Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

Issue #5 - Stay... - by Failure Cult

Βασικά, η φάση παίχτηκε τις μέρες που μπαινόβγαινα στις καταλήψεις... Όχι, δεν έχω αλλάξει μυαλά τόσο πολύ, απλά τώρα πια, δέχομαι την παρουσία την αριστοκρατίας στη ζωή μου.
Ταυτόχρονα περνούσα και τη lesbian φάση μου... Μη γελάς ρε μαλάκα, ήμουν μικρή, πειραματιζόμουν. Η τύπισσα ήταν κάπου στα σαρανταφεύγα, κωλάρα, μπουτάρες, δε σου λέω τίποτα, θα έχυνες αν την έβλεπες. Με ψάρεψε σε ένα από τα γνωστά μπαρ και πήγαμε σπίτι της. Δεν ξέρω γιατί της γυάλισα. Με τα δερμάτινα με τα καρφιά, το μαλλί κάγκελο και παίζει και να βρώμαγα και λίγο.
Μπήκαμε στο διαμέρισμα - γήπεδο στο Μαρούσι, η τύπισσα χέστηκε αν πετύχαινε κανα γείτονα στο ασανσέρ, μέσα παντού φωτογραφίες από ένα ευτυχισμένο γάμο, δύο παιδιά, κι αυτή μέσα, γέλια, χαρά, κόντεψα να ξεράσω σου μιλάω... Σαν αυτές τις μαλακισμένες αμερικάνικες οικογένειες με φωτό στις εξοχές, τον πάτερ φαμίλια με τη μπλούζα δεμένη γύρω από το λαιμό, τα παιδιά με φόρμες, την κυρά με τις λεμονάδες και τα σαντουιτσάκια, άστα...
Μου πέταξε πεντακόσια στο τραπέζι και μου είπε ότι θα ήθελε να μείνω για το Σαββατοκύριακό. Σκέφτηκα να της πω ότι δεν το κάνω γι' αυτό, ότι απλά δοκιμάζω πράγματα, ότι κάνω τέχνη και λοιπές μπούρδες, αλλά μετά θυμήθηκα ότι είχα να φάω από κατσαρόλα που κάποιος δεν είχε βράσει τις μπότες του για να φύγουν οι μύκητες, κανα τρίμηνο. Τα πήρα ρε... Τα πήρα χωρίς να πω τίποτα.
Θες λεπτομέρειες; Αυτή έκανε τα περισσότερα. Για την ακρίβεια αυτή τα έκανε όλα. Είχε μαγική γλώσσα, τι να σου λέω τώρα, αχαχαχαχαχα... Μου έβγαλε παντελόνι, εσώρουχο και έπεσε με τα μούτρα. Άστα, κόλαση...
Άραξα το σουκού που λες, έβαλα κάτι ρούχα της και κοιταζόμουν στον καθρέφτη, οι τακουνάρες της μου κάνανε ωραίο πόδι, πλημμελώς ξυρισμένο, αλλά δε γαμιέται, το γούσταρα το θέαμα, χτενίστηκα κιόλας, χαχαχχαχαχα, έβαλα και κάτι πούδρες κάτι μαλακίες, θεά σου μιλάω, γούσταρε να με κάνει και μπάνιο, με έπλενε κάμποση ώρα "χαμηλά" αν με καταλαβαίνεις...
Αν γούσταρα γενικά; Δεν ξέρω ρε. Όλη την ώρα σκεφτόμουν ότι θα σκάσει ο αντρούλης της και θα φωνάξει "έκπληξη", θα με δει μπροστά του με τον κώλο έξω και το μουνί στον αέρα και θα φρικάρει με τα ζωή του, ρε μαλάκα, κάπνιζα τα τσιγάρα του, έπινα τις ουισκάρες του, θράσσος ρε, αριστοκράτα της πούτσας και η θεία ακούραστη, ήθελα ρε, ήθελα να τον πετύχω να του πω ότι ζει μια πλάνη, ότι η γυναικάρα που γκάστρωσε επανειλημμένα ήταν λέσβω πρώτης τάξεως, αλλά δεν είχα την τιμή τελικά...
Λίγη ώρα πριν φύγω, αποφάσισα να της κάνω κι εγώ ένα καλό, της τράβηξα που λες το εσώρουχο και άρχισα να τη φιλάω κάτω, ενώ παράλληλα έχωνα ένα - ένα τα δάχτυλά μου μέσα της... Δεν είχε διάρκεια. Πετάχτηκε φρικαρισμένη κι άρχισε να ουρλιάζει, δεν ξέρω τι την έπιασε, ότι και καλά δεν τα γουστάρει αυτή αυτά, πότε υπεννόησε κάτι τέτοιο, μαλάκα, ξανάβαλα τα βρωμόρουχα με τα οποία ήρθα και την έκανα...
Αισθάνθηκα λίγο άσχημα, ναι...

Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

Issue #5 - ... - by Failure Cult

Δεν ξέρω πόσα τσιγάρα χρειάστηκαν. Ήμουν σ' αυτή την αίθουσα αναμονής καμιά ώρα, σα βδομάδα μου φάνηκε. Σε κάποια φάση βγήκε ο αφεντικάρας, "λυπάμαι", μου λέει, "πρέπει ν' αποφασίσεις αν θες να συνεχίσεις". Τι σήμαινε αυτό; Ν' αποφασίσω; Εγώ; Από 'μένα εξαρτάται; Για να σκεφτώ λίγο... "Ναι, θέλω". "Ωραία, θα πρέπει να κάνεις, λοιπόν..." κι άρχισε να λέει και να μη σταματάει πουθενά. Ακόμα ένας συμβιβασμός, σκέφτηκα... Γιατί; Για την πουτάνα την αυτοσυντήρηση. "Εντάξει...", "Σε όλα;", "Σε όλα...". 
Βγήκα έξω. Η γραμματέας μου 'σκασε ένα χαμόγελο. Ήμουν πάντα αγαπητός στο προσωπικό. Και σε 'μένα ήταν, ιδίως όταν φορούσε κοντές φούστες, όπως εκείνη τη στιγμή. Κάθισα στο γραφείο μου. Ξανασηκώθηκα και κατέβηκα στην είσοδο. Άναψα ένα τσιγάρο. Άρχισα να σκέφτομαι πόσο από τον προσωπικό μου χρόνο έπρεπε να θυσιάσω μόνο και μόνο για να διατηρήσω μια σταθερή ροή χρήματος στις τσέπες μου, πόση από τη ζωή μου έπρεπε να δώσω σε ένα μάτσο μαλάκες με αντάλλαγμα τί;
Έριξα μια ματιά στην ώρα. Μου έμενε κάνα πεντάωρο μέχρι τη λήξη της βάρδιας. Γάμησέ τα... Ανέβηκα τις σκάλες. Είχα δουλειά...     

Τετάρτη, 5 Ιανουαρίου 2011

Issue #5 - Ρίξε νερό... - by bedlamite one

ρίξε νερό, άστο συναίσθημα να πλημμυρίσει
ρίξε νερό, όμως το ανεξίτηλο σημάδι δεν προτίθεται να σβήσει
ρίξε νερό, το ξωτικό λαβώθηκε πριν καν μιλήσει
ρίξε νερό, εδώ αμφισβήτησαν την ικανότητα να περπατήσει
ρίξε νερό στη χαμηλή χυδαία κρίση
ρίξε νερό στον όχλο που το έκρινε ακατάλληλο να ανήκει
ρίξε νερό για εκείνους που ερμηνεύουν τη μη – ήττα νίκη
ρίξε νερό, νερό να πιούν όσοι ξεχείλισαν ως πάνω θλίψη
ρίξε νερό να πιούν ξανά όσοι ξεδίψασαν με λύπη
ρίξε νερό, να αισθανθούν ό,τι επέλεξαν να ζουν "κοντοί"
που εύκολα φτάνουν μέγιστα ύψη
ρίξε νερό επάνω σε παλιά συνήθεια ήτοι δεύτερη φύση
ρίξε νερό σε όσους επέβαλλαν μαύρο απόλυτο∙ μόνιμο σπίτι
δεν θα ‘ναι αμφίβολη ποτέ η μνήμη,
αχρείαστο τους βέβαιους να πείσει
ρίξε νερό για να σκεπάσεις το φευγιό,
την σκόνη που προκάλεσε του σπάνιου είδους η απογείωση
γίνε φωτιά να ρίξουμε ολόκληρο, μονάχα έτσι, τον επιβεβλημένο φράκτη
δώσ` μου φωτιά, βαρύς καπνός να διώξει εκείνην πριν τη χημική απάτη
μόνοι τους φεύγουν
ηθελημένα παίρνουν δρόμο
εκτρέπουν τρόμο
το ανέγγιχτο όριο δεν αναπτύσσεται, άγρια αναπτύσσει χώρο
είναι εδώ ακόμη..
στέκονται όρθιοι οι μόνοι
εκπροσωπούν το περιθώριο συνολικά
καθολική κάθετη ολοκλήρωση
καθετοποίηση είναι, όχι μπροστά ούτε και πίσω
κάθετοι κάθονται στον φράκτη κι εγκαταλείπουν σύνολα
θέσει και φύσει φεύγει το όριο, το όριο τους δεν έχει σύνορα