόνια δεν έχω χάσει αγώνα ρε φίλε, είναι δυνατόν να μην ξέρω "να τα μιλάω".
Αεκ είμαι ρε μαλάκα τι είναι αυτά που με ρωτάς, τον άλλο μήνα κάνω τατουάζ τον δικέφαλο στο στήθος.
όσο μου λες μαλακίες θα γελάω...άκου θα πονέσω, ρε 10 χρονών ήμουν και μου χώσανε 2 κιλά σίδερο στα πόδια.
στα αρχίδια μου και η αρρώστια, δεν είναι στο χέρι μου, η μικρόνοια, οι χυδαίοι τρόποι σας και o εκούσιος πνευματικός αυτισμός σας με εξοργίζει.
..ναι, πλούσιο λεξιλόγιο...μη ψαρώνεις έχω πολύ ελεύθερο χρόνο και τη βιβλιοθήκη της μάνας μου.
χυδαίοι...όπως το άκουσες. 2007, περνούσα 3η φορά από την επιτροπή για το επίδομα, τα χαρτιά μου έγραφαν ποσοστό αναπηρίας 80%. είδαν οι γιατροί το επίθετο της μάνας μου κατάλαβαν ότι είναι αλλοδαπή και φώναξαν νευρολόγο για επί τόπου εξέταση. "Κυρία μου, υπάρχουν άνθρωποι που παριστάνουν τους ασθενείς για να πάρουν τα χρήματα του επιδόματος."
μη φοβάσαι δεν σας μισώ, μονάχα λίγο σας λυπάμαι, ζείτε μέσα στην άγνοια σχεδόν τυφλοί απ` την αλαζονεία. δυστυχώς δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο σημαντικό είναι το γεγονός ότι μπορείς αυτή τη στιγμή να κρατάς το τσιγάρο, ότι μπορείς να χαιρετήσεις ένα φίλο, να εκτονώσεις την οργή σου κοπανώντας το γραφείο...κι αφού μπορείς να δίνεις χειραψίες, φρόντισε να τις εννοείς.
...τι επιθυμώ ; επιθυμώ θάνατο, ένα σύντομο και αξιοπρεπές τέλος.
να θυμάσαι..όλα είναι τύχη..είναι τύχη...
εγώ εδώ θα είμαι φίλε, ένας απ` τους ελάχιστους που έχει το δικαίωμα να λέει ότι βαριέται τη ζωή.

Issue #4 - Puncture 4 Pleasure - by Failure Cult

2010-12-19T08:15:00.011+02:00

Με την τέχνη έχει να κάνει, όχι μ' εμένα. Με την ουσία. Σίγουρα πράγματα. Με την παρατήρηση ενός θεάματος, ξεχωριστού, σε φάση. Τσεκάρεις, κολλάς, αποθηκεύεις. Προχωράς. Αυτό. Δημιουργείς την εμπειρία. Η συνέχεια εξαρτάται. Πολλές φορές όχι από 'σένα. Στα μουσεία η κατάσταση είναι "μην αγγίζετε τα έργα". Δε θέλουνε τα έργα να τα αγγίζετε. Ζώα. Μπορεί μια πληγή να είναι τέχνη; Ναι ρε.

Τι θα σκεφτόσουν αν σου έλεγα πως ό,τι έχω γράψει μέχρι τώρα, δεν είναι σουρρεάλ μπούρδα και καλά, αλλά μια σειρά από κώδικες, με συγκεκριμένο στόχο, ένα άτομο, που, μόλις τους διαβάσει παίζει να κλάψει, να γελάσει, να ξεράσει, να πάρει ένα όπλο και να με σκοτώσει ή μια κούτα προφυλακτικά και να με γαμήσει χωρίς να υπάρχει αύριο...
Δεν ξέρω πως θ' αντιδράσει βασικά, αλλά εγώ το απελευθέρωσα. Έκανα αυτό που δεν έπρεπε. Κι έχω κολλήσει τη μούρη μου στην οθόνη και περιμένω την αντίδραση στην πληγή. Το έχω κάνει εκατοντάδες φορές στο παρελθόν, το κάνω τώρα και θα εξακολουθήσω να το κάνω και στο μέλλον. Για - να - δούμε - τι - θα - γίνει - τώρα...
Συνεχίζω απτόητος μέχρι... Χμμμ... Δεν ξέρω μέχρι πότε... Μέχρι να λάβει το μήνυμα που πρέπει. Το τι κρύβεται κάτω από όλο αυτό. Σε φάση έχω απλώσει εκατοντάδες σημεία στο χάρτη, αυτό που μένει είναι να βρει που ενώνονται, ποιο είναι αυτό το κρίσιμο σημείο που τελειώνει η δράση και αρχίζει η αντίδραση.

Και τότε; Τότε τι; Πραγματικά όμως... Τι; Μαλάκα, ειλικρινά δεν ξέρω, προβλέπω εκρήξεις, σεισμούς και καταποντισμούς, κοσμοϊστορικές αλλαγές, τρελές ανακατατάξεις, όλα να γίνουν πουτάνα ρε, όχι επιστημονική φαντασία φάση, όχι λογοτεχνία, τέχνη, τίποτα τόσο τρομερό, τίποτα συγκλονιστικό, η πλειοψηφία παίζει και να μην καταλάβει τίποτα, θα συνεχίσει να κοιμάται ήσυχη, ενώ στη δικιά μου ζωή θα λαμβάνει χώρα ένα μικροσκοπικό ολοκαύτωμα.
Άστους στο λήθαργό τους. Τους αξίζει. Εγώ θα ξέρω... Κι αυτό φτάνει. Ναι ρε.

Ξέρω τι διακυβεύεται πάντα. Κάθε στιγμή. Είναι που δε με νοιάζει πια... Ίσως και να μη με ένοιαξε ποτέ.

Issue #4 - Οι σερβιτόρες της ζωής μου Νο. 1 - by bedlamite one

2010-12-12T18:37:00.017+02:00

Το επάγγελμα μου απαιτεί τη σκιαγράφηση του ψυχογραφικού προφίλ των ανθρώπων, ειδικότερα ασχολούμαι με αυτό που οι παρθένοι συνάδελφοι αποκαλούν ψυχολογία του καταναλωτή. Ο περισπούδαστος αυτός τίτλος είναι μία αποτυχημένη απόπειρα εντυπωσιασμού υποψήφιας γκόμενας, συνήθως ημιαναλφάβητης. Οι ένθερμοι θιασώτες της συγκεκριμένης επιστήμης χρειάζεται να υπερασπίζονται τη χρησιμότητά της κάθε φορά που αυτή γίνεται αντικείμενο συζήτησης. Η τσιτάτη τους ατάκα : " μας χρωστάτε πολλά, καθώς εν πολλοίς ευθυνόμαστε για την οικονομική και κατά συνέπεια κοινωνική ευημερία".

Προσωπικά, έχω την αίσθηση ότι η "επιστήμη" αυτή βρήκε χώρο από τη στιγμή παγιώσης του δυτικού προτύπου, κάπου ανάμεσα στα πρώτα γρήγορα λεφτά και την ενδογενή ανάγκη των κοινωνών του να αναστρέψουν την πυραμίδα του Μaslow. Εκλαϊκευμένα, έξυπνοι τύποι πούλησαν αέρα σε ένα συνονθύλευμα που είχε κρυφή λαχτάρα να γίνει αστική τάξη.

Εξαιτίας των σπουδών μου και κάποιων εγκυκλοπαιδικών ενδιαφερόντων ήρθα σε επαφή με την κοινωνική και συμπεριφορική ψυχολογία, τη γνωσιακή ψυχοθεραπεία και την ανάλυση του Sigmund. Με βάση αυτά λοιπόν, επιχειρώ παρακάτω μια μικρή προσέγγιση του προφίλ των σερβιτόρων, βασισμένη πάντα στην προσωπική εμπειρία.

Όνομα : Jo. Δημογραφικά : 23 ετών, διαζευγμένη, μητέρα, απόφοιτος ιδιωτικού κολλεγίου στο Βουκουρέστι, κάτοικος επαρχιακής ρουμανικής κωμόπολης.

Την Jo τη γνώρισα σε σουρεάλ φοιτητικές καλοκαιρινές διακοπές στη Ρουμανία, έχουν φύγει κάποια καλοκαίρια από τότε. Δούλευε στο hostel στο οποίο διέμεινα για μία βδομάδα περίπου, χρονικό διάστημα ικανό για να αναπτύξουμε μία ουσιαστική και βαθιά σχέση. Τα καθήκοντα της πολλά και ποικίλα, βασικά ήταν η μοναδική εργαζόμενη με κάποια ευχέρεια εις την αγγλικήν, συνεπώς είχε το γενικό πρόσταγμα. Με άλλα λόγια συζητούσε με τους πελάτες για τα αξιοθέατα δίνοντας οδηγίες, τακτοποιούσε τις πληρωμές και σέρβιρε τους καφέδες. Στο 1,68 κατά προσέγγιση και σίγουρα στα 38-40 κιλά έδινε νέα διάσταση στον όρο ελλιποβαρής. Η οδοντοστοιχία της λειψή και ρημαγμένη, το μόνο χαρακτηριστικό που έμοιαζε παράταιρο στο όμορφα αφελές και γοητευτικά ισχνό πρόσωπό της. Όπως με πληροφόρησε, το κουτσουρεμένο χαμόγελό της ήταν κληρονομιά των παιδικών της χρόνων κατά τα οποία τράβηξε πολύ γερές πείνες. Χωρίς να το γνωρίζει με έκανε να πιστέψω τον Rivaldo, ο οποίος είχε κάνει μία παρόμοια δήλωση σε συνεντευξή του στο "Φως των σπορ".

Με την Jo ήρθαμε αρκετά κοντά κατά τη διάρκεια της δεύτερης διανυκτέρευσης μου στο hostel. Αφορμή για να ξεκινήσει η συζήτηση ήταν το γεγονός ότι κάπνιζα. Πραγματικά λυπημένη με ενημέρωσε πως αναγκάστηκε να το κόψει καθώς για εκείνη αποτελούσε είδος πολυτελείας, όπως καταλαβαίνετε το υπόλοιπο βράδυ καταναλώσαμε 2 πακέτα luckies, 1 ο καθένας. Σε μία προσπάθεια μου να εντρυφήσω στην κουλτούρα του λαού της, της ζήτησα να μου προτείνει το καλύτερο κωλόμπαρο του γραφικού Μπρασόφ, μόνο και μόνο για να εισπράξω την αποστροφή της. Φανερά εκνευρισμένη μου ανέλυσε την υπάρχουσα κατάσταση στα πλέον τουριστικά μαγαζιά της χώρας. Οι κοπέλες παρείχαν τις υπηρεσίες τους χωρίς να λαμβάνουν κάποιο καθορισμένο μισθό, οι απολαβές τους περιορίζονταν στην παροχή στέγης και φαγητού. Κοινόβιο και σούπα συγκεκριμένα...Την επόμενη μία ώρα η Jo μου εξιστορούσε την γεμάτη δυσκολίες και βάσανα ζωή της, επρόκειτο για πραγματική βιοπάλη, η οποία άρχιζε και τελείωνε, οριζόταν και οιστρηλατούνταν από τον τρίχρονο γιό της τον David. Το κλίμα είχε βαρύνει αρκετά...ο πατέρας του David φευγάτος, η Jo διωγμένη από το σπίτι, το μόνο στήριγμα η πεθερά κι αυτή με βαριά καρδιά καθώς υπήρχε ο εγγονός. Αποφάσισα να της αναπτερώσω το ηθικό με μία κλασσική μέθοδο που χρησιμοποιούν οι ψυχολόγοι σε συνεδρίες συμβουλευτικής και υποστήριξης. Η κωδική ονομασία αυτής : " κοίτα δεξιά σου, υπάρχουν πολύ χειρότερα". Το συγκρίσιμο μέγεθος ήταν μία οικογένεια που απαρτίζεται από μία κατάκοιτη μάνα, έναν πρωτότοκο σχιζοφρενή γιο, έναν δευτερότοκο τοξικομανή και δύο εκδιδόμενες κόρες εκ των οποίων η μία είναι φορέας της C. Η Jo επιβεβαιώνοντας την άποψή μου ότι ο άνθρωπος είναι ένα κατ' εξοχήν εγωιστικό ον που σε ακραίες συνθήκες λειτουργεί ακόμη ενστικτωδώς, εξέφρασε τη λύπη της για την άτυχη οικογένεια και φάνηκε έστω και στιγμιαία να εκτιμά αυτό που είχαμε πάντα ως δεδομένο.

Το επόμενο βράδυ, η Jo ήρθε στο δωμάτιο όπου κοιμόμουν, με ξύπνησε και μου ζήτησε να την ακολουθήσω. 2 λεπτά αργότερα βρισκόμαστε στην ταράτσα, ανάβει το πρώτο strike με τρόμο στα χέρια και βουρκωμένα μάτια...μου εξηγεί ότι το αυστραλιανό party boy που είχε φύγει το απόγευμα δια παντός από το Μπρασόφ της ζήτησε να συνευρεθούν για το ποσό των 20 ευρώ...αμηχανία, κλάματα, 25 τσιγάρα, συμπάσχουσα σιωπή συνοδεία στοργικής αγκαλιάς...

Τις επόμενες μέρες η Jo παράτησε το hostel και με ακολουθούσε στην σχετικά βαρετή εξερεύνηση της γενέτειράς της. Διαπίστωσα ότι οι μέχρι τώρα εμπειρίες της, την είχαν ψήσει σε βαθμό τέτοιο που να μπορεί να αντέξει τη μετανάστευση προς την Ελλάδα. Η πρόθεσή της ήταν μέχρι το επόμενο καλοκαίρι να κάνει το μεγάλο βήμα και πλέον μετά την γνωριμίας μας και το "deep bonding" πίστευε ότι θα μπορούσε να πάρει μαζί της και το παιδί. Το τελευταίο βράδυ η Jo αρνήθηκε να πάρει τα 10 ευρώ δηλαδή το κόστος της ημερήσιας διαμονής μου, όπως μου τα επέστρεφε μου είπε ότι θα με περιμένει αργότερα στο δωμάτιο υπηρεσίας. Κατά τις 1 παρά και πριν ξεκινήσω για το δωμάτιο υπηρεσίας, ανάβω ένα τσιγάρο μέσα στο θάλαμο με τις κουκέτες αδιαφορώντας για τους κοιμισμένους τουρίστες. Βίωνα έντονα την εσωτερική διαμάχη μεταξύ της όποιας ηθικής μου και της ισχυρής περιέργειας..της περιέργειας εκείνης που είναι υπεύθυνη για την επιλογή αντικειμένου σπουδών, της περιέργειας εκείνης που μου στοίχισε την ευκαιρία να είμαι με τη μοναδική γυναίκα που ερωτεύτηκα ποτέ. Ως τώρα η περιέργεια αυτή μου έχει προσφέρει πολύτιμη γνώση, οπότε δίπλωσα στην τσέπη μου το πράσινο χαρτονόμισμα.

- b.one : Jo, the australian guy offered you 20 euros, am i right ?
- Jo : why on earth would you bring that up ?
- b.one : just out of curiosity...
- Jo : i do not understand...what..
- b.one : Jo, take this.

Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή της που ερχόταν σε επαφή με το χαρτονόμισμα των 100 ευρώ...για κάποια δευτερόλεπτα έμεινε αποσβολωμένη να το κοιτάει και να σκέφτεται...το ποσό αυτό ήταν 4 φορές επάνω ο μισθός της...με κοίταξε...ούτε μίσος ούτε απέχθεια...τελικά όλοι οι τουρίστες για εκείνη είμαστε ίδιοι, έλυσε τη ζώνη μου και έπεσε στα γόνατα...

Issue #4 - Σημειώσεις για μία αποχώρηση - by Failure Cult

2010-12-12T09:22:00.008+02:00

Ήμουν πτώμα, παρόλα αυτά συνέχισα να περπατάω... Σου δίνει απίστευτη δύναμη η απώλεια τελικά. Δεν το περίμενα. Η κηδεία διήρκεσε λίγο, δυσανάλογα λίγο σε σχέση με το μέγεθος του ανθρώπου που αποχώρησε. Για μένα και γι' αυτούς που συγκεντρώθηκαν τέλος πάντων. Μάζεψα τους λίγους και εκλεκτούς συνοδούς μου και κατευθυνθήκαμε στο πλησιέστερο μπαρ να γίνουμε χάλια. Το "πλησιέστερο" είναι μεγάλη κουβέντα, διανύσαμε μια απόσταση αρκετών χιλιομέτρων περπατώντας μέχρι να σκάσει η πρώτη μπύρα και μαζί της μια διόλου ευκαταφρόνητη ποσότητα λήθης.

Η συζήτηση περιστράφηκε, δικαίως ομολογουμένως, γύρω από τον εκλειπώντα και τον αντίκτυπο που είχε αυτή του η απόφαση να εγκαταλείψει τα εγκόσμια, σα να το επέλεξε ένα πράμα. Αρχίδια. Συνέχισα να πίνω, χωρίς να δίνω ιδιαίτερη σημασία, δεν είχα καμία όρεξη να συμμετέχω. Η μιζέρια σταδιακά άρχισε να μετατρέπεται σε ένα είδος κλαυσίγελου, δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω αλλιώς, την ώρα δε που οι ευχάριστες αναμνήσεις άρχισαν να παίρνουν τη θέση των δυσάρεστων, το δεύτερο συνθετικό της λέξης που χρησιμοποίησα, ίσως και λανθασμένα, παραπάνω, έγινε εντονότερο. Δεν πέρασε και πολύ ώρα, που το γέλιο σκέπασε τη θλίψη εντελώς... Κάτι πρέπει να είχανε τα ποτά... Σηκώθηκα αργά και κατευθύνθηκα προς την τουαλέτα...

Στάθηκα μπροστά στον καθρέφτη, έριξα λίγο νερό στο πρόσωπό μου και έμεινα να με κοιτάω. Έδειχνα εμφανώς καταβεβλημένος, δεν ήταν και λίγο όλο αυτό, παρόλα αυτά δεν μπορούσα να αποστρέψω το βλέμμα μου από την αντανάκλασή μου. Σα να έψαχνα κάποιου είδους επιβεβαίωση, "ξεκόλλα, μαλάκα, είσαι ακόμα εδώ εσύ", αυτή ήταν η αλήθεια, έπρεπε μόνο να πείσω και τον εαυτό μου.

Τώρα τα γέλια τους ακουγόταν πιο δυνατά, ανακατεύτηκα, χωρίς να τους κατηγορώ, δεν μπορώ να κρίνω πως αντιμετωπίζει κανείς τον πόνο, άρχισα να ξερνάω στο νιπτήρα. Με βία. Έριξα ακόμα μια ματιά στον καθρέφτη. Τα μάτια μου ήταν κατακόκκινα και το δέρμα μου κάτασπρο. Τώρα έδειχνα πραγματικά σαν "τεθλιμμένος συγγενής"... Χαμογέλασα και κατευθύνθηκα προς την έξοδο.

Με το που έσκασα έξω και γύρισαν οι υπόλοιποι, στη θέα μου πάγωσαν. Κατά τα φαινόμενα δεν είχα σημαδέψει καλά, με αποτέλεσμα τα ρούχα μου να είναι από πάνω μέχρι κάτω στα ξερατά... Απτόητος, κάθησα στην ίδια καρέκλα που ήμουν και πριν και άναψα τσιγάρο. Οι υπόλοιποι άρχισαν να πληρώνουν και να αποχωρούν μάλλον ενοχλημένοι από το θέαμα και την οσμή. Ήπια μια γουλιά απ' το ποτό μου. Δεν είχα σκοπό να φύγω πριν νυχτώσει...

Issue #4 - Sick - by Failure Cult

2010-12-06T10:49:00.012+02:00

Έστω ότι έχεις εκπονήσει κάποιου είδους κείμενο, βασισμένο σε κάποιου είδους έρευνα. Τεκμηριωμένα όλα, κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει, τα γεγονότα έχουν καταγραφεί, η υπογραφή σου φαίνεται φαρδιά πλατιά στο τέλος του συγγράμματος. Ο κόσμος γουστάρει. Ορθώς, βασικά. Δεδομένης της ενασχόλησής σου, επιδερμικά έστω, με την τέχνη γενικότερα, η έρευνα έχει να κάνει μ' αυτή. Έχεις χώσει μέσα και κάμποσα στοιχεία από το όλο των ανθρώπινων σχέσεων και το πόνημά σου αγγίζει τα όρια του μεγαλειώδους. Είσαι ευχαριστημένος.

Ταυτόχρονα διαβάζεις, αναμένοντας κάποιου είδους αντίκτυπο, να γαμήσεις μια γκόμενα μετά από όλο αυτό, αν μη τι άλλο. Το ότι η πολυπόθητη επιβράβευση δεν έρχεται ποτέ δε σε παραξενεύει, δεν το 'κανες γι' αυτό άλλωστε, παρόλα αυτά περιμένεις... Τι, Την αναγνώριση; Κάτι, μικρή σημασία έχει.

Μες στα σακιά αναγνωσμάτων, θέσεων, απόψεων που συγκεντρώνεις στο πίσω μέρος του εγκεφάλου σου, πέφτει στα χέρια σου η ατακοσφάχτρα γραφή ενός μαλακισμένου εντεχνά, ο οποίος αναφέρεται στη σύγχρονη τραγουδοποιία σαν να 'ναι σε φάση "επιπλοποιία", κάτι τέτοιο. Σαν ο καρπός αυθορμήτου έκφρασης να εξισώνεται αυτόματα με την κατασκευή μιας καρέκλας. Δε σε χαλάει. Από τη στιγμή και μετά που μια καρέκλα μπορεί να είναι τέχνη, ομοίως και μία τέχνη μπορεί να είναι καρέκλα.

Υπάρχει κάπου "λάθος" σε όλο αυτό; Δεν ξέρω. Δε θεωρώ ότι ο καρπός της σκέψης μου βάλλεται από κανένα, δε θεωρώ ότι απειλούμαι, δε βλέπω κανένα ανταγωνιστικά, είμαι ο καλύτερος σ' αυτό που κάνω, κι αυτό είναι τίποτα απολύτως, κανείς δεν μπορεί να πράξει το απόλυτο μηδέν αποτελεσματικότερα από 'μένα, δεν υπάρχει κενό στο απόλυτο κενό. Η απόλυτη μετριότητα που παράγω με πολύ αγάπη, σίγουρα δεν μπορεί να συγκριθεί με το έργο κάποιου "καλλιτέχνη" που παρήγαγε το κατιτίς του με τα τρία γνωστά βήματα και μάλιστα μεγάλο μέρος του συνόλου φρόντισε να αναγνωρίσει τον κόπο του, την υπεράνθρωπη προσπάθεια που κατέβαλλε να ακολουθήσει την πεπατημένη, όπως τόσοι άλλοι πριν απ' αυτόν... Χίλια μπράβο στο μαλάκα και στους ομοίους του, τον αφήνω να βασανίζεται εργαζόμενος σκληρά, λοιπόν, παραμένοντας ένα τίποτα σε, ομολογουμένως, ωραίο περιτύλιγμα...

Issue #4 - Hot Winters (No 2) - by Burt "War Hero" Salami

2010-12-02T02:31:00.001+02:00

Hot Winters Μέρος 1ο

Μήπως αυτή η ζέστη είναι στο μυαλό μου; Καίγομαι να μάθω...

"Κύριε Αραβίδη;" ούτε καν σάλεψε

"Κύριε Αραβίδη, δεν με θυμάστε;" είπα με δυνατότερη φωνή σε κάθε κάλεσμα.

Ασάλευτος αλλά με ένα ζωγραφισμένο εκνευρισμό στο βλέμμα πλέον, προσπαθεί, γρήγορα, να γλιστρήσει έξω, στην επόμενη στάση, ανάμεσα απο τον απορημένο όχλο του συρμού. Μάταια... Οι επιβάτες θυμήθηκαν. Παραδόξως η λήθη υπερνικάται, που και που, από την ανάμνηση και, στην προκειμένη, ξυπνά μίσος. Όσοι δεν αντιδρούν ήταν οι ίδιοι που του χαμογέλασαν στο βαγόνι. Αυτοί που έγλειφαν το κωλοδάχτυλο των πραιτοριανών στη Ρώμη, οι ίδιοι που τσιμπουκώνουν, ούτε καν τον αυτοκράτορα τον ίδιο, αλλά του αυλικούς μήπως και τους ρίξουν κανένα ψίχουλο. Αυτοί οι ανεγκέφαλοι σκλάβοι ήταν και οι πρώτοι που βγήκαν από το βαγόνι, τρέχοντας σαν τα ποντίκια, κάνοντας το σταυρό τους, αφήνοντας πίσω στα σκυλιά τον άλλοτε ηγέτη τους, μόνο και αβοήθητο, στον μόνο ειλικρινή νομοθέτη. Κατέβηκα κι εγώ στην επόμενη, αφού πριν ζήτησα στον κύριο αρουραίο ένα χαμογελάκι για το Fab Ink. Το σκουπίδι! Ούτε καν ένα μειδίαμα... Μόνο μια πνιχτή κραυγή, καθώς ένας παππούλης, γνώριμη φάτσα, του κάρφωνε ένα στυλό στα πλευρά. Απλοί, καθημερινοί, φιλήσυχοι, συνταξιούχοι, μαθητές, καθηγητές, χαρτογιακάδες, πάνκιδες, χαζογκόμενες, νοικοκυρές επιδόθηκαν σε λιντσάρισμα. Μέσα στο μετρό, εν κινήσει, μια κυριούλα κάπου στα 60, ανάμεσα σε λυγμούς, ούρλιαζε κάτι για τον γιο της ενώ κάρφωνε στον κύριο Αρσένιο μια περίτεχνη κλοτσιά στα αχαμνά. Και οι φουσκωτοί του; Πούλο μαζί με τους μικροαστούς κωλογλύφτες. Και ο John Lurie να παίζει με τα αυτιά μου στο Voice of Chunk. Είχα την εικόνα...

-Πρωτοσελιδάκι Burt...

-Ό,τι μπορούμε κάνουμε, μάνα μου. Πολύ gore όμως, ε;

-Ρε μας δουλεύεις; Καύλα ήταν η φωτό! Αγωνία, αίμα και τρελό action ρε! Που στο διάολο τον πήρες χαμπάρι;

-Λες να βρέθηκα τυχαία στο ίδιο βαγόνι; Έχω κι εγώ τα τσιράκια μου, τόσα χρόνια στο δρόμο. Βασικά του το χρωστούσα του πούστη. Εξαιτίας του την έβγαλα 2 βδομάδες στα υπόγεια της ΓΑΔΑ. Θυμάσαι το σκάνδαλο με το εμπόριο βρεφών για το Newsweek; Οπότε 1-2 στις καθυστερήσεις...

-Λες να μην θυμάμαι; Κατούραγα αίμα κανένα μήνα...

Burt, αν μου ξεθάψεις κι άλλους θα σε κάνω μάγκα. Θεματάρα μυρίζομαι πάλι.

-Μη σε νοιάζει και ξέρω που φωλιάζουν, boss. Πάμε για κανένα μπυρόνι;

-Διάβασε πρώτα το κειμενάκι και πες μου. Μικρό είναι. Δεν θέλει και πολλά λόγια μετά από τέτοια εικόνα...

"Είναι οι θύμησες αλλόκοτες και σκάρτες - του Κύρου Ρασιόνι"

Νεκρός από ξυλοδαρμό, μέρα μεσημέρι, στο μετρό της Αθήνας; Welcome to post-war Athens! Δεν θα κλάψει κανείς για το τομάρι τους αλλά το λιντσάρισμα νόμιζα πως είχε εκλείψει ως είδος δημοσίου "διαλόγου". Σοκ; Απο που κι ως που; Απλά η διαδικασία θυμίζει λίγο far west (οι παλαιότεροι θυμούνται την πίσσα και τα πούπουλα), αν και το ιατροδικαστικό πόρισμα μιλά ακόμα και για δαγκωνιές στην καρωτίδα του θύματος, κάτι που παραπέμπει σε ταινία που διένειμε η New Star, δεκαετίας '80 με zombies και νεκροζώντανους. Μήπως είμαστε κτήνη κατά βάθος; Ευτυχώς! Άλλος ένας λοιπόν στη λίστα...

Ένα μικρό βιογραφικό του μακαρίτη:

Αρσένιος Αραβίδης του Παντελεήμωνα, ετών 65

Διετέλεσε αρχηγός της Αστυνομίας και μετέπειτα Υπουργός Εσωτερικού Ελέγχου κατά την κυβέρνηση της Χούντας Αρχαγγέλου

Κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος, εμπλοκή στις υποθέσεις εμπορίας βρεφών του 2013 και 2015, για ηθική αυτουργία στη μαζική δολοφονία των εικοσιτριών φοιτητών με την πυρκαγιά της Νομικής Σχολής το 2012, για τους θανάτους κρατουμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Αυλώνα και άλλες σαραντατρείς κατηγορίες εναντίον του. Η μεταπολιτευτική κυβέρνηση τον άφησε ελεύθερο μετά από μόλις 2 χρόνια καταναγκαστικής εργασίας σε δημόσια έργα και φυσικά με την γνωστή, παχυλή συνεργασία - ρουφιάνεμα. Επιτέλους δικαιοσύνη(;) Τελικά οι θύμησες είναι αλλόκοτες, και μερικές φορές όχι και τόσο σκάρτες, παραφράζοντας τον στιχουργό...

Κύρο; Μπύρα!

την επόμενη Πέμπτη "Bar Fever, Part 1"

Issue #3 - A New Flame... - by Failure Cult

2010-11-30T08:12:00.001+02:00

Ζω μόνη μου κάτι μήνες τώρα. Δεν το επέλεξα, ξέρεις. Η ζωή στο πατρικό μου είχε αρχίσει να γίνεται αφόρητη βασικά. Όχι, δε θα 'λεγα ότι μου ασκούσανε μια κάποια πίεση, ούτε καν. Έτσι είναι οι γονείς, μωρέ. Σε πνίγουνε με αγάπη και κατανόηση. Έπρεπε να φύγω. Και γρήγορα μάλιστα.
Σ' αρέσει το σπίτι; Εντάξει, το φτιάχνω ακόμα, ο καναπές να φανταστείς μόλις προχτές ήρθε. Το μέσα δωμάτιο; Έλεγα να το κρατήσω όπως είναι, άδειο, για να κάνω την τέχνη μου. Μη γελάς ρε... Ξανάπιασα τα πινέλα εδώ και δυο μήνες, πασάλειψα κάτι μουσαμάδες, καλά ήταν. Η δημιουργία διώχνει την ένταση, έτσι δε λένε; Δεν ξέρω ποιοι, κάπου το 'χω ακούσει.
Ποιον; Χαχαχαχαχα. Κάναμε μαζί χριστούγεννα πέρυσι, στο είπα; Ναι, με γονείς και όλα. Τρελάθηκαν οι δικοί μου, νόμιζαν ότι τον μάζεψα απ' το δρόμο, αχαχαχαχαχαχα... Ε ναι ρε, τα έκανα στα νιάτα μου στα αυτά, η μικρή χίππισα με τη μοϊκάνα, αχαχαχχχαχα... Ναι, ακόμα στην υπόγα στο Παγκράτι μένει. Που ν' αλλάξει αυτός... Τα ίδια σκατόρουχα, η ίδια σκατόφατσα, μες στο χάλι όλη μέρα... Κουλτουριάρης, παιδί μου. Του είπα άμα γουστάρει να έρθει να μείνει εδώ, αλλά που... Λες και θα στερηθεί την "ανεξαρτησία" του. Ναι, ακόμα εγώ τον συντηρώ. Τι να τον κάνω ρε; Αυτός άμα βρει δουλειά θα πεθάνει, για τέτοια είμαστε τώρα;
Όχι, έχω κόψει απ' αυτά. Μην ξενερώνεις ρε συ, μεγάλωσα και σοβάρεψα, καιρός δεν ήταν; Ντάξει, καμιά φορά μόνο, για να θυμάμαι πως ήταν...
Εγώ θα είμαι το υλικό; Γιατί; Εντάξει, δεν έχω ζήσει και τις φάσεις, αλλά μπορώ να σου πω δυο πράγματα. Ρε δεν παίζει να πιστέψει άνθρωπος ότι είμαι υπαρκτό πρόσωπο, χαχαχαχαχαχαχαχαχα... Γελάω ρε, πρώτη φορά στη ζωή μου θα είμαι "μούσα" κάποιου "καλλιτέχνη". Έστω, της πούτσας καλλιτέχνη.
Θα είναι δηλαδή "κύκλος συνεντεύξεων" κατάσταση; Δε με χαλάει ρε, θα σε βλέπω και συχνότερα... Σου λείπω καθόλου; Καλά, ξέχνα το...

Issue #3 - σουηδία - by bedlamite one

2010-11-27T19:13:00.008+02:00

λένε πως αν θες να γνωρίσεις έναν άνθρωπο και να έχεις μια ολοκληρωμένη εικόνα θα πρέπει να πας μαζί του διακοπές.

στοκχόλμη 7 μέρες.

αεροδρόμιο. λίγα μέτρα πριν την έξοδο ένας σεκιουριτάς αρίας εμφάνισης με καλεί να τον ακολουθήσω σε παρακείμενο δωμάτιο. ακολουθεί ενδελεχής έλεγχος χειραποσκευής και ταυτότητας, ο υπάλληλος δεν ασχολείται καθόλου με τις βενζοδιαζεπίνες που βρίσκονται στην εσωτερική θήκη της τσάντας. εικάζω ότι ο έλεγχος έλαβε χώρα επειδή ήμουν το μόνο άτομο εντός αεροδρομίου (μάλλον και στοκχόλμης γενικότερα) που φορούσε βερμούδα...

επιβίβαση σε opel corsa λουλακί χρώματος, ίδιο ακριβώς με του στάθη θεοχάρη, προορισμός η εστία του δημοσίου πανεπιστημίου της πόλης. κατά τη διάρκεια της διαδρομής έρχομαι σε μία πρώτη επαφή με τη φημισμένη σουηδική κουλτούρα...οι τύποι φίλε οδηγούν σαν αδερφές, τηρούν τα όρια ταχύτητας και δίνουν προτεραιότητα στους πεζούς.

εστίες. η σύγκριση με τις αντίστοιχες ελληνικές είναι αναπόφευκτη...οκ είναι μια τεράστια πράσινη έκταση με super market, ψιλικατζίδικα και μπυραρία, μου φαίνεται πολύ πιο true το ξενοδοχείο του '60 επί της αγ.κωνσταντίνου, εκεί όπου μετά τις 6 το απόγευμα αν θες να αποφύγεις το ψείρισμα καλείς ράδιο ταξί για να σε πάει μέχρι ομόνοια καταβάλοντας την ελάχιστη, ενώ ταυτόχρονα αναλογίζεσαι τη χρησιμότητα του δημοτικού μπάτσου.

πρώτο βράδυ. ημι-παρακμιακό club, μπερδεμένα διάφορα συνάφια, έντονο το ομοφυλοφιλικό στοιχείο, κάτι πανέμορφα κοριτσάκια να αφήνονται στα χοντρά, λιπαρά και μπλαβιασμένα από κακή κυκλοφορία αίματος δάχτυλα άλλων κοριτσιών...σουηδέζα στα early 20`s μου ζητά τσιγάρο και πιάνουμε κουβέντα, ο χου ως γνήσιος έλλην δίνει μία μυθική ατάκα όταν πληροφορείται το αντικείμενο σπουδών της : "really ? a doctor ? i have a pain in my heart.." η γαλανομάτα σκανδιναβή μας χειώνει επί τόπου και ακαριαία.

δεύτερη μέρα. άσκοπη περιπλάνηση στο κέντρο της πόλης, αφηρημένος σκοπός η εύρεση μη πόσιμης σοκολάτας. παρατηρώ ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων χαρακτηρίζεται εύκολα αρκετά εμφανίσιμη, ίσως να σχετίζεται με την κρατική άδεια που έπρεπε να πάρεις για να τεκνοποιήσεις, το μέτρο νομίζω ότι ίσχυε μέχρι το `73. δεν θυμάμαι πολλά από την υπόλοιπη μέρα...

τρίτο βράδυ. στοκχόλμη κέντρο - περιοχή τύπου Κολωνάκι, ακριβά αμάξια, casual ως επί το πλείστον middle εως upper level executives, αμάξι κοντά στο 50άρικο και θηλυκό πρωτοκλασάτη γλάστρα του ελληνικού prime time. σκοτώνουμε χρόνο σε κάποιο συντριβάνι, μας πλησιάζει νέγρος, σημείο εκκίνησης της κουβέντας τα dreads μου. ο caza έχει μόλις ανάψει τσιγάρο όταν μου ζητάει ένα..αφού μάθαμε ότι έρχεται από σομαλία μας δίνει τιμές: chocolate 20 euros, charlie 90 euros. ανταλλάξαμε τηλέφωνα...

τέταρτη μέρα. απόγευμα: ραντεβού στο μετρό με caza, choco 160. βράδυ. τα κουρέλια κάνουν απόβαση στο SpyBar aka Villa Mercedes of Stockholm, ανύπαρκτο face control, νεοκλασικό κτίριο με ξύλινα δάπεδα. 3 δωμάτια, το κάθε ένα με διαφορετικό concept και dj. όντας ήδη αρκετά χαλαροί ήπιαμε 7 ποτά έκαστος. βρέθηκα στην ευχάριστη θέση να απορρίψω 4 συμπαθέστατους metrosexual σουηδούς, έχω την πεποίθηση ότι τους προσέλκυσα λόγω των μωβ γυαλιών μυωπίας και σύμφωνα με ελληνίδα παρουσιάστρια top καναλιού λόγω του bear type παρουσιαστικού μου...καταλαβαίνετε πως θα μοιράζονταν οι ρόλοι σε ενδεχόμενη επαφή...το ξημέρωμα μας βρήκε να τρώμε σουηδικό βρώμικο, στα 8 ευρώ να τρως ένα μέτριο burger φαντάζει πολυ φτωχό αν έχεις ζήσει αθήνα.

πέμπτη μέρα. chillin` σε ένα από τα γραφικά αλσύλια των εστιών η σοκολάτα στην ατμόσφαιρα καθώς αναμένουμε το friday night party. εξαιρετικά παραγωγική ημέρα...λίγο πριν τις 10 βρισκόμαστε στο δωμάτιο και ετοιμαζόμαστε για το event. ο χου έχει φτάσει στα όρια...πάνε 8 μήνες, τα μάτια του είναι σε θέση να στάξουν σπέρμα. απτόητος κάνει αυτό που ξέρει καλά. greek fuckin style you faggots...άρχοντας γονίδης στο utube, μαύρο παντελόνι, μαύρο πουκάμισο, μαύρο λουστρίνι, μαλλί πίσω με μπριγιαντίνη.

το πάρτυ έπαιζε σε ένα από τα κεντρικά κτίρια, μαζεμένες όλες οι φυλές του Ισραήλ, συνωστισμός, ιδρώτας, κιτς εμφανίσεις, vintage γυαλιά μυωπίας, κυριλλέ starάκια, φράτζες, μουστάκια..εν ολίγοις η χαρά του καπουτζίδη. το κουφάρι μου μην αντέχοντας τον mainstream θόρυβο του soulja boy, πλασάρεται στα σκαλιά της εισόδου, ακουστικά - σοκολάτα, ένας πραγματικός σκύλος από το ghetto της δυτικής αττικής. το θέαμα με στιγμάτισε μάλλον με τρόπο ανεξίτηλο... ο χου έχει πάρει από το χέρι έναν θεόρατο όγκο τυλιγμένο με κίτρινο πανί τέντας. ο θείος λάμπρος ο φορτηγατζής αυτές τις αποκαλεί σκουριές. η συγκεκριμένη ήταν εργολαβία ολόκληρη, το δεύτερο στομάχι, αυτό που εντοπίζεται μεταξύ αφαλού και ηβικής περιοχής συγκρατούνταν όπως όπως με ενισχυμένο κορσέ...συνοπτικά ήταν σκέτο και μαύρο κάτεργο η εξωτική αυτή γαζέλα...καθώς απομακρύνονταν ο χου μου φώναξε: "όχι δεν ντρέπομαι, θέλω να ηρεμήσω..."

η βραδιά κυλούσε σχετικά ανιαρά...τουλάχιστον 17 φορές αναγκάστηκα να εξηγήσω ότι είναι σκέτος καπνός και πως απλώς στρίβω το τσιγάρο...ο μέσος σουηδός 25άρης δεν γνωρίζει ούτε καν τα βασικά περί ganjaς. σε ανύποπτη φάση πετυχαίνω την emily, όπου emily 23χρονη αμερικανίδα ακτιβίστρια με σπίτια σε νέα υόρκη, κεμπέκ και μπορντό. εξακολουθώ να θεωρώ σύμπτωση το γεγονός πώς όσες γκόμενες γνωρίζω και κινούνται στον αναρχικό χώρο είναι τουλάχιστον εύπορες. κερνώ την em σοκολάτα με ελπίδα να κεράσει λίγη στοργή. καταλήγουμε στο δωμάτιο όπου κάνω την κίνηση ματ μόνο για να εισπράξω άκυρο, απορημένος την ρωτώ τι πήγε λάθος και πραγματικά πήγαμε μακριά...μου εκμυστηρεύθηκε μια τραυματική εμπειρία, η πρώτη της επαφή ήταν με τον πατέρα της και από τότε είχε ένα θέμα με την σαρκική διαδικασία. αν ήταν δικαιολογία, τουλάχιστον είναι σαφώς ότι πιο cult έχει ειπωθεί hands down. το ξημέρωμα βρήκε τα ελληνικά κουρέλια να γυρίζουν τη σοκολάτα με έναν ινδό πυρηνικό φυσικό, έναν ελβετό νοσοκόμο και έναν υψηλόκορμο αυστραλό φωτογράφο. απολογισμός: δεν έχωσε κανείς τους...

έκτη μέρα. το ίδιο παραγωγική με την προηγούμενη. μάταια αναζήτηση ερωτικού συντρόφου στην αφιλόξενη εν τέλει στοκχόλμη. δειπνήσαμε 2 φορές σε 1 ώρα, το πρώτο χτύπημα στα mac, το δεύτερο στα burger kings, ψάξαμε και για μία τρίτη αλυσίδα γρήγορης εστίασης της οποίας μου διαφεύγει το όνομα. θυμάμαι με βεβαιότητα όμως ότι χτυπήσαμε και στο βενζινάδικο πλησίον των εστιών όπως επιστρέφαμε. 7 ημέρες 2,5 κιλά....ύπουλο πράγμα τα munchies.

έβδομη μέρα. έχουμε συμφιλιωθεί πλέον με τη μοίρα μας, δεν μας ταιριάζουν οι κρυόκωλες σουηδές, η ψυχοσύνθεση μας αναζητά την στοργή της μάνας στο αφελές πρόσωπο μιας κατοίκου κάποιου μικρομεσσαίου προαστίου με λίγα παραπάνω κιλά και πρώιμη κυτταρίτιδα. συνεπώς, μένουμε κλεισμένοι στο δωμάτιο παρακολουθώντας ό,τι μας άνδρωσε...κάτω τα χέρια από τα νιάτα «Χούλιγκανς».

είστε ελεύθεροι να βγάλετε τα συμπεράσματά σας επί του ατόμου και της προσωπικότητας μου, διακοπές θυμάστε ;

Issue #3 - Οι φίλοι μου No.2 - by bedlamite one

2010-11-25T20:16:00.013+02:00

οι φίλοι μου είναι από εκείνα τα παιδιά που κάποτε γελώντας χαρακτήρισες κουρέλια.
πότε πότε απολαμβάνουν τη χαρακτηριστική ευκολία με την οποία μετατρέπουν την προκατάληψη σε θετικό ρατσισμό.
έχουν εισπράξει την συμπάθεια βλάχου αγρινιώτη ασφαλίτη, έχουν φάει στα μούτρα ασπίδα μπάτσου επειδή δεν έβρισκαν λόγο να αποχωρήσουν από ένα συγκεκριμένο σημείο του πεζοδρομίου.
τους έχει γίνει πρόταση να φοιτήσουν σε "ειδικό" σχολείο, ειπώθηκε κάτι περί αδυναμίας ένταξης και λειτουργίας στο οποιοδήποτε σύνολο. ίσως να σχετίζεται και με τη διαπίστωση του στρατιωτικού ιατρού : "χαρακτηρολογική διαταραχή μικτού τύπου".
κάποιοι από αυτούς έχουν τεράστιο πρόβλημα με τα στερεότυπα, σε σημείο τέτοιο, όπου κατά την πρώιμη ενηλικίωση τους ο γιατρός να κάνει λόγο για πρώιμο έλκος.
άλλοι πάλι σχεδόν μια δεκαετία τώρα συνεχίζουν να τεντώνουν αυτό που η ψυχιατρική ονομάζει "σύνδρομο απώλειας κινήτρων". Ο Ρένος τους αποκαλεί απλώς χομπίστες.
μερικοί χωρίς καν να καταλάβουν πως συνέλεξαν 5-6 διαγνώσεις, κατοίκησαν για λίγο στο λευκό εκτός του φράκτη και επέστρεψαν...πλεον τελείως αποστασιοποιημένοι γελούν μηχανικά και δεν κοιμούνται.
όλοι τους έχουν ένα μικρό θέμα με την αγάπη και τον εκάστοτε εκπρόσωπο ικανοποίησης της γενετήσιας ορμής, η λήδα για χάρη του αγαπημένου της εισήχθη το απόγευμα, το ίδιο πρωί είχε πάρει εξιτήριο, ο γιώργος δεν θα ΄ναι ποτε πια νηφάλιος και η ειρήνη σε κάθε ευκαιρία φιλά τον θάνατο.
πριν επιχειρήσεις να εκφράσεις την όψιμη "λύπη" σου, οφείλω να σε ενημερώσω πως τους γαλούχησε ο αυτοοικτιρμός.

πάει καιρός αλλά ακόμα μισούν αβυσσαλέα τις βλαχολατέρνες,
εκείνο το ταλαίπωρο συνάφι που διαθέτει μια κάποια παιδεία για να πάει στα μπουζούκια,
που τα μουσικά του γούστα διαμορφώνονται κάπου μεταξύ best of & nu jazz,
που ανέπτυξε και διατηρεί επαφή με το θέατρο μέσω free press εντύπων,
που παρακολουθεί παπακαλιάτη και αποφεύγει να το αναφέρει,
μα δεν θα παραλείψει να αναφέρει ποιά συγχωριανή πήρε το κτελ για το χωριό.
μωρή φόλα, ήπια μελαγχολία κυριακή απόγευμα είσαι, δεν είναι αρρώστια...

ΥΓ. κατέληξα οριστικά. το κούμπωμα δεν είναι ούτε ανάγκη ούτε κουλτούρα...κι αυτό συνήθεια είναι...

αρχισυντάκτη burt δεν κατάφερα να μεταφορτώσω κάποιο video.

Issue #3 - Hot Winters (No1) - by Burt "War Hero" Salami

2010-11-25T01:21:00.023+02:00

Είναι ένας από αυτούς τους χειμώνες που δεν έχει κρύο. Πάντα κάτι πάει στραβά αυτούς τους χειμώνες... Πόλεμο θυμάμαι και ασιτία... Αλλά τώρα τα πράγματα κυλούν ομαλότατα πια... Αλλά αυτή η ησυχία ρε πούστη μου...και η ζέστη...

Η παγκόσμια ύφεση άφησε έντονα σημάδια παντού. Από τις τρύπες στην πρόσοψη της Βουλής, μέχρι την επιμονή στο "παλιό", στο "ρομαντικό", το προπολεμικό δηλαδή. Έτσι το μετρό παρέμεινε παρατημένο και ακρωτηριασμένο. Μισοκατεστραμμένα βαγόνια, σε μισοστραβωμένες ράγες, γεμάτα με μισότρελους επιβάτες.
Κινούμαι υπογείως από συνήθεια, ακούγοντας μουσική όπως πάντα. Ακόμα κι εκείνες τις σαθρές ημέρες την έβρισκα την άκρη. Χωρίς μουσική ούτε στο φέρετρο έλεγε κάποιος που χέστηκα κι αν θυμάμαι. Ο κόσμος γύρω μου σκυθρωπός και αγενής όπως πάντα. Χαμογελάω συγκαταβατικά σε μια κυριούλα που με παρέσυρε με την τσάντα της και μου απαντά "Άει Γαμήσου". Όπως πάντα. Λες και δεν βράζουμε στο ίδιο καζάνι με φλέμα 15 χρόνια τώρα."Ρε δεν ψοφάς;" τη ρωτάω. Συνήθεια είναι τελικά, η αγένεια...
Γνώριμες φάτσες παντού. Χαιρετώ έναν συμμαχητή μου, από τα οδοφράγματα στη Μάρνη ήταν μάλλον. Μισολολαμένος πια, με χτυπά στον ώμο και με ρωτά πως τα πάω με τη ζωή.Τι να του πεις κι αυτουνού; Καλά...
Απέναντί μου ένας απο τους "συνωμότες". Πρώην υπουργός των "Αρουραίων", νυν undercover καταδότης. Μαζί του οι φουσκωτοί που του παρείχε η τωρινή κυβέρνηση, μετά τη νέα "Δίκη των Τρωκτικών" (έτσι ονόμασε ο Τύπος την δίκη των πραξικοπηματιών του Δεκέμβρη του 2011).Και καλά κρυμμένος ανάμεσα στον ανώνυμο όχλο, σκυθρωπός και αγενής, με ένα παχύ, κιτρινισμένο απο τα τσιγάρα μουστάκι και μακρυά, άλουστα, γκριζοσκατί μαλλιά. Δεν πεινάει όπως ο όχλος όμως, για την ακρίβεια δεν πείνασε ποτέ και μάλιστα ούτε πρόκειται να πεινάσει. Δοσίλογος απ'όλες τις μπάντες, πούλησε τους πάντες για να ζήσει. Όταν έγιναν οι δίκες, οι υπερήφανοι "Αρουραίοι" απαντούσαν στις κατηγορίες κυνικά και σχεδόν πρόστυχα, με απόλυτη συναίσθηση των πράξεων τους καταδικάστηκαν σε εξορία και θάνατο. Αυτός απλά επέδειξε πρόσωπα και κρησφύγετα, μέχρι πρότινος, "δικών του" ανθρώπων. Πουτάνας γιος από γέννας, γλοιώδης και χέστης. Η συμφωνία τον έθετε ελεύθερο με νέα ταυτότητα και ένα Shift+Delete της παλιάς, συν μια δουλειά στις Μυστικές Υπηρεσίες.

Οδός Μάρνη, 24 Φεβρουαρίου 2012

Όμως δεν ξεχνάω φυσιογνωμίες και αυτόν τον πούστη θα τον ξεμπροστιάσω για άλλη μια φορά...

Συνεχίζεται την επόμενη Πέμπτη...

Issue #3 - Solo - by Anhell

2010-11-24T09:53:00.005+02:00

Τον τελευταίο καιρό νιώθω οτι όλοι φαντασιώνονται το πως θα μπορούσε να είναι η ζωή τους αν ήταν solo. Τι έννοω με αυτό?

Με οποιονδήποτε και αν πιάσω μια σοβαρή κουβέντα, αναπόδραστα θα φθάσουμε στο σημείο που θα μου πει"αν δεν είχα σχέση, τώρα θα ήμουν στην Αιτή με τους Γιατρούς του Κόσμου". Η "αν δεν είχα τη γυναίκα μου και το παιδί, θα ήθελα ακόμα να πειραματίζομαι με τα ναρκωτικά. Δεν φαντάζεσαι τι έχουν βγάλει τα εργαστήρια πλέον". Η "αν δεν είχα την μάνα μου που δεν τα βγάζει πέρα με τη σύνταξη μόνο, τώρα θα ήθελα να είμαι σχεδιάστρια κοσμημάτων στη Στοκχόλμη".Η "αν δεν είχα φίλους, τώρα θα ήθελα να ζώ στην Καλκούτα, άγνωστος μεταξύ αγνώστων".

Μου φαίνεται τόσο παράξενο. Εκ πρώτης όψεως, απλώς διατυπώνεται μια αιωνίως ανικανοποίητη και καταπιεσμένη επιθυμία. Ένα απωθημένο. Κάτι το uncanny.

Σε μια δεύτερη ανάγνωση, νομίζω οτι διακρίνω μια θλίψη, μια bitterness για όλα αυτά τα ανικανοποίητα όνειρα. Και διακρίνω οτι το ανικανοποιήτο της υπόθεσης, αποδίδεται στο οτι δεν έχει υπάρξει κανείς solo.

Και μπερδεύομαι.

Γιατί χωρίς ποτέ να έχω υπάρξει ο άνθρωπος που αγκιστρώνεται σε άλλους άνθρώπους για να επιβιώσει και χωρίς ποτε να έχω φοβηθεί να μείνω μόνη μου (απο σχέση, απο φίλους, απο οποιαδήποτε ανθρώπινη παρουσία) μέχρι να καθαρίσει το κεφάλι μου, ποτε μα ποτέ δεν έχω ευχηθεί ούτε για ένα δευτερόλεπτο να ήμουν solo στη ζωή μου.

Και φυσικά είμαι η προσωποποίηση της ανικανοποίητης επιθυμίας. Θα ήθελα να είμαι καλυμένη με tattoo, να τριπάρω τη μισή βδομάδα, να διαβάζω βιβλία και να κάνω yoga όλη μέρα, να κάνω 10 υπερατλαντικά ταξίδια το χρόνο, να δουλευω εθελοντικά στην Ισλανδία, να πηγαινοέρχομαι με τον Υπερσηβιρικό και να ανησυχώ μόνο για το πότε θα μου τελειώσουν τα κάρβουνα και οι λαδομπογιές. Παραμένω όμως μια συμβατική δασκαλίτσα στην Αθήνα όχι γιατί δεν είμαι solo αλλά γιατί πρακτικοί λόγοι και κοινωνικές συμβάσεις με εμποδίζουν απο το να ζώ μια τόσο "χύμα" ζωή. Δεν μπορώ να τριπάρω τη μισή βδομάδα γιατί πρέπει να δουλέψω. Δεν μπορώ να κάνω 10 υπερατλαντικά ταξιδια το χρόνο γιατί δεν έχω τα χρήματα και το χρόνο για να το κάνω. Τα κάρβουνα και οι λαδομπογιές μου τέλειωσαν το 2004 και απο τότε δεν τα έχω ανανεώσει γιατί ξέρω οτι δεν θα προλάβω να ασχοληθώ μαζί τους με την ησυχία μου. Και ίσως δεν έχω καν όρεξη να αφιερώσω όλη μου την ενέργεια στο να ζωγραφίσω μια ορχιδέα.

Και το να μείνω solo για μένα δεν είναι συνώνυμο της απελευθέρωσης αλλά συνιστά το μεγαλύτερο φόβο μου. Γιατί, λογικά, αν ήμουν solo, θα είχα σταματήσει να είμαι εδω και αρκετά χρόνια.

Issue #3 - Οι φίλοι μου - by bedlamite one

2010-11-23T21:08:00.007+02:00

οι φίλοι μου είναι απο εκείνα τα παιδιά που κουρεύονται μόνα τους.
οι φίλοι μου παιδιά που γερασαν προώρως, κάνας - δυο μέσα σε μια νύχτα...
εξοικειώθηκαν νωρίς πολύ νωρίς με τη θλίψη.
ζουν την παρατεταμένη εφηβεία τους κουβαλώντας πίκρα και πολλά συμπλέγματα.
συνθέτουν ένα υπερρεαλιστικό χαρμάνι ανθρώπων, διαχέονται εντός της πολιτείας ακούσια αποδομώντας την, απλά και μόνο με την ατομική πορεία τους.
νιώθουν καλύτερα τις μικρές ώρες, ησυχία, αργοί ρυθμοί, άπλα...
έχουν μια τάση να αποφεύγουν τους γείτονες καθώς διαπίστωσαν ότι είναι εξαιρετικά εύθικτοι.
αρκούνται σε ένα "τι έγινε ;" κι αυτό με τη σειρά του αρκεί...
μην περιμένεις δώρα και τηλεφωνήματα σε γιορτές και γενέθλια, οι φίλοι μου κάπνιζαν πάντα φτηνά τσιγάρα.
μισούν εύκολα αφού διαθέτουν ελαφρώς διαταραγμένη αξιολογική κρίση.
μίσησαν βαθιά όλες τις στολές...οπότε δεν τα πάνε καλά με τους γιατρούς.
αν σε εκτιμούν αφήνουν δίπλα σου ένα κομμάτι απ` την ψυχή τους.
15αύγουστο πάντοτε στην αθήνα, σε κάποια ταράτσα να καταναλώνουν καρτέλες, να καπνίζουν σκέψεις, κάθε φορά να σχεδιάζουν τη φυγή τους...

ΥΓ. Κωνσταντίνε, μόνο μπροστά σου ντρέπομαι...θα το δεχτώ αν αρνηθείς να μας καταλάβεις.

Issue #3 - Μπρος γκρεμός και πίσω σκατά - by Failure Cult

2010-11-22T04:25:00.001+02:00

Πουτάνες αλλαγές... Σε γαμάνε και σε φτιάχνουνε. Έτσι είναι ρε...

Δε με νοιάζει βασικά. Έχω μάθει να δέχομαι τα πράγματα όπως έρχονται, φτάνει να μου σκάνε στα μούτρα.

Μη με βάλεις να πάρω αποφάσεις, τη γάμησες. Δεν μπορώ. Σερβίρισέ μου το χειρότερο σενάριο, θα το επεξεργαστώ και θα το δεχτώ. Έτσι απλά. Μία, δύο, θα το καταπιώ. Αλλά εσύ πρέπει να κάνεις όλη τη δουλειά. Εμένα δώσ' μου συνέπειες... Όσες θες... Όσες έχεις. Όλα τα σκατά του κόσμου είμαι ικανός να φάω.

Προσαρμόζομαι και εύκολα. Το 'χω ξαναπεί, όλοι ένα κώλο πουλάμε στην τελική. Ο δικός μου είναι φτηνός. Ό,τι προαιρείσθαι φάση... Αρπάζεις, γαμάς, τελειώνεις και σου λέω κι "ευχαριστώ, δεν πόνεσε πολύ". Έτσι είναι. Μόνο μη μου αλλάξεις την κατάσταση... Έχε με ασφαλή, σε ένα βόθρο και όλα για 'μένα θα πάνε καλά... Θα το δεχτώ. Θα προσαρμοστώ. Θα γίνω ένα με το περιβάλλον... Μόνο το ασπράδι των ματιών μου θα ξεχωρίζει, ίσως για να υπενθυμίζει στον τυχαίο περαστικό ό,τι παίζει κι ένας άνθρωπος μέσα σ' αυτό το αίσχος...

Έχει σημασία; Καμία...

Issue #3 - Μέσα απο ξένη ταυτότητα - by Salami

2010-11-20T00:00:00.006+02:00

Αντιδρώ απότομα ή αδιάφορα στην έλλειψη σεβασμού, εξαρτάται πάντα απο τον άνθρωπο που ξεστομίζει κάτι που την ενεργοποιεί. Πάντα όμως βράζω ελαφρά μέσα μου ίσως για να μην καταλήξω ίδιος με τον ξεστομίσαντα (αν ο όρος είναι δόκιμος). Αυτός ο βρασμός είναι το μόνο αγνό συναίσθημα που μου έχει απομείνει καθώς όλα τα υπόλοιπα είτε έχουν μπασταρδευτεί σε σημείο δημιουργίας νέου συναισθήματος, είτε απλά δεν με ελκύει η χρήση τους. Ως άμυνα λοιπόν στην δυσκολία κατάποσης εγκεφαλικών απορριμμάτων, δημιουργώ περσόνες. Εύπεπτες καρικατούρες ανθρώπων που μπορώ να υποδυθώ, για να μην πικράνω / ενοχλήσω / προκαλέσω τον συνομιλητή μου καθώς, κατά βάση, είμαι ένας άνθρωπος που δεν αρέσκεται στην λεκτική βία. Ναι, ψεύδομαι! Ψοφάω να βρίζω, να ξεφτιλίζω, να προσπαθώ να μειώσω τον άλλον σε σημείο εξαΰλωσης. Τρελαίνομαι να ουρλιάζω στα μούτρα σου, να εξευτελίζω ότι αγαπάς και στην καλύτερη των περιπτώσεων να σου πετάξω την κοντινότερη καρέκλα ανάμεσα στα μάτια. Κι όμως... Το έχω κάνει ελάχιστες φορές. Έτσι συνεχίζω να βράζω και συνεχίζω να υποδύομαι τον μικρό, καλό Burt που κατά βάθος όλοι αγαπούν. Και έτσι θα μείνει γιατί του αρέσει να ζει ανάμεσα σε άλλους που τρέχουν μαζί του. Αλλά κάποια μέρα...

Με σεβασμό σε αυτούς που με ή θα με σέβονται

PhD Bartholomew "Burt" Salami

Issue #3 - Πως να είσαι αόρατος - by Failure Cult

2010-11-16T09:55:00.001+02:00

Είναι απλό βασικά... Ναι ρε. Δε χρειάζεται να κάνεις τίποτα. Ή μάλλον απαιτείται να μην κάνεις τίποτα.
Δεν πρέπει να "φαίνεσαι". Δεν πρέπει να ντύνεσαι έντονα, να υψώνεις τον τόνο της φωνής σου, γάμα το, μη μιλάς καθόλου καλύτερα. Δεν πρέπει να αντιδράς, φυσιολογικά, ή αφύσικα, δεν έχει σημασία. Πρέπει να δέχεσαι ό,τι σκατά σου πουν να κάνεις μέχρι τη μέρα που θα σταματήσεις να είσαι κάποιος με ονοματεπώνυμο... Θα είσαι ο "έι, εσύ".
Ώσπου να σταματήσεις να είσαι και αυτό. Να πάψεις να υφίστασαι ως "μια παρουσία στο χώρο".
Και τότε μόνο θα μπορέσεις να δράσεις ανενόχλητος. Τότε θα ανοιχτούν μπροστά σου οι ζωές των άλλων, θα τους ακούς να ψιθυρίζουν, θα είσαι δίπλα τους, μα δε θα υπάρχεις, όχι στ' αλήθεια, μείνε σιωπηλός, όχι ότι θα μπορούν να σε αντιληφθούν, αλλά δε βλάπτει να προσέχεις και λίγο.
Στη συνέχεια μπορείς να επεκταθείς. Έστω ότι ο χώρος που προανέφερα είναι το μέρος που εργάζεσαι, σειρά έχει η πολυκατοικία που μένεις, η γειτονιά που κόβεις βόλτες, το μπαρ που τα πίνεις. Γίνεται εύκολο μετά από λίγο. Αν καταφέρεις να μη γίνεις αντιληπτός και από τα νέα άτομα που θα κατοικήσουν στο σπίτι σου, αν δεν αντιδράσεις την ώρα που θα πετάνε τα έπιπλά σου για να βάλουν τα δικά τους, τα πράγματά σου, τους δίσκους σου, την κιθάρα σου... Είναι δύσκολο ρε, το ξέρω, δεν το 'χω καταφέρει, μόνο σε θεωρητικό επίπεδο, αλλά γίνεται...
Ναι ρε, ξέρω συγκεκριμένο άτομο που το πέτυχε... Έχει εξαφανιστεί κάμποσο καιρό απ' τη ζωή μου, αλλά η παρουσία του είναι αισθητή γάματα... Ή απλά θέλω να το πιστεύω... Δε γαμιέται, γίνεται πάντως...

Issue #3 - Poison Girls - by Failure Cult

2010-11-11T07:30:00.004+02:00

Έτσι είναι αυτές οι ιστορίες. Ενώ ξεκινάνε με τις καλύτερες προοπτικές, βλέπεις ότι το πράγμα κάπου στη μέση στραβώνει και μέχρι το τέλος έχει γαμηθεί το σύμπαν από παντού...

Act 1: Ξυπνάς μετά από ένα μνημειώδες γαμήσι. Δεν είσαι σπίτι σου, βέβαια, ούτε καν, είναι πολύ πιο καθαρό ετούτο, τσεκάρεις το χώρο, απαλά χρώματα, μίνιμαλ διακόσμηση και είσαι μόνο στην κρεβατοκάμαρα... Δίπλα σου κοιμάται μια τύπισσα, κάτι θυμάσαι από χτες, όχι πολλά όμως, σκέφτεσαι να κοιμηθείς κι άλλο, αντ' αυτού απλώνεις το χέρι για να βγάλεις τα τσιγάρα σου από το παντελόνι. Σηκώνεσαι και πηγαίνεις προς την κουζίνα, ευελπιστώντας να βρεις καφέ και όχι τίποτα βιολογικές μαλακίες... Η τύχη σου δε σε απογοητεύει...
Act 2: Η τύπισσα εισέρχεται στο χώρο που έχεις καταλάβει... Με το που βλέπει το τσιγάρο στο χέρι σου συνοφρυώνεται... Σκατά ξεκινήσαμε. Κάπου στο βάθος εντοπίζεις την παρουσία του Ξένιου Δία και το σβήνεις με τη μία... Η τύπισσα φτιάχνει καφέ και ανοίγει τηλεόραση. "Καλημέρα" της λες... Στην ανταποδίδει μετά από περίπου είκοσι δευτερόλεπτα. "Ώρα να την κάνουμε", σκέφτεσαι...
Act 3: Έχεις ντυθεί και πας να χαιρετήσεις. Είναι ακόμα κολλημένη στην οθόνη. Έχει διαφημίσεις. Πλησιάζεις. Και τότε συνειδητοποιείς ότι η έτσι κλαίει. Με λυγμούς. "Τι τρέχει;", ρωτάς... "Τίποτα"... Και ναι, είσαι τόσο μαλάκας που επιμένεις "δε φεύγω αν δε μου πεις", τι δε φεύγεις, ρε μαλάκα, σε φάση ένα χτεσινοβραδινό γαμήσι ήταν όλο κι όλο, σήκω και φύγε όσο μπορείς ακόμα, αλλά όχι, εκεί, να είσαι "φίλος" και καλά, όχι ο μέσος όρος, αράζεις και ακούς... Και αρχίζει ένα παραλήρημα που δε λέει να τελειώσει... Για τον πρώην μαλάκα, που ήταν μεγάλο μουνόπανο, της φερόταν απαίσια, δεν της έδινε σημασία, της έτρωγε τα φράγκα, το φαΐ, την οικιακή βοηθό, κι αρχίζει να κλωτσάει έπιπλα, να αναποδογυρίζει τραπέζια, να ωρύεται για την κατεστραμμένη ζωή της, και όλο αυτό το διάστημα, εσύ απ' τη μεριά σου, αρχίζεις σιγά σιγά να συμπαθείς αυτό τον τύπο...
Act 4: Είναι από πάνω σου και χτυπιέται σα μανιασμένη... Δεν κατάλαβες ακριβώς πως, αλλά μες στα ουρλιαχτά, βρεθήκατε γυμνοί στα πατώματα να γαμιέστε χωρίς να υπάρχει αύριο. Σ' έχει γεμίσει δαγκωνιές και, όπως κοπανιέται, σηκώνει απ' το πάτωμα και κραδαίνει απειλητικά στο πρόσωπό σου μια πλαστική πούτσα σε μέγεθος χεριού ώριμου ανδρός.... Αναρωτιέσαι από που την έβγαλε... Με το που τελειώνει η φάση, σε κοιτάει καταϊδρωμένη και χαμογελάει. Ρωτάει αν μπορεί να πάρει ένα από τα τσιγάρα σου. Η όλη κατάσταση σου θυμίζει μαλακισμένη αμερικάνικη ταινία. Εύχεσαι το σενάριό της να τελειώνει με τον πρωταγωνιστή να πηγαίνει σπίτι του... Και γρήγορα...

Issue #3 - I Was Trying To Talk, But I Sounded Like a Racoon - by Anhell

2010-11-08T10:33:00.010+02:00

Every now and then, you run up on one of those days when everything is in vain...a stone bummer from start to finish; and if you know what's good for you, on days like these you sort of hunker down in a safe corner and watch.
Hunter S. Thompson, Fear and Loathing in Las Vegas

Τελευταία έχω ένα θέμα με το χρόνο. Νιώθω οτι ο χρόνος με πιέζει ασφυκτικά να κάνω κάτι, να δράσω, να κυνηγήσω το στόχο μου. Υπο άλλας συνθήκας, κάτι τέτοιο θα με ενεργοποιούσε ευχάριστα, θα μου δημιουργούσε το περίφημο "δημιουργικό άγχος" και θα βρισκόμουν σε μια μεθυστικά εφευρετική φάση με το χρόνο να λειτουργεί σαν ένα παραισθησιογόνο stimulant.

Όχι τώρα όμως. Ο χρόνος με κάνει να ασφυκτιώ, με κυνηγάει και εγώ τρέχω προς τυχαίες κατευθύνσεις, χωρίς σχεδιασμό και πλάνα, με μόνη ελπίδα να τον ξεγελάσω λίγο.

Δεν είναι οτι έχω κάποια μορφή καταδιωκτικής μανίας. Φταίει απλά οτι ξεκίνησα τη ζωή μου πιστεύοντας οτι ο χρόνος είναι ένα απεριόριστο αγαθό που μου επιτρέπει να σχεδιάσω, να χαλαρώσω, να σβήσω ο,τι με πονάει. Και ξαφνικά συνειδητοποίησα οτι δεν είναι έτσι τα πράγματα.

Το πρόβλημα μου τώρα είναι οτι νιώθω οτι μπορεί να μην έχω όσο χρόνο ελπίζω και μετανιώνω διαρκώς για τις ευκαιρίες που αφήνω αναξιοποίητες. Επιπλέον, είμαι εντελώς διχασμένη γιατι απο τη μία νιώθω οτι πρέπει να στριμώξω όλα όσα θέλω να κάνω σε ένα πεπερασμένο χρονικό διάστημα και απο την άλλη βρίσκω συνέχεια τον εαυτό μου σε μια "sit back and watch" φάση. Φοβάμαι οτι οι μέρες και οι ευκαιρίες περνάνε απο μπροστά μου και εγώ κάθομαι και τις ατενίζω. Και το χειρότερο είναι οτι δεν ξέρω καν τι σκατά θέλω να κάνω με τη ζωή μου. Οπότε δεν μπορώ να σχεδιάσω τίποτα. Και ο χρόνος κυλάει. And I just sit back and watch.

Issue #3 - 9958 μέρες - by Shattered Words

2010-11-04T15:08:00.005+02:00

«Όταν μεγαλώσεις θα με θυμηθείς. Τα εγγόνια σου θα σε βρίζουν και εσύ δε θα φέρνεις και πολλές αντιρρήσεις… θα κατεβάζεις κεφάλι, χωρίς δισταγμό. Δε μπορείς να κάνεις κι αλλιώς. Κι εσύ φέρθηκες στη γιαγιά σου με τον πιο άσχημο – ανέντιμο – χυδαίο τρόπο. Γιατί; Δεν τρέχω κάθε μέρα από τότε που γεννήθηκες; Για εσένα…να μη σου λείψει τίποτα. Μόνο όταν φύγω θα το καταλάβεις…»

Μόνο τότε ο άνθρωπος καταλαβαίνει. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, τίποτα δεν υπολογίζει. Όλα φαίνονται πιο καθαρά τώρα, κι ας μην ήρθε εκείνη η στιγμή. Πάντα ήσουν δίπλα μου. Πιο πολύ και από μάνα…Δε με άφησες, αλλά ούτε εγώ σε άφησα(πρέπει να το παραδεχθείς) . Μαζί τα περάσαμε όλα κι έχουμε πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μας. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Όλα γίνονται για κάποιο σκοπό, στο ατελείωτο πέρα δώθε της ζωής. Αν θες όμως, άκου και αυτό:

Σ’ αγαπώ πολύ, αυτή είναι η αλήθεια, αλλά ποτέ δε στο ‘χω πει. Τί περιμένω άραγε; Το μυαλό δε βοηθάει τούτη την ώρα. Δεν ξέρω, βέβαια, αν ήθελες να το ακούσεις κιόλας. Δεν έχει σημασία. Το νιώθω. Μεγάλα λόγια δεν έχουν θέση εδώ. Ό,τι βγαίνει από την καρδιά είναι και παντοτινό. Έχε μου εμπιστοσύνη.

Συγγνώμη…

Issue #3 - Ποιός ορίζει τι / Τι ορίζει ποιόν - by "The Artist Formely Known As Salami"

2010-11-02T18:27:00.005+02:00

Είμαι ότι τρώω ή τρώω αυτό που είμαι / Ζω για να δουλεύω ή δουλεύω για να ζω / Αυτά που με διδάσκουν, με ορίζουν ή ορίζω αυτούς που με διδάσκουν / Αγαπώ ότι μου ταιριάζει ή ταιριάζω σε αυτά που αγαπώ / Η σάρκα είναι επιθυμία ή η επιθυμία σάρκα / Ο λόγος μου πηγάζει απο μένα ή εγώ απο το λόγο μου / Θρηνώ τους νεκρούς ή οι νεκροί εμένα / Το είδος δικαιολογεί την αφέλεια μου ή η αφέλεια το είδος μου / Κοιτώ τον καθρέφτη ή ο καθρέφτης κοιτά εμένα / Διάλεξα την πολιτική μου θέση ή με διάλεξε αυτή / Ξεχωρίζω απο το σύνολο ή το σύνολο με πέταξε έξω;

Και στην τελική τι διχασμός είναι αυτός;

Issue #3 - Η εσωτερική αποδόμηση και οι γάτες του θανάτου - by Failure Cult

2010-11-02T06:00:00.001+02:00

Βλέπω μάτια παντού, ρε πούστη, αλήθεια, δεν ξέρω από που σκατά έρχονται, αλλά είναι εκεί, ανάβω τσιγάρο και το παίζω αδιάφορος, κάνω μια βόλτα το τετράγωνο μπας και τα μπερδέψω, δε γίνεται τίποτα, ποιο μουνόπανο να είναι τώρα, γάμησέ τα, αν τον αγνοήσω θα φύγει, θα βαρεθεί, ξέρω 'γω, πετάω τη γόπα και βγάζω ένα δεύτερο απ' το πακέτο, έχω αρχίσει να φρικάρω ρε, τι σκατά θέλει, πιάνω τα κλειδιά στην τσέπη, τα βγάζω, τα τοποθετώ ανάμεσα στα δάχτυλα και σφίγγω τη γροθιά... Ας έρθει τώρα το μουνί, είμαι έτοιμος... Γυρνάω αργά... Μια τύπισσα στέκεται απέναντί μου και χαμογελάει...
"Γεια, με θυμάσαι;", μου κάνει...
"Ναι... Πως...",
"Από το πάρτυ προχτές... Εντάξει, είχες πιει λίγο...",
"Όχι ρε, ξεκόλλα σε θυμάμαι...", αρχίδια τη θυμάμαι...
"Χαχαχα... Θα αισθανόμουν πολύ ηλίθια αν με είχες ξεχάσει. Να σου 'χω πει τόσα πολλά κι εσύ...", μαλάκα, ποια είναι;
"Ούτε καν ρε συ, δεν ήμουν τόσο χάλια πια", τελείως σκατά ήμουν, βασικά,
"Ε, ήσουν κάπως... Τέλος πάντων... Δε μου λες... Αυτό που έψαχνες, το βρήκες;", τώρα τη γάμησα,
"κοίτα...",
"εντάξει, αν δε θες να μου πεις δεν τρέχει, αν ποτέ αλλάξεις γνώμη, το τηλέφωνό μου το έχεις...",
"Ναι...", το όνομά σου μου λείπει ρε,
"...πάντως, αν μου επιτρέπεις να συμπληρώσω κάτι σ' αυτά που λέγαμε, αν σου φερόταν κάποιος αντίστοιχα, κι εσύ το ίδιο θα έκανες", τι λέει ρε μαλάκα;
"Ίσως να μην έπρεπε να του χώσω τ' αρχίδια στο στόμα... Ναι... Εκεί μάλλον υπερέβαλλα...", πρέπει να φύγω τώρα, όχι μαλακίες,
"... αλλά σου εξήγησα...",
"ναι... Και τότε σε δικαιολόγησα...", μάλλον,
"όντως... Απλά φοβόμουν μήπως μιλούσε το ποτό...",
"Ούτε καν ρε...",
"... και... ρε συ... φιλάς υπέροχα...", τι κάνω;
".....",
".....",
"Να τα πούμε κανα βράδυ...", όχι,
"ναι, εννοείται...",
"Γεια...",
"Γεια..."
....................

Issue #2 - ΘΡΒΣ - by "The Burt"

2010-10-26T01:43:00.003+03:00

Δύσκολη μέρα. Επιτέλους θα κλείσω τα μάτια μου, ίσως και να κοιμηθώ όσο έχει σκοτάδι ακόμα. Λίγη τηλεόραση για την αποβλάκωση, η ένταση χαμηλά ίσα ίσα να διακρίνεις συνοχές ήχων. Όταν πλέον τα μάτια γράφουν no vacancy ενστικτωδώς πατάω το off... Ησυχία επιτέλους, ακόμα και από αυτόν τον πούστη το δρόμο που μισώ. Επιτέλους, θα κοιμηθώ. 3:40 π.μ. .

Ησυχία; Noooo sir! Δεν υφίσταται κάτι τέτοιο εν έτη 2010. Το ψυγείο μισεί τον ύπνο σου και όλο το βράδυ δημιουργεί αυτόν τον παγερό βόμβο που αν τον παρατηρήσεις πιστεύεις ότι το No Frost πρόγραμμα σου ψέλνει, σε μορφή μάντρα, το τελευταίο αντίο ως άλλος σαμάνος. Το PC σου που κατεβάζει torrents αγκομαχά όλο το βράδυ, ανταπαντώντας στον No Frost Σαμάνο της κουζίνας με την δική του βεδική επανάληψη, προσθέτοντας τουβλάκια στον υποχθόνιο wall of sound ενώ ο σκληρός σου δίσκος αναλαμβάνει χρέη δεύτερου στην μηχανική πολυφωνία. Τα ρολόγια συνθέτουν την αυτιστική επανάληψη με κάθε χτύπο του δείκτη των δευτερολέπτων, χαρίζοντας αυτό το δυσβάσταχτο άγχος στο στήθος, σαν να σε καταπλακώνουν ντουβάρια στα συντρίμμια τις Ρικομέξ ενώ πιστεύεις πως απο στιγμή σε στιγμή θα σε βγάλει η ΕΜΑΚ, αυτή την πίεση που δημιουργεί το πέρασμα του χρόνου. Τα λαστιχάκια στις βρύσες αλλάζουν σπάνια, το καζανάκι τρέχει και νιώθεις την υγρασία, που στην πραγματικότητα είναι ο ίδιος σου ο ιδρώτας, να σε πνίγει ως ένας άλλος Ισμαήλ, περιμένοντας την Λευκή Φάλαινα να χτυπήσει την καρίνα του Pequod

Και φυσικά υπάρχει η φωνή απ΄τα έγκατα του σπιτιού σου...

Μερικές φορές ορκίζομαι πως οι τοίχοι μου μιλούν. Έχω ακούσει άπειρες φορές το όνομά μου μέσα στα σκοτάδια από μια συριχτή, μακρόσυρτη, σιγανή, γάμα τα ανατριχιαστική φωνή. Μικρός χεζόμουν πάνω μου όταν έμενα μόνος στο σπίτι και ο λόγος ήταν και είναι αυτή η ανεπαίσθητη φωνούλα (και φυσικά ο κοντόχοντρος νάνος που κρύβεται στα ντουλάπια με τα παπλώματα). Χρόνια πολλά πέρασαν, με τον εγκέφαλο μου να προσπαθεί να αποβάλει αυτό τον ήχο που ταλάνιζε τη μνήμη μου και έκανε overdub κάθε τι κακό είχα ακούσει στην ζωή μου, αλλά μάταια. Ώσπου διαπίστωσα ότι η πηγή του κακού δεν ήταν μικρές, σκελετωμένες νεράιδες, ούτε δαιμόνια που θέλουν να μου πάρουν τσιμπούκια για να με θέλξουν στο πυρ το εξώτερον. Είναι οι πρίζες που ουρλιάζουν για εκτόνωση. Ουρλιάζουν όλη μέρα, κάθε μέρα όλο τον χρόνο εκτός από τις ώρες που υπάρχει διακοπή ρεύματος. Τώρα πλέον δεν κινδυνεύεις από λάμιες και βρικόλακες αλλά από την εισβολή των ηλεκτρονίων στον εγκέφαλο σου, γεννώντας αυτή την αμαρτωλή ανάγκη να κλείσεις τον γενικό για να δεις όνειρα. Εγώ τουλάχιστον...

Αφουγκράσου την υποτιθέμενη σιωπή του καβουκιού σου και θυμήσου ποιός είναι ο εχθρός του Μορφέα.

Issue #2 - Κηφήνες της Αριστοκρατίας - by Failure Cult

2010-10-25T08:55:00.002+03:00

Θεωρώ τον εαυτό μου απολύτως εξαγοράσιμο, ένα γαμημένο προϊόν, κατάλληλα εκπαιδευμένο να υπακούει στις προσταγές μιας αγοράς εργασίας του αυτοπεριορισμού και της ανίας... Στην τελική όλοι ένα κώλο έχουμε να πουλήσουμε, η τιμή αλλάζει, το γαμήσι είναι πάντα εκεί, σε περιμένει, εσένα, εμένα. Το δέχεσαι; Εγώ το δέχομαι και χέστηκα, πόσα δίνεις πες και είμαστε εντάξει, έχω τις εκρήξεις μου, βέβαια, δεν είμαι αναίσθητος, πάντα θα υπάρχουν τα "γιατί", πάντα θα 'μαι εκεί για να μην τους δίνω τις πολυπόθητες απαντήσεις. Δεν έχω κάποιο "θέμα" με την πάρτη μου, ούτε καν ρε, είμαι απολύτως συμβιβασμένος με ό,τι στον πούτσο μου συμβαίνει, απλά είμαι υπερβολικά έξυπνος για να είμαι χαρούμενος, για ν' αφεθώ στην ευτυχία, αυτό είναι όλο...

Issue #2 - ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΧΕΙ ΠΑΙΞΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΤΣΙΤΑΡΑ;;; - by Dr Johan

2010-10-22T20:06:00.009+03:00

Κάθομαι μονάχος και αναπολώ τα παιδικά μου χρόνια που περίμενα να έρθει το γαμημένο σαββατοκύριακο για να στρωθώ από νωρίς το πρωί μπροστά στην οθόνη μου και να χαζέψω τα ατελείωτα animations της εποχής μου...Ακόμα και τώρα κάθομαι και βλέπω τα animations νέας γενιάς όπου δεν έχουν να μου πούνε τίποτα.Κάθομαι και βλέπω τις αηδίες που βλέπουν τα πιτσιρίκια αν κάθονται να δούνε έστω και αυτές τις αηδίες και δεν στρώνονται μπροστά σε μια κονσόλα για video games ή μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή για να μπούνε στο facebook.Όπως και να έχει τα πιτσιρίκια νέας γενιάς δεν πρόκειται ποτέ να νιώσουν το κάψιμο που μας παρείχαν animations σαν το silverhawks και το heman,τι να πω βέβαια για τα voltron,voltus 5,transformers όπου έβλεπα robot να μεταμορφώνονται,να ενώνονται,να καταστρέφονται...Όπως και δεν 8α ξεχάσω ποτέ τα bravestarr,shera και φυσικά τους thundercats από μια ηρωική ομάδα γατιών(το όνειρο της Anhell)όπου για έναν παλιό μεταλλά είναι ότι ποιο επικό έχει βγει ποτέ και για έναν ανώμαλο πιτσιρικά που του αρχίζε να κάνει κούκου είχε την μουνάρα με τα λεοπαρδαλέ τσιτάρα...Πιστεύω ότι πολλοί έχουν αυνανιστεί με την θεσπέσια παρουσία της... Άραγε ποιος δεν τον έχει παίξει για την Τσιτάρα;;;

Issue #2 - I Hate The Human Race - by Anhell

2010-10-21T20:59:00.011+03:00

I Hate the Human Race.

I. Hate. The. Human. Race.

Τελευταία με διακατέχει μια μόνιμη αίσθηση ναυτίας. Αναζητούσα την αιτία της ναυτίας στις ήμερομηνίες λήξης προιόντων που κατανάλωσα και στα απορρυπαντικά που με πάθος χρησιμοποιήσα. Μέχρι που συνειδητοποίησα οτι η καθημερινότητα μου μου προκαλεί ναυτία.

Δεν μου αρέσει η δουλειά μου. Λάθος. Η δουλειά μου, η ουσία της δουλειάς μου, μου αρέσει. Είναι μεθυστική η θέση εξουσίας που διαθέτω και η (υποτιθέμενη) ικανότητα μου να διαμορφώσω, να τροποποιήσω, να ανοίξω νέους κόσμους, να επαινέσω, να κατακρίνω, να γκρεμίσω και να ξαναδημιουργήσω απο το μηδέν. Ταυτόχρονα είναι εκπληκτικό το οτι μπορώ να αγκαλιάσω το "υλικό" μου, να αναμειχθώ μαζί του και να νιωσω τη ζεστασιά του. Τα lesson plans στην αρχή της χρονιάς μου δίνουν μια αίσθηση προετοιμασίας για μια εκστρατεία με τρόπαιο τη γνώση.Χαίρομαι όταν τα παιδιά με θεωρούν φίλη τους και μου στέλνουν μηνύματα στο κινητό. Με εξιτάρει η ιδέα να μου δίνουν μυαλουδάκια tabula rasa τα οποία πρέπει να "εγγράψω" η ακατέργαστα υλικά τα οποία πρέπει να λαξεύσω προς μια κατεύθυνση. Στα πανεπιστήμια, οι τομείς της εκπαίδευσης εντάσσονται στις σχολές "Arts & Humanities". Βέβαια, ο δάσκαλος είναι ένας καλλιτέχνης κατα κάποιο τρόπο αλλά δεν ξεφεύγει απο τα humanities, την τριβή με τις κοινωνικές ομάδες.

Το πρόβλημα μου είναι οτι καθώς περνούν τα χρόνια, αυτή η φαντασμαγορία ξεθωριάζει και απο τη στιγμή που σηκώνομαι το πρωί και πρέπει να διορθώσω εκθέσεις ως τη στιγμή που θα κοιμηθώ το βραδυ και θα ανακαλώ με πόνο τι άκουσα όλες αυτές τις ώρες στην αίθουσα, ΣΙΧΤΙΡΙΖΩ.

Γιατί δεν δουλέυω με παιδιά αλλά κατα κύριο λόγο με σιχαμερα, κομπλεξικά, ομοφοβικά και εθνικιστικά σιχάματα που αφιερώνουν απεριόριστη ενέργεια στο πώς θα εξαπατήσουν, πως θα μειώσουν, πως θα ξεγλιστρίσουν απο τις ευθύνες τους, πως θα καταστρέψουν, πως θα πουλήσουν μούρη και πως θα καλύψουν τον κομπλεξισμό τους με επιθέσεις προς κάθε κατεύθυνση.

Και πάλι δεν θέλω να παρεξηγηθώ. Δεν με απασχολεί η έπίδοση των παιδιών αλλά η συμπεριφορά τους. Θεωρώ οτι η διδασκαλία ειναι 50% εκπαίδευση και 50% αγωγή. Υπάρχουν εξαιρέσεις σε αυτό που τείνει να γίνει κανόνας. Καθημερινά συναντώ μικρές ηλιαχτίδες, παιδιά ζωηρά και άταχτα που θα έλθουν διαβασμένα η αδιάβαστα, που θα κάνουν σκασιαρχείο για να πάνε να φάνε σουβλάκια και να ξεσκάσουν απο τον όλεθρο των φροντιστηρίων, παιδιά που θα με περπατήσουν ως το τρένο για να μη ειμαι μόνη στα σκότάδια, παιδιά που θα καπνίσουν η θα πιούν η θα γαμηθούν όχι για να πούν οτι το έκαναν αλλά γιατί ήθελαν να το δοκιμάσουν, παιδιά που θα πούν ξεκαρδιστικά ανέκδοτα στην τάξη παρότι θα μείνει πίσω η διδασκαλία του reported speech, παιδιά που παλεύουν με τα αγγλικά μολονότι ήλθαν στην Ελλάδα πρίν δύο χρόνια και ίσα που προλάβαν να αφομοιώσουν κάπως τα Ελληνικά, παιδιά που θα θελήσουν να μοιραστούν κάτι που μάθανε η κάτι που τους συνέβη μαζί μου γιατί θεωρούν απόλυτα λογικό το οτι θέλω και εγώ να μάθω απο αυτά.

Αλλά πλέον αυτά τα παιδιά είναι εξαιρέσεις σε κάθε τάξη και φωτεινά διαλλείματα στη μέρα μου. Γιατί κατα τ'αλλα συναντώ τόσο ρατσισμό, τόση ψευτομαγκιά, τόση ασέβεια προς άψυχα και έμψυχα που αναγκάζομαι να περνάω τη μισή μου μέρα ουρλιάζοντας. Φέτος έχω δεί παιδιά 8 χρονων να γδύνουν και να χτυπάνε έναν συμμαθητή τους ουρλιάζοντας "Μαλάκα Αλβανέ". Έχω δει παιδιά, δεύτερη γενιά μεταναστών να επιτίθενται ρατσιστικά σε παιδί που επίσης είναι δεύτερη γενιά μεταναστών αλλά δεν μπορεί "να το παίξει έλληνας" γιατί το χρώμα του προδίδει την καταγωγη του. Έχω δει παιδιά να σπάνε την πόρτα μιας αίθουσας "για να τη σπάσουν στη διευθύντρια".Έχω δει παιδιά να πετάνε "για πλάκα" μια γουρούνα πάνω σε έναν σκύλο που κοιμόταν αμέριμνος. Και είναι μόνο ένας μήνας που έχει ξεκινήσει η χρονιά.

Και έχω καταντήσει να σιχαίνομαι τη σκεψη οτι θα πάω στη δουλειά μου και θα αντικρίσω ανάμεσα στα αγαπημένα μου σκανταλιάρικα η geeky πρόσωπα και αυτά τα deadpans που με ατενίζουν γεμάτα περιφρόνηση η που, ακόμα χειρότερα, με αγνοούν πλήρως. Γιατί την ειρωνία και την περιφρόνηση και την αμφισβήτηση, τη δέχομαι και θεωρώ απολύτως φυσιολογικό το να την επιδεικνύουν σε αυτή την ηλικια προς οποιονδήποτε προσπαθήσει να τους ασκήσει κάποια εξουσία. Άκόμα και αυτόν που προσπαθεί να τους μάθει Αγγλικά. Αλλά η αδιαφορία με πονάει γιατί φανερώνει κενότητα. Αυτά τα παιδιά είναι dead inside και θεωρούν οτι όλοι, οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι συμμαθητές, όλοι γύρω τους ειναι όντα ανάξια βλέμματος.

Όποτε το συζητώ αυτό το θέμα με κάποιον "εκτός του χώρου" μου υποδεικνύει πως πρέπει αυτό το θέμα να το συζητησω με τους γονεις αυτών των blood sucking zombies.΄Η αναζήτηση των γονέων ειναι μια νέα περιπέτεια. Γιατί συνήθως οι γονείς αύτών των παιδιών είναι:

α)η μηλιά απο την οποία έπεσε το μήλο και θεωρούν απόλυτα λογικό το οτι το παιδί τους προσέβαλλε ανεπανόρθωτα ένα άλλο παιδί γιατί, στην τελική, "δεν είπε ψέμματα το παιδί μου αφού αυτός που έβρισε είναι Αλβανός και ψιλομαλάκας"

β)επικίνδυνα μεγαλομανείς που θεωρούν οτι το παιδί τους είναι άμεμπτο, αποτέλεσμα άμωμου συλλήψεως και αριστούργημα θεικής έμπνευσης οπότε δεν έχει νόημα κάν να μπείς στη διαδικασία να τους εξηγήσεις οτι το αριστούργημα τους έμπηξε τα νύχια του στο χέρι μου όταν το βαθμολόγησα την έκθεση με 10/20

γ)άφαντοι. Θεωρώ οτι έχω περισσότερες πιθανότητες να συναντήσω ένα chupacabra δέκα το πρωί στην πλατεια Κάνιγγος απο το να εμφανιστεί ο γονιός του παιδιού που έβαλε φωτιά σε ένα σκύλο πριν ένα μήνα. Προφανώς ξέχασαν οτι κάποτε έσπειραν κάπου ένα πλάσμα και το παράτησαν στη μοίρα του.

δ)control freaks που προβάλλουν στο παιδί τους όλες τις καταπιεσμένες επιθυμίες τους, και τα ανεκπλήρωτα όνειρα τους, πάντα σε αγαστή σύμπνοια με ό,τι προστάζει για το μέλλον το Economist, το New York Times αλλά και το Cosmopolitan. Και μετά ακόμα και αν τους δείχνεις την σπασμένη πόρτα, αρνούνται να πιστέψουν αυτά που τους λές. Κρίνουν οτι όλα είναι μια σκευωρία.

Οπότε δεν ξέρω απο που να κρατηθώ. Δέν μπορώ να μιλήσω για πρόβλημα παιδικής παραβατικότητας αλλά για πρόβλημα αηδιαστικής συμπεριφοράς, αλαζονείας και ανεπίλυτων ψυχολογικών συμπλεγμάτων. Και δεν μπορώ να αναγνωρίσω και πολλά ελαφρυντικά γιατί ξέρω οτι δεν κάνω μάθημα σε παιδιά ακραία διαλυμένων η βίαιων οικογενειων που ο πατέρας τους είναι στη φυλακή για εμπόριο ναρκωτικών και η μητέρα εκδίδεται. Κάνω μάθημα στα παιδιά αστικού περιβάλλοντος, μεγαλωμένα σε μονογονεικές η διευρυμένες οικογένειες, παιδιά που ζούν πάνω απο το όριο της πτώχειας αλλά και παιδιά με οικονομική άνεση. Δεν κάνω μάθημα σε παιδιά που ακολούθησαν κάποια συγκεκριμένη συμπεριφορά για να επιβιώσουν σε μια κοινωνία. Κάνω μάθημα σε παιδιά που κλέβουν γιατί βαριούνται, κοροιδεύουν γιατί κάποιος τα έπεισε οτι μπορούν και κάνουν κόλπα με τα υπερφτιαγμένα μηχανάκια τους δίπλα στην παιδική χαρά γιατί κανείς δεν τους δίδαξε να είναι υπεύθυνα. Bearing in mind the above-mentioned, I hate the human race.

"I can't say I feel relieved or satisfied, just the opposite, I am crushed. Only my goal is reached: I know what I have to know; I have understood all that has happened to me since January. The Nausea has not left me and I don't believe it will leave me so soon; but I no longer have to bear it, it is no longer an illness or a passing fit: it is I." (Jean Paul Sartre, 1959: 170)

Issue #2 - An Introduction - by Shattered Words

2010-10-18T16:40:00.006+03:00

Το κακό δεν περιέχεται σ' αυτό που μπαίνει από το στόμα του ανθρώπου, αλλά σ' αυτό που βγαίνει από εκεί. (Ο Αλχημιστής)

Ποτέ, μα ποτέ μη δώσετε σημασία σε τέτοιες λέξεις. Δεν είναι «αθώα» αυτά που μπορεί να μπαίνουν μέσα σας…(και χωρίς παρεξήγηση δε με απασχολεί ο τρόπος εισχώρησης) Μη σας ξεγελάσει κανείς με τέτοιες…αηδίες. Ο τόπος που ζούμε είναι βρώμικος –ακόμα και ένα πράγμα, για το οποίο «καυχιόντουσαν» οι «βρώμικοι» κάτοικοί του, για την «καθαρότητά» του, ο ουρανός, τους τα χαλάει τελευταία. Η φύση τιμωρεί και ξέρει να κρίνει καλύτερα. Γι’ αυτό , μην πολυσκοτίζεστε…

Κάποτε μου είχαν πει πως όλα αυτά που ζω, δε θα μπορέσουν ποτέ να αγγίξουν εκείνα που ονειρεύτηκα. Όσο και αν προσπαθήσω, όσο κι αν το ζορίσω, ακόμα και στις μύτες να πατήσω, δε θα φτάσω ποτέ εκεί. Κι αν κάποια στιγμή, ζαλισμένος και έχοντας παρασυρθεί από το -άρρωστο μέχρι αηδίας- μυαλό μου(στην ουσία είναι φορές που το σιχαίνομαι, θέλω να το ξεφορτωθώ, μακάρι να γινόταν, δηλαδή, να το κρατήσω για μια φορά στα χέρια μου και να το κάνω εγώ ό,τι θέλω και όχι το αντίθετο) αναφώνησα : «Ναι ρε μαλάκες, σας γάμησα, εγώ είμαι εδώ κι εσείς στο διάολο», δεν κράτησε παρά μόνο για «κάποια στιγμή».

Ε, ναι λοιπόν…αυτές οι «κάποιες στιγμές» είναι που μας κρατάνε όρθιους. Μπορεί να ακούγεται πολύ κλισέ, όμως πόσες φορές δεν ακολουθούμε αυτά τα κλισέ; Ντρεπόμαστε για αυτά, μόνο και μόνο επειδή είναι κλισέ…Κατά βάθος δε μπορούμε να τα αποφύγουμε…δεν υπάρχει άλλη διέξοδος… Ή μήπως όλα είναι δικαιολογία, για αυτά που αφήνουμε πίσω; Kι αν οι άλλοι δρόμοι, εκείνοι που δε διαλέξαμε, μας οδηγούσαν σωστά; Είναι φρικτή, η διαπίστωση του συμβιβασμού…

Issue #2 - Η κρυψίνοια είναι το όπλο μου - by Failure Cult

2010-10-18T07:16:00.004+03:00

Είχες ποτέ την αίσθηση ότι παρακολουθείσαι; Σε φάση κάθε σου κίνηση; Όχι από κάμερες στο δρόμο, από μαλάκες περαστικούς που τυγχάνει να αποτελούν μέλη του κλήρου, από μπάτσους στις γωνίες, από γριές που σταυροκοπιούνται όταν πατάει φρένο στο φανάρι το λεωφορείο, από τη γκόμενα απέναντι στο μπαρ και τον άχρηστο που τη συνοδεύει, ούτε καν...

Να παρακολουθείσαι σε φάση από κάτι άλλο. Κάτι που είναι πάντα εκεί. Και φάντασμα του παππού σου το λες, και φύλακα άγγελο, και άι-βασίλη, και συνείδηση... Ό,τι και να κάνεις και θεωρείς κρυφό, "αυτό" το γνωριζει. Κάθε στιγμή. Είναι εκεί, όλη την ώρα. Καταγράφει, δε συμμετέχει, δεν αποκαλύπτει, αλλά ξέρει... Σε ξενερώνει αυτό; Εμένα γάματα...

Αυτό ρε, το να έχεις ένα "κάτι" να σε παρακολουθεί την ώρα που καπνίζεις ενώ θα έπρεπε να δουλεύεις, αν συγκινηθείς από ένα τραγούδι ενώ κανονικά δε θα 'πρεπε, μαλάκα, είναι Whitesnake, έλεος, όταν αυνανίζεσαι έχοντας την αίσθηση ότι κανείς δεν μπορεί να σε δει αν σβήσεις τα φώτα, αν φιλήσεις μία άλλη, ακόμα και τη στύση που θα σου προκαλέσει το γεγονός, τα μαγικά δευτερόλεπτα του αυτοτραυματισμού, οποιαδήποτε μορφή κι αν έχει, την ώρα που κοιτάς τα κατακόκκινα μάτια σου στον καθρέφτη, όταν βάζεις μπρος το αυτοκίνητο ενώ είσαι χάλια, την ώρα που περπατάς χωρίς λόγο και έχεις την αίσθηση ότι κατ' αυτό τον τρόπο θα ξεφύγεις έστω για λίγο, τη στιγμή που όλα μα όλα είναι σκατά αλλά ελπίζεις ακόμα...

Issue #2 - Governments Will Hate You - by PhD Burt Salami

2010-10-13T19:36:00.005+03:00

Όταν όλα τα μουνόπανα πάρουν θέσεις εξουσίας, τότε οι νεκροί θα ξυπνήσουν στη γη...
Αυτή η σκέψη γυρνά στο μυαλό μου εδώ και κάτι μέρες, κάθε πρωί. Αλλόκοτο, μα συνάμα απόλυτα λογικό. Λοιπόν αυτή η παράφραση του "When there is no more room in Hell, the dead will walk the Earth" απο το επικό Dawn of the Dead του G. Romero, αυτοδημιουργήθηκε στον ύπνο μου! Ναι, κυρίες και κύριοι! Εκτός απο ηλίθια όνειρα, ("τύπου" κάνω αλλαγή φίλου, σκοτώνω βαμπίρια με Ιόλη κλπ κλπ)
το ασυνείδητό μου παράγει, και, έξυπνα, άκρως πολιτικοποιημένα αποφθέγματα! Για κάποιον λόγο, φαντάζει ευφυέστατο στ'αυτιά μου (και όποιος δεν συμφωνεί ας πάει στον απόπατο του Σατανά να δεί πως χέζουν οι άντρες), οπότε ας αναλύσουμε το γιατί είναι τόσο μπροστά η φράση αυτή, που δυστυχώς δεν ανήκει σε μένα αλλά στον υποθάλαμό μου ή όπου σκατά φτιάχνονται τα όνειρα.

Part 2 πρώτα: Ο νεκρός
Κατ'εμέ, το να σε πατήσει η 604 για Θεσσαλονίκη και να γίνεις κρέμα στα 15 σου, είναι πολύ καλύτερη μοίρα του να ζήσεις μέχρι τα 80 χωρίς να έχεις ανοίξει το γαμομυαλό σου. Κάποιοι μετέτρεψαν την ημιμάθεια σε μαγκιά, την αποχαύνωση σε στυλ, την εύπεπτη τέχνη σε κανόνα, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί αυτή η νοητική ακαμψία που πλασάρεται στα σχολεία αυτές τις γκρίζες μέρες. Εσφαλμένη ρουτίνα, επικίνδυνη συνταγή. Συνταγή για μολότοφ και γκαζάκια.
Δυστυχώς οι νεκροί σπάνια ξυπνούν και ακόμα πιο σπάνια αντιδρούν. Έτσι, οι Heineken και τα Πετρογκάζ θα χρησιμοποιηθούν απο κάποιους που έχουν την ανάγκη για θόρυβο και αλλαγή... Ή μήπως είναι και αυτοί νεκροί που ακολουθούν άλλη ρουτίνα; Σκατά, μπερδεύομαι!

Part 1: Τα Μουνόπανα
Ακολουθεί αληθινός διάλογος μεταξύ φαντάρου και μητέρας αυτού:
"Ναι ρε μάνα... Τρώω... Να σ'πω! Ο Χαλαβατζής με λέει πως αύριο θα είμαι εξοδούχος... Ναι μου είπε για τον Ταξίαρχο... Γραφείο ναι... Δεν την παλεύω όμως... Πάρε τον ξανά... Ποιός τους χέζει; Αν μπορούσαν κι αυτοί το ίδιο θα έκαναν."
Κι έτσι συμπλήρωσα τις 30 μέσα ενώ ο κυριούλης μπαινόβγαινε όποτε ήθελε, εις βάρος όλων. Ο στρατός ήταν μια απο τις πλέον lifesaving εμπειρίες της ζωής μου. Oh yes! Συνάντησα όλες τις κάστες ανθρώπων και έμαθα ένα πράγμα... We are fucked!!! Πληθώρα ηλιθίων... με άκρες... Πάντα θα σου γαμούν τη σούφρα, ποτέ δεν θα απλώσουν το χέρι τους για βοήθεια (εκτός και αν γίνει μόδα) και τα puma, καγκούρικα παπούτσια τους θα πατούν στα καλαμπαλίκια σου εν είδει σκαλοπατιού για την επόμενη θέση. Και όλα αυτά γιατί μπορούν. "Μπορώ", λέει ο μουνόπανος, "γιατί έχω ένα θείο στην επιτροπή και θα με βάλει μέσα χωρίς ΑΣΕΠ". Αξιοκρατία, τιμή, κόπος, κοπριά... Οι νεκροί καταλαμβάνουν θέσεις...

Ούτε καν ξέρω που θέλω να καταλήξω αλλά ένα είναι σίγουρο. Μόλις ολοκληρωθεί η κάλυψη, και μερικοί κώλοι χάσουν στις μουσικές καρέκλες, τούτο εδώ το βδελυρό έθνος θα δοκιμάσει να ξεσηκωθεί. Και θα αποτύχει... Ευτυχώς που υπάρχει και οι Diesel με τις διαφημίσεις της.... Be Stupid (Ναι, αυτός ο μπουχός απο πίσω παριστάνει το δακρυγόνο)

Issue #2 - His Hero Is Gone - by Failure Cult

2010-10-10T12:37:00.015+03:00

Ρε μαλάκες, μόλις έμαθα ότι πέθανε ο John Hicklenton... Από τους μεγαλύτερους "παιδικούς μου ήρωες"... Ξενέρωσα ρε... Τελείως... Σκιτσογράφος στο 2oooAD, σκιτσογράφος, αρχίδια, ζωγράφος ρε πούστη, γαμάτες γραμμές, ιδιαίτερο στυλ, σκοτεινό, τι να πω ρε...

Μαλακίες, δεν υπάρχει τίποτα, δεν έχω ιδέα αν χωράει ένα τέτοιο κείμενο σ' αυτό το μπλογκ, αλλά ο Burt μου είπε ότι μπορώ να γράφω ό,τι μου καυλώσει, επομένως... Γάμησέ τα, τεράστια ξενέρα...

Δεν ξέρω τι στον πούτσο έχει γίνει φέτος, πολύ αντίο έχει πέσει και δε γουστάρω... Χάζευα σήμερα κάτι εικόνες του στο νετ, τελείως τυχαία λέμε, σε φάση "αυτό το παιδί τι να κάνει τώρα;", και βλέπω κάτω από ένα πίνακα το κλασσικό John Hicklenton RIP και ΓΑΜΗΘΗΚΑ μιλάμε... Μαλακοφάση από τις λίγες...

Τι σκατά να γράψω μετά; Επικήδειο; Αποχαιρετιστήριο κείμενο και καλά; Τι; Δε μου βγαίνει... Δε μου βγαίνει με την καμία όμως... Απλά... Απλά στεναχωρήθηκα ρε...

Issue #2 - Εύχομαι να βρεθούν και αυτοί στον δρόμο της Κόλασης - by Dr Johan

2010-10-07T15:24:00.006+03:00

Όταν οι πολιτικές απόψεις σου γαμάνε την ζωή τότε εμφανίζεται η ασυγκράτητη επιθυμία να βγείς στους δρόμους και να σπάσεις ότι βρεθεί μπροστά σου,από μια μικρή βιτρίνα από την μια πλευρά έως έναν μετανάστη πιστεύοντας ότι σου παίρνει την δουλειά μέσα στην ίδια σου την χώρα από την αντίθετη πλευρά.Το σπάσιμο μιας βιτρίνας μπορεί να σημαίνει αγανάκτηση για κάτι και θες να ξεσπάσεις κάπου σε κάτι εντελώς άψυχο....Από την άλλη για τα "αδέρφια μας"(πάντα ήθελα να γίνω αδερφοκτόνος) που έχουν την αντίληψη ότι με το να βγαίνουν στους δρόμους ή στις πλατείες χτυπώντας και ασελγώντας με πάντα προσβλητικά λόγια πάνω σε κάποιους ανθρώπους(αρουραίους σύμφωνα με τα λεγόμενά τους)όπου έτυχε το πέρασμά τους για κακή τους τύχη να είναι από αυτή την "κακομοίρα χώρα" νομίζουν ότι θα καταφέρουν κάτι κάνουν ένα τεράστιο λάθος διότι θα μας βρούνε απέναντί τους και ίσως και ποιό κοντά τους κάποια στιγμή την ώρα που θα καίμε την άψυχη "ελληνική τραμπάλα" και θα φτιάχνουμε την τραμπάλα όπου θα κάθεται κάθε φυλής κώλος....Τέλος και πριν αναρτήσω το ντοκυμαντέρ της ντροπής θέλω να ευχηθώ να πάνε στα τσακίδια και ακόμα ποιο μακριά "στον δρόμο της κόλασης"...
"ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΤΟ ΑΝΕΒΑΣΩ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟ LINK ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ"

http://www.youtube.com/watch?v=gPl9PW7ONIQ&feature=player_embedded

Issue #2 - Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω σκιάχτρο - by Failure Cult

2010-10-07T07:23:00.004+03:00

Ρε, ήταν αυτός ο τύπος που επισκεπτόμουν συχνά πυκνά, ο οποίος ήταν μόνιμα πασαλειμμένος με καφέ μπογιά, τουλάχιστον νομίζω ότι ήταν μπογιά, καθόταν πάντα στη στάση του λωτού και σνίφαρε ξεραμένο αίμα από ένα καθρεφτάκι... Υπάρχει ρε, αλήθεια, ήταν απίστευτα φιλόξενος, κι ας μη σηκώθηκε ποτέ να μου προσφέρει κάτι, καλύτερα κιόλας, δεν έχω ιδέα γιατί την είχε δει έτσι, φαντάζομαι πασαλειβόταν μόλις μ' άκουγε να κατεβαίνω τις σκάλες, μετά θρονιαζόταν και έπαιρνε το πρωινό του, για να με φρικάρει και μόνο...

Παρά το απολύτως σιχαμένο της εμφάνισης του, είχε το πιο καθησυχαστικό βλέμμα που υπάρχει, για κάποιο λόγο τα μάτια του κατάφερναν να εκκρίνουν ειλικρίνεια και θετικές σκέψεις... Δεν μπορώ να το εξηγήσω...
Κι είχε να σου πει τις πιο γαμάτες ιστορίες... Ήταν μπάρμπας ρε, είχαν δει πολλά τα μάτια του... Έτρεχε σε κάτι Ινδίες, κάτι Αφρικές, είχε δει πολύ χαρά ο πούτσος του, όχι πρόσφατα, ποια θα του καθόταν έτσι πως ήταν; Ας είμαστε ρεαλιστές εδώ, όσο και να τον γουστάρω, εντάξει, το άτομο ήταν αλλού...
Αυτός ο τύπος, λοιπόν, την τελευταία φορά που πέρασα απ' το σπίτι του, μου φάνηκε ανήσυχος... Δεν ξέρω ρε, δεν ήταν στα καλά του. Πάλι στην ίδια θέση καθόταν, πάλι μες στο σκατόχρωμα, πάλι ρούφαγε σωματικά υγρά σε σκόνη. Αράζω πάντα πέντε μέτρα μακρυά του, το ίδιο έκανα και τότε... Βασικά, γύρισε, με κοίταξε και μου πέταξε ένα: "Ρε μαλάκα, για τον πούτσο δεν είναι η φάση;"... "Ποια φάση;" του κάνω... "Ο κόσμος ρε... Δεν είναι τελείως για τον πούτσο;"... "Ο κόσμος είναι βουτηγμένος στα σκατά, θείο" αποκρίθηκα και ο έτσι ψόφησε στα γέλια... Γαμήθηκε μιλάμε... Παραλίγο ν' αλλάξει και στάση καθίσματος, τόσο πολύ... Γάματα, πρώτη φορά τον έβλεπα να γελάει βασικά...
Μετά από δυο μέρες τον βρήκε η γειτόνισσα κρεμασμένο απ' τα έντερα του σκύλου του...
Τι;
Ξέχασα να αναφέρω ότι είχε σκύλο;

Issue #2 - Top 10+1 Albums για Ταξικό Πόλεμο - by Anhell

2010-10-05T10:25:00.007+03:00

Όταν ο δαιμόνιος αρχισυντάκτης απαίτησε μια λίστα με τα albums που θα επενδύσουν μουσικά το ενδεχόμενο ενός ταξικού πολέμου, εγώ ανόρθωσα το ανάστημα μου, προέταξα τα στήθη μου και διακήρυξα ενώπιον όλων οτι είμαι one devout pacifist. Είχα ήδη ξεκινήσει μια καθιστική διαμαρτυρία εναντίον του θρονιασμένη στο βρωμερό οδόστρωμα της οδού Αθηνάς όταν ο υπομονετικός δαιμόνιος αρχισυντάκτης με κοίταξε με νόημα και μου προέτεινε το χέρι του για να σηκωθώ. Και τότε θυμήθηκα οτι ο ταξικός πόλεμος είναι πραγματικότητα και όχι ενδεχόμενο και οτι όσο devout pacifist και να υποστηρίζω οτι είμαι...ε αν έχεις μπεί στον ταξικό πόλεμο, έχεις μπεί.

Οπότε ορίστε και η λίστα μου:

No10: Gang Starr- Step in the Arena
Για ένα θριαμβευτικό ξεκίνημα

No9: Rage Against the Machine - The Battle of Los Angeles
Για να αντλούμε έμπνευση.

No8: Napalm Death- Scum
point of no return. εντελώς.

No7: Brutal Truth- Extreme Conditions Demand Extreme Responses
Absolutely self-explanatory.

No6: The Melvins- Houdini
Για την ώρα της μάχης

No5: Mick Harris & James Plotkin - Collapse
ένα κλειστοφοβικό και φασαριόζικο διάλλειμμα είναι απαραίτητο

No4: Bjork- Post
Stand up/You've got to manage/I won't sympathize Anymore/And if you complain once more/You'lll meet an army of me

No3: Godflesh- Streetcleaner
Don't hold me back, this is my own hell!

No2: Company Flow- Funcrusher Plus
independent as fuck!!!!!!!!!!!

No1: Public Enemy- It Takes A Nation of Millions to Hold Us Back
Αλλιώς δεν υπάρχει ταξικός πόλεμος.

+1 extra album

Godspeed You Black Emperor- Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven
the aftermath

Και μετά ησυχία... για λίγο....

Issue #2 - Soundtrack για ταξικό πόλεμο Vol. 1 - by Dr Johan

2010-10-03T20:40:00.008+03:00

Γιατί αναμένονται πολλά.....

Νο 10-Metallica- Seek N Destroy

No 9-Anthrax-Deathriders

No 8-Black Flag-Police Story

No 7-Agnostic Front-Gotta Go

No 6-Madball-War And Hate

No 5-Sepultura- Refuse/Resist

No 4-MC5-Kick Out The Jams

No 3-Rage Against The Machine-Know Your Enemy

No 2-Tragedy-Eyes Of Madness

No 1-Bodycount- Cop Killer

Issue #1 - Σφαίρες για την ελίτ του μισανθρωπισμού - by Failure Cult

2010-09-30T12:31:00.004+03:00

Η έκφραση "φάση γάματα" με συγκινεί... Μπορεί να σημαίνει απολύτως τίποτα ή/και απολύτως τα πάντα... Ιδίως όταν την εκστομίζει ένα μέλος της ανθρωπότητας, που έχει αποδείξει πολλάκις ότι κακώς εντάχθηκε σ' αυτή στον κύκλο της μετεμψύχωσης...

"Φάση γάματα, μαλάκα, τρέχαμε που λες και γάματα σου λέω η φάση ήτανε γάματα σου λέω, γάματα μιλάμε, δεν μπορείς να καταλάβεις, αν ήσουν κι εσύ, γάματα σου λέω, άστα..."

Άστα, ναι... Αναγκάζω τον εαυτό μου να υφίσταται το παραλήρημα του οποιοδήποτε ηλίθιου για να παραμείνω ενταγμένος στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο, σ' ένα χώρο εργασίας που, κάθε φορά, πρέπει να χαπακωθώ για να μην αρχίσω να ξερνάω με την είσοδό μου σ' αυτόν, φάση γάματα ρε πούστη, πρέπει, για να είμαι φυσιολογικός, να ανέχομαι την ηλιθιότητα, γενικά, όχι μαλακίες, να περιορίζομαι για τη φάση και να 'χω κι εσένα απέναντι να αναρωτιέσαι τι στον πούτσο κάνω εδώ, έχεις εμένα και το ζώον από δίπλα που σου περιγράφει μια αδιέξοδη μαλακοκατάσταση, από 'μένα τι περιμένεις ακριβώς; Αδυνατώ να παρέμβω... Θέλω να είμαι μέσα σε όλο αυτό, η συμμετοχή μου είναι απαραίτητη, γιατί, για κάποιο λόγο, η εν λόγω συναναστροφή σημαίνει διάφορα για την επιβίωσή μου... Άσχετα αν όλη την ώρα που ο τύπος μιλάει εγώ τσεκάρω τα μπούτια της γκόμενάς του...

Τελειώνεις το ποτό σου, σε κοιτάω με απορία, εγώ τι πρέπει να κάνω τώρα; Ακολουθώ; Ή όχι; Οφείλω στο συνομιλητή να μάθω το τέλος; Όχι; Ναι; Τι στον πούτσο κάνω; Μπορείς να μου υποδείξεις την επόμενη κίνησή μου; Σε παρακαλώ; Μισό, να πιω μια γουλιά ακόμα κι έρχομαι...

Είναι απαραίτητο αυτό ρε; Αυτή η γαμημένη υπερπροσπάθεια να τη χωθώ σ' ένα τσούρμο αδιάφορων συνανθρώπων για να "επικοινωνήσω"; Στ' αρχίδια μου, βασικά... Υπάρχω, όσο καταστέλλω τις επιθυμίες μου, όσο αυτολογοκρίνομαι, γίνομαι αποδεκτός για τη φάση... Γάματα...

Issue #1 - Κώλος Vs Καρέκλα 0-1 - by Burt Salami

2010-09-29T15:38:00.006+03:00

Ο πάτος μου είναι προέκταση του εγκεφάλου μου. Σαφώς και είναι! Μπορώ να σφίξω τα κωλομάγουλα μου ώστε να κλάνω σε perfect intonation, άρα μπορώ να χειριστώ τον κώλο μου καλύτερα από το στόμα μου! Ω Θεοί! Κι όμως... τον κρατώ φιμωμένο μέσα στα στενά μου μποξεράκια και τον καταπλακώνω με το, 80 κιλών τριχωτό, κορμί μου. Πολλές ώρες της ημέρας. Αλλιώς περίμενες τον κόσμο, ε;
Που είναι αυτές οι, ένδοξες, μέρες που δεν ήξερες από που θα σου'ρθει; Που ευχόσουν να είχες μάτια δίπλα στη σούφρα σου για extreme peripheral vision; Εν ολίγοις...ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΡΑΦΕΙΟΥ!
Αυτά... Ευχαριστώ... Και εγώ και ο κώλος μου....

Issue #1 - Top 10 + 1 Albums for a Zombie Apocalypse - by Anhell

2010-09-29T14:58:00.005+03:00

H zombie apocalypse έχει ήδη ξεκινήσει απο τα σκοτεινά και υγρά βάθη των ιγμορείων μου. Νιώθω τα zombies να ακροβατούν ανάμεσα στην ερεθισμένη μου hard palate και στην ακόμα υγιή soft palate με σκοπό να ξεγλιστρίσουν μέσω του φάρυγγα στην τραχεία. Ένα κύμα αέρα απο τα πνευμόνια θα σηματοδοτήσει το ξεκίνημα της καταστροφής. Let the music play:

NO10: Goblin- Susperia (Original Motion Pictures Soundtrack)
Ένα δραματικό ξεκίνημα.

NO9: Swans-Greed
Κάτι δεν πάει καλά.

NO8: Einsturzende Neubauten- Five on the Open-Ended Richter-Scale
Eίναι εντυπωσιακό πόσες αποχρώσεις μπορεί να πάρει το αίμα. Πάνω στο μάρμαρο φαίνεται σαν κρασί. Πάνω στο ξύλο φαίνεται μαύρο δαμασκηνί. Πάνω στο γυαλί φαίνεται πορφυρό. Πάνω σε εκείνο το κοριτσάκι φαίνεται καφέ. Ωωωωωω

N07: Joy Division- Closer
Είμαι σε παραίτηση. Ας έλθουν να με βρούν τα zombie.

NO6: Slint- Spiderland
Παραμένω σε παραίτηση αλλά μόλις αποκεφάλισα ένα σιχαμερό zombie που λέρωσε μέ κάτι αηδιαστικά υγρά τα παπούτσια μου.

Νο5: Pj Harvey: Rid Of Me
No, you're not rid of me τιποτένιο δεκαπεντάχρονο zombie που δεν λές να με αφήσεις ήσυχη!

Νο4: Sleater Kinney- Call the Doctor
Τώρα είναι που δεν παραιτούμαι. Η θέση μου είναι ιδεολογική.

Νο3: Fugazi- Repeater
Actually, το διασκεδάζω.

Ν02: Dead Kennedys- Fresh Fruit For Rotten Vegetables
Ναιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!!!!!!!!!!!!!!!!

Νο1: Rage Against the Machine- Rage Against the Machine
Burn, burn, yes, ya gonna burn!

Bonus Album: Ministry- the Land of Rape and Honey

Τώρα το μόνο που θέλω είναι να μοιράζω χαμόγελα πασαλειμένα με αίμα!

Issue #1 - Top 5 Albums for a Zombie Apocalypse - by Dr Johan

2010-09-28T12:59:00.007+03:00

ΑΠΟ ΤΟ 1 ΕΩΣ ΤΟ 5 Ή ΑΠΟ ΤΟ 5 ΕΩΣ ΤΟ 1 ?????

Τέλος πάντων ο μαλάκας εκδότης μου ζητάει να ξεπετάξω τα 5 καλύτερα κατά την γνώμη μου zombie apocalypse albums...So ας του τα δώσω από το 5 εως το 1 :

No 5:MAYHEM-De Mysteriis Dom Sathanas

No 4:MISERY INDEX - Heirs To Thievery

No 3:NAPALM DEATH-Time Waits For No Slave

No 2:SLAYER-Seasons In The Abyss

Νο 1:Six Feet Under-Warpath

Issue #1 - Top 10 + 1 Albums for a Zombie Apocalypse - by PhD Burt Salami

2010-09-28T03:22:00.008+03:00

1:52 πμ... Στα αυτιά μου παίζει το Jazz Club του Γ' Προγράμματος της ΕΡΑ. Ότι πρέπει για τούφες σκέφτομαι. Γυρίζω πλευρό και αρχίζω να χάνομαι στο σαξόφωνο και στις υπνωτικές μπασογραμμές. Επιτέλους θα κοιμηθώ πριν τις 4. Ήσυχη νύχτα, παραδόξως. Που και που ένα superduper, υπερφτιαγμένο φέρετρο περνά από τη λεωφόρο αλλά ο Burt δε μασάει! Θα κοιμηθώ!

2:03 πμ... Γαμημένα κωλόσκυλα! Τι στον πούτσο έπαθαν βραδιάτικα!; Κοιμήσου λεβέντη μου, κάνε ότι δεν τ'ακούς... Παπάρια! Και ποιος καθυστέρας ουρλιάζει στις 2 το βράδυ; Κοιμήσου ήρωα μου, αύριο δουλεύεις...

Flash-Forward

2:45 πμ... Χράπα, χρούπα, ΜΠΑΜ! Ψόφα πούστη! Ithaca 37 Stakeout Κοντόκαννη Vs Πρώην Κυρ Στάθης, περιπτεράς, νυν αηδία με πόδια που ορέγεται φαιά ουσία aka Zombie : Fifteen - Love! How do you like them apples mofo? Είμαι τόσο καυλωτικός με σώβρακο και καραμπίνα που νομίζω πως θα το καθιερώσω. Το μόνο που με χαλάει είναι η μύτη του σχωρμένου που κόλλησε στην παντόφλα μου όταν του έλιωνα το μούτρο.

Flashback

2:23 πμ... Ρε θα τον γαμήσω το μαλάκα! Τι κάνει στα σκυλάκια;
Dr. Salami: "Ρε μαλάκα! Τι κάνεις στα σκυλάκια!;"
Μαλάκας: "Ρόοοοοοααααααρ....."
Dr. Salami: "Κυρ Στάθη; Εσύ; Τι κάνεις στα σκυλάκια;"
Κυρ Στάθης: "Γκλαρπ, γκουλπ, Ροοοοοοοοόα"
Μαλάκα το τρώει!!!! Ρε μπαστάρδι! Το κυκίλο ρε μπαστάρδι; Θα τον ξεμουνιάσω! Θα γευθείς το χάος πούστη!

2:29 πμ... Κάτω από το σπίτι λοιπόν, με τον βρομύλο που χλαπαδιάζει κατοικίδια ωσάν άλλος Fillipino Dogeater in frenzy απέναντι μου. Μου κλείνει το μάτι τώρα ή απλά του έχει πέσει; Κάτι μου βρωμάει εδώ. Κάπου το έχω ξαναδεί αυτό. ΣΚΑΤΑ!!!! Έγινε νεκροζώντανος!!! Πραγματικά ο λάθος άνθρωπος για τη λάθος θέση... Νοχεεεεεεέλια σου λέω! Του ζήταγες καπότες Σεπτέμβρη και στις έδινε Μάη στα γεννητούρια του πρώτου σου παιδιού! Δε γαμιέται! DIE!

Flash-Forward

4:05 πμ... Αυτή θα είναι μια δύσκολη εβδομάδα μανάρια μου. Σόρρυ μάνα αλλά το χρώμα σου... Χράπα-χρούπα.... εεεε ξέρετε τη συνέχεια. Πάλι δεν θα κοιμηθώ πριν τις 4.Πάω να τιγκάρω το I-Pod για το τέλος του κόσμου! Βασικά τι να το τιγκάρω; 10 (+1) albumakia αρκούν για την περίσταση! Πάμε!

10. Minor Threat - Complete Discography
9. Grief - Miserably Ever After
8. Wu Tang Clan - Enter The Wu-Tang (36 Chambers)
7. Man Is The Bastard - DIYCD
6. Spazz - Dwarf Jester Rising
5. Neurosis - A Sun That Never Sets
4. Unsane - Occupational Hazard
3. Burning Witch - Crippled Lucifer
2. Brutal Truth - Extreme Conditions Demand Extreme Responses ;p
1. Swans - Holy Money
0. Iron Monkey - Our Problem

Θέλω λίστες... Και αίμα... πολύ αίμα

Issue #1 - Για το καλημέρα - by Dr Johan

2010-09-28T00:37:00.011+03:00

Ψύχρα,ασχήμια,εμετική διάθεση,αντικοινωνικότητα και απέχθεια είναι αυτά που με έχουν καταβάλει σήμερα….Διάθεση για καταστροφή και φτύσιμο στα μούτρα της κοινωνίας που μας περιβάλει για την καταπίεση και το ολοκληρωτικό άγχος που μας κυριεύει.Θα μου πουν μερικοί ότι δεν κάνω κάτι με αυτά αλλά ένα έχω πω….στα αρχίδια μου.Δεν δίνω δεκάρα τσακιστή για όλους αυτούς που θέλουν να με δουν στα τάρταρα…I am still alive….

Issue #1 - Προβληματισμοί - by PhD Burt Salami

2010-09-27T18:23:00.007+03:00

ISSUE #1 ή Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΥΠΑΝΑΠΤΥΚΤΟΥ ΓΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ

PhD Burt Salami: Συμπεράσματα πάνω στην καθημερινή παρατήρηση. Γενικά.

Άνθρωποι χωρίς στοιχειώδη κοινωνική μόρφωση, με ανάγκη για γκρίνια και στρυφνότητα, χωρίς κουλτούρα οποιουδήποτε είδους, να πάτε στο διάολο! Με πνίγει η μυρωδιά της σκατίλας σε αυτή την ψευτομητρόπολη και για αυτή τη δυσωδία φταίει ο πολίτης αυτής της ψευτομητρόπολης. Κάθε μέρα πηγαίνω λοιπόν στη δουλειά μου, σαν πιστό ζώο που είμαι κι εγώ , και κάθε μέρα καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα: ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΝΗΚΩ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΕΙΔΟΣ! Ο λόγος; Απλός. Απο την κυρά Τέτοια με την υπερταχύτητα εισόδου στο μετρό μέχρι τον Jake το παιδί με τις αφέλειες που κλάνει hairspray και βιντεοσκοπεί τα μαλλιά του 24/7 παρουσιάζεται αυτή η αίσθηση εγωκεντρισμού και παντελούς έλλειψης σεβασμού προς τον διπλανό τους. Είναι όλη αυτή η διαδικασία κάποιο σύνδρομο αποξένωσης που χτυπά της μάζες για Χ λόγους ή πολύ απλά το ανθρώπινο είδος έφτασε ξανά στην έναρξη της αέναης κοσμικής λούπας που ονομάζεται κοινωνικοποίηση;