Κυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Issue #4 - Never Gonna Give You Up... - by Failure Cult

Που το θυμήθηκες ρε; Ναι, εκεί ήμουν, μη μου κάνεις το μαλάκα. Δεν τις χάνω αυτές τις φάσεις. Τα "μετά" τα ξέρεις; Άσε τις μαλακίες ρε, γιατί το ανέφερες τότε; Χαχαχαχαχα... Ετοιμάσου...
Άραζα, που λες, στον καναπέ την ώρα που μπήκε. "Είσαι μόνη σου σήμερα;", μου κάνει, δεν απάντησα στην εξυπνακίστικη αηδία του, κοίταξα απέναντι όλο χάρη, γύρισε το κεφάλι του και το βλέμμα του έπεσε με τη μία στον άλλο. Δεν ξέρω ρε, αν μπορούσες να σκοτώσεις κάποιον απλά κοιτάζοντάς τον, ο τότε έτσι μου  θα έπεφτε στο πάτωμα απολύτως διαμελισμένος. Scanners φάση. Καύλα...
Άρχισε να πηγαίνει προς το μέρος του. Με τσαμπουκά και καλά, ξέρεις τώρα. Εγώ κυρία. Το ποτάκι μου, το τσιγαράκι μου, α-πα-θέ-στα-τη. Τον σκούντηξε ελαφρά και του ψιθύρισε κάτι. Ή μπορεί και να του το 'πε κανονικά, αλλά ήταν δυνατά η μουσική και δεν άκουγα. Εισέπραξα μονομιάς μια ματιά όλο μίσος και από τους δύο. Τι καλά...
Τα λέγανε ωραία και καλά τα αγόρια μου, που λες, ώσπου ο πρώην άρχισε να φωνάζει κάτι ακατάλληπτα, σε πάρτυ ήμασταν ρε πούστη, μουσικές δυνατά και τα σχετικά, εκείνη την ώρα συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να πλησιάσω ν' ακούσω. Το έκανα... Καθόλου διακριτικά ομολογουμένως.
... Κι αυτά τα οποία συζητιόταν δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα μάτσο φαλλοκρατικές μπούρδες του τύπου "εμένα μου τον ρούφηξε πριν μάθει τ' όνομά μου, εγώ την πήρα απ' τον κώλο στη σκάλα της πολυκατοικίας, εγώ δεν έβαλα ποτέ καπότα" και άλλα φαιδρά. Φρίκαρα με τη μαλακία τους ρε. Άδειασα το υπόλοιπο του ποτού μου στη μούρη του πρώην, ξαναγέμισα το ποτήρι με το πάσο μου, Bloody Mary έπινα ρε, θέλει το χρόνο του,  και το 'ριξα στα μούτρα του νυν. Σα να τους ξύπνησε η κίνησή μου. Καλά, αρχίδια, τα ίδια χάλια ήταν. Παρατηρώντας τις σκατόφατσές τους, έξτρα κοκκινισμένες απ' τη ντομάτα, έβαλα τα γέλια. Δεν μπόρεσα να κρατηθώ. Είχες φύγει εκείνη την ώρα; Έχασες, φίλος...
Μερικές στιγμές λείπουν από το μνημονικό, είχα πιει και λίγο, με θυμάμαι μετά στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου, του δεύτερου μάλλον, δεν το 'χα δει και ποτέ, ήμασταν λίγο καιρό μαζί. Σταματήσαμε σε μια ερημιά, με πέταξαν έξω, λίγο βίαια, τα μουνιά, μαλάκες ρε, τι να πεις, και μου την πέσανε άγρια. Και οι δύο. Δεν είναι ότι δεν αντέδρασα, απλά γούσταρα το HxC Porn σκηνικό και ενέδωσα, αυτό είναι όλο, δεν το 'χα ξανακάνει ποτέ άλλωστε, η περιέργεια είναι μεγάλη πουτάνα. Η φάση, βέβαια, είναι ότι δε με γάμησαν, εγώ τους γάμησα τελικά.
Μαλάκα, τους είχα τον ένα στο στόμα, τον άλλο μέσα μου, μία στο μουνί μία στον κώλο και αλλαγή, φαντάζομαι πόσο αντράκλες θα ένιωθαν, πόσο ατομάρες, πόσο αρσενικά, τα μηδενικά, χαχαχαχαχαχαχα, το 'πιασες; Ποιήτρια ρε πούστη. Δε γούσταρα μία στο μεταξύ, και μόνο στη σκέψη των όσων προηγήθηκαν ξενέρωνα. Ή μπορεί απλά οι τσόντες να είναι ένα ψέμα. ΧΑΧΑΧαχαχα.
Όταν και τα δύο ζώα τελειώσανε και ψόφησαν στον ύπνο όλο αυταρέσκεια, ξέρεις τι έκανα; Ντύθηκα, πήρα τ' αμάξι κι έφυγα. Τους χάζευα απ' τον καθρέφτη να ωρύονται ολόγυμνοι και γελούσα... Γελούσα ναι.
Παράτησα τ' αμάξι κάπου στο Μενίδι, πήρα ένα ταρίφα και γύρισα σπίτι... Που να με βρούνε ρε; Το κινητό το πέταξα με τη μία, χαχαχαχαχαχα. Άστους να ψάχνουν, χέστηκα... Γαμώ τις γροθιές στην πατριαρχία, δε νομίζεις;

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Issue #4 - K. - by bedlamite one

χειμώνας πάλι...τέτοιες μέρες ήταν πριν 4 χρόνια, δίχρωμο κάθισμα και σχέδια στις ρόδες, να φαίνεται ότι είναι παιδικό...ωραία έμπνευση χαρωπό αναπηρικό αμαξίδιο. δεν με νοιάζει τόσο που δεν περπατώ πλέον, αλλά θα γούσταρα πολύ να παίξω μια τελευταία φορά μπάλα.
όχι φίλε, δεν νυστάζω, ήπια πτώση αριστερού βλεφάρου λέγεται, δώρο κι αυτό της αρρώστιας. που να στα λέω, είναι σπάνια η περίπτωσή μου εξαιρετικά σπάνια, ο μοναδικός ανήλικος πάσχων παγκοσμίως.
..κλείνω τα 15, ναι μου το ΄χουν ξαναπεί ότι είμαι ξύπνιος, επιβεβαιώνεται κι από τις επιδόσεις μου στο σκάκι, 2 φορές πρώτος στο πανελλήνιο κάτω των 18. τι να σου πω, εγώ απλώς νομίζω ότι ψήθηκα νωρίς....
όχι, δεν πονάω καθόλου...τα βράδια μόνο είναι ανυπόφορα...να μην μπορείς να αναπνεύσεις και να σε τρώει όλο σου το σώμα.
μου κουβάλησαν μια φορά ένα μαλάκα ψυχίατρο...χαχαχα ήθελε λέει να μου δώσει αντικαταθλιπτικά να "επαναφορτίσει τις μπαταρίες μου". "γιατρέ, εδώ έχει καεί η σπονδυλική μου φλάντζα". αρνήθηκε να μου γράψει υπνωτικά, θα σακάτευαν το συκώτι είπε, νομίζω πως απλώς φοβήθηκε ότι θα κολλήσω και θα πίνω όλη την ώρα.
5 χρόνια δεν έχω χάσει αγώνα ρε φίλε, είναι δυνατόν να μην ξέρω "να τα μιλάω".
Αεκ είμαι ρε μαλάκα τι είναι αυτά που με ρωτάς, τον άλλο μήνα κάνω τατουάζ τον δικέφαλο στο στήθος.
όσο μου λες μαλακίες θα γελάω...άκου θα πονέσω, ρε 10 χρονών ήμουν και μου χώσανε 2 κιλά σίδερο στα πόδια.
στα αρχίδια μου και η αρρώστια, δεν είναι στο χέρι μου, η μικρόνοια, οι χυδαίοι τρόποι σας και o εκούσιος πνευματικός αυτισμός σας με εξοργίζει.
..ναι, πλούσιο λεξιλόγιο...μη ψαρώνεις έχω πολύ ελεύθερο χρόνο και τη βιβλιοθήκη της μάνας μου.
χυδαίοι...όπως το άκουσες. 2007, περνούσα 3η φορά από την επιτροπή για το επίδομα, τα χαρτιά μου έγραφαν ποσοστό αναπηρίας 80%. είδαν οι γιατροί το επίθετο της μάνας μου κατάλαβαν ότι είναι αλλοδαπή και φώναξαν νευρολόγο για επί τόπου εξέταση. "Κυρία μου, υπάρχουν άνθρωποι που παριστάνουν τους ασθενείς για να πάρουν τα χρήματα του επιδόματος."
μη φοβάσαι δεν σας μισώ, μονάχα λίγο σας λυπάμαι, ζείτε μέσα στην άγνοια σχεδόν τυφλοί απ` την αλαζονεία. δυστυχώς δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο σημαντικό είναι το γεγονός ότι μπορείς αυτή τη στιγμή να κρατάς το τσιγάρο, ότι μπορείς να χαιρετήσεις ένα φίλο, να εκτονώσεις την οργή σου κοπανώντας το γραφείο...κι αφού μπορείς να δίνεις χειραψίες, φρόντισε να τις εννοείς.
...τι επιθυμώ ; επιθυμώ θάνατο, ένα σύντομο και αξιοπρεπές τέλος.
να θυμάσαι..όλα είναι τύχη..είναι τύχη...
εγώ εδώ θα είμαι φίλε, ένας απ` τους ελάχιστους που έχει το δικαίωμα να λέει ότι βαριέται τη ζωή.

Κυριακή, 19 Δεκεμβρίου 2010

Issue #4 - Puncture 4 Pleasure - by Failure Cult

Με την τέχνη έχει να κάνει, όχι μ' εμένα. Με την ουσία. Σίγουρα πράγματα. Με την παρατήρηση ενός θεάματος, ξεχωριστού, σε φάση. Τσεκάρεις, κολλάς, αποθηκεύεις. Προχωράς. Αυτό. Δημιουργείς την εμπειρία. Η συνέχεια εξαρτάται. Πολλές φορές όχι από 'σένα. Στα μουσεία η κατάσταση είναι "μην αγγίζετε τα έργα". Δε θέλουνε τα έργα να τα αγγίζετε. Ζώα. Μπορεί μια πληγή να είναι τέχνη; Ναι ρε.

Τι θα σκεφτόσουν αν σου έλεγα πως ό,τι έχω γράψει μέχρι τώρα, δεν είναι σουρρεάλ μπούρδα και καλά, αλλά μια σειρά από κώδικες, με συγκεκριμένο στόχο, ένα άτομο, που, μόλις τους διαβάσει παίζει να κλάψει, να γελάσει, να ξεράσει, να πάρει ένα όπλο και να με σκοτώσει ή μια κούτα προφυλακτικά και να με γαμήσει χωρίς να υπάρχει αύριο...
Δεν ξέρω πως θ' αντιδράσει βασικά, αλλά εγώ το απελευθέρωσα. Έκανα αυτό που δεν έπρεπε. Κι έχω κολλήσει τη μούρη μου στην οθόνη και περιμένω την αντίδραση στην πληγή. Το έχω κάνει εκατοντάδες φορές στο παρελθόν, το κάνω τώρα και θα εξακολουθήσω να το κάνω και στο μέλλον. Για - να - δούμε - τι - θα - γίνει - τώρα...
Συνεχίζω απτόητος μέχρι... Χμμμ... Δεν ξέρω μέχρι πότε... Μέχρι να λάβει το μήνυμα που πρέπει. Το τι κρύβεται κάτω από όλο αυτό. Σε φάση έχω απλώσει εκατοντάδες σημεία στο χάρτη, αυτό που μένει είναι να βρει που ενώνονται, ποιο είναι αυτό το κρίσιμο σημείο που τελειώνει η δράση και αρχίζει η αντίδραση.
Και τότε; Τότε τι; Πραγματικά όμως... Τι; Μαλάκα, ειλικρινά δεν ξέρω, προβλέπω εκρήξεις, σεισμούς και καταποντισμούς, κοσμοϊστορικές αλλαγές, τρελές ανακατατάξεις, όλα να γίνουν πουτάνα ρε, όχι επιστημονική φαντασία φάση, όχι λογοτεχνία, τέχνη, τίποτα τόσο τρομερό, τίποτα συγκλονιστικό, η πλειοψηφία παίζει και να μην καταλάβει τίποτα, θα συνεχίσει να κοιμάται ήσυχη, ενώ στη δικιά μου ζωή θα λαμβάνει χώρα ένα μικροσκοπικό ολοκαύτωμα.
Άστους στο λήθαργό τους. Τους αξίζει. Εγώ θα ξέρω... Κι αυτό φτάνει. Ναι ρε.

Ξέρω τι διακυβεύεται πάντα. Κάθε στιγμή. Είναι που δε με νοιάζει πια... Ίσως και να μη με ένοιαξε ποτέ.

Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Issue #4 - Οι σερβιτόρες της ζωής μου Νο. 1 - by bedlamite one

Το επάγγελμα μου απαιτεί τη σκιαγράφηση του ψυχογραφικού προφίλ των ανθρώπων, ειδικότερα ασχολούμαι με αυτό που οι παρθένοι συνάδελφοι αποκαλούν ψυχολογία του καταναλωτή. Ο περισπούδαστος αυτός τίτλος είναι μία αποτυχημένη απόπειρα εντυπωσιασμού υποψήφιας γκόμενας, συνήθως ημιαναλφάβητης. Οι ένθερμοι θιασώτες της συγκεκριμένης επιστήμης χρειάζεται να υπερασπίζονται τη χρησιμότητά της κάθε φορά που αυτή γίνεται αντικείμενο συζήτησης. Η τσιτάτη τους ατάκα : " μας χρωστάτε πολλά, καθώς εν πολλοίς ευθυνόμαστε για την οικονομική και κατά συνέπεια κοινωνική ευημερία".

Προσωπικά, έχω την αίσθηση ότι η "επιστήμη" αυτή βρήκε χώρο από τη στιγμή παγιώσης του δυτικού προτύπου, κάπου ανάμεσα στα πρώτα γρήγορα λεφτά και την ενδογενή ανάγκη των κοινωνών του να αναστρέψουν την πυραμίδα του Μaslow. Εκλαϊκευμένα, έξυπνοι τύποι πούλησαν αέρα σε ένα συνονθύλευμα που είχε κρυφή λαχτάρα να γίνει αστική τάξη.


Εξαιτίας των σπουδών μου και κάποιων εγκυκλοπαιδικών ενδιαφερόντων ήρθα σε επαφή με την κοινωνική και συμπεριφορική ψυχολογία, τη γνωσιακή ψυχοθεραπεία και την ανάλυση του Sigmund. Με βάση αυτά λοιπόν, επιχειρώ παρακάτω μια μικρή προσέγγιση του προφίλ των σερβιτόρων, βασισμένη πάντα στην προσωπική εμπειρία.

Όνομα : Jo. Δημογραφικά : 23 ετών, διαζευγμένη, μητέρα, απόφοιτος ιδιωτικού κολλεγίου στο Βουκουρέστι, κάτοικος επαρχιακής ρουμανικής κωμόπολης.

Την Jo τη γνώρισα σε σουρεάλ φοιτητικές καλοκαιρινές διακοπές στη Ρουμανία, έχουν φύγει κάποια καλοκαίρια από τότε. Δούλευε στο hostel στο οποίο διέμεινα για μία βδομάδα περίπου, χρονικό διάστημα ικανό για να αναπτύξουμε μία ουσιαστική και βαθιά σχέση. Τα καθήκοντα της πολλά και ποικίλα, βασικά ήταν η μοναδική εργαζόμενη με κάποια ευχέρεια εις την αγγλικήν, συνεπώς είχε το γενικό πρόσταγμα. Με άλλα λόγια συζητούσε με τους πελάτες για τα αξιοθέατα δίνοντας οδηγίες, τακτοποιούσε τις πληρωμές και σέρβιρε τους καφέδες. Στο 1,68 κατά προσέγγιση και σίγουρα στα 38-40 κιλά έδινε νέα διάσταση στον όρο ελλιποβαρής. Η οδοντοστοιχία της λειψή και ρημαγμένη, το μόνο χαρακτηριστικό που έμοιαζε παράταιρο στο όμορφα αφελές και γοητευτικά ισχνό πρόσωπό της. Όπως με πληροφόρησε, το κουτσουρεμένο χαμόγελό της ήταν κληρονομιά των παιδικών της χρόνων κατά τα οποία τράβηξε πολύ γερές πείνες. Χωρίς να το γνωρίζει με έκανε να πιστέψω τον Rivaldo, ο οποίος είχε κάνει μία παρόμοια δήλωση σε συνεντευξή του στο "Φως των σπορ".

Με την Jo ήρθαμε αρκετά κοντά κατά τη διάρκεια της δεύτερης διανυκτέρευσης μου στο hostel. Αφορμή για να ξεκινήσει η συζήτηση ήταν το γεγονός ότι κάπνιζα. Πραγματικά λυπημένη με ενημέρωσε πως αναγκάστηκε να το κόψει καθώς για εκείνη αποτελούσε είδος πολυτελείας, όπως καταλαβαίνετε το υπόλοιπο βράδυ καταναλώσαμε 2 πακέτα luckies, 1 ο καθέν
ας. Σε μία προσπάθεια μου να εντρυφήσω στην κουλτούρα του λαού της, της ζήτησα να μου προτείνει το καλύτερο κωλόμπαρο του γραφικού Μπρασόφ, μόνο και μόνο για να εισπράξω την αποστροφή της. Φανερά εκνευρισμένη μου ανέλυσε την υπάρχουσα κατάσταση στα πλέον τουριστικά μαγαζιά της χώρας. Οι κοπέλες παρείχαν τις υπηρεσίες τους χωρίς να λαμβάνουν κάποιο καθορισμένο μισθό, οι απολαβές τους περιορίζονταν στην παροχή στέγης και φαγητού. Κοινόβιο και σούπα συγκεκριμένα...Την επόμενη μία ώρα η Jo μου εξιστορούσε την γεμάτη δυσκολίες και βάσανα ζωή της, επρόκειτο για πραγματική βιοπάλη, η οποία άρχιζε και τελείωνε, οριζόταν και οιστρηλατούνταν από τον τρίχρονο γιό της τον David. Το κλίμα είχε βαρύνει αρκετά...ο πατέρας του David φευγάτος, η Jo διωγμένη από το σπίτι, το μόνο στήριγμα η πεθερά κι αυτή με βαριά καρδιά καθώς υπήρχε ο εγγονός. Αποφάσισα να της αναπτερώσω το ηθικό με μία κλασσική μέθοδο που χρησιμοποιούν οι ψυχολόγοι σε συνεδρίες συμβουλευτικής και υποστήριξης. Η κωδική ονομασία αυτής : " κοίτα δεξιά σου, υπάρχουν πολύ χειρότερα". Το συγκρίσιμο μέγεθος ήταν μία οικογένεια που απαρτίζεται από μία κατάκοιτη μάνα, έναν πρωτότοκο σχιζοφρενή γιο, έναν δευτερότοκο τοξικομανή και δύο εκδιδόμενες κόρες εκ των οποίων η μία είναι φορέας της C. Η Jo επιβεβαιώνοντας την άποψή μου ότι ο άνθρωπος είναι ένα κατ' εξοχήν εγωιστικό ον που σε ακραίες συνθήκες λειτουργεί ακόμη ενστικτωδώς, εξέφρασε τη λύπη της για την άτυχη οικογένεια και φάνηκε έστω και στιγμιαία να εκτιμά αυτό που είχαμε πάντα ως δεδομένο.

Το επόμενο βράδυ, η Jo ήρθε στο δωμάτιο όπου κοιμόμουν, με ξύπνησε και μου ζήτησε να την ακολουθήσω. 2 λεπτά αργότερα βρισκόμαστε στην ταράτσα, ανάβει το πρώτο strike με τρόμο στα χέρια και βουρκωμένα μάτια...μου εξηγεί ότι το αυστραλιανό party boy που είχε φύγει το απόγευμα δια παντός από το Μπρασόφ της ζήτησε να συνευρεθούν για το ποσό των 20 ευρώ...αμηχανία, κλάματα, 25 τσιγάρα, συμπάσχουσα σιωπή συνοδεία στοργικής αγκαλιάς...

Τις επόμενες μέρες η Jo παράτησε το hostel και με ακολουθούσε στην σχετικά βαρετή εξερεύνηση της γενέτειράς της. Διαπίστωσα ότι οι μέχρι τώρα εμπειρίες της, την είχαν ψήσει σε βαθμό τέτοιο που να μπορεί να αντέξει τη μετανάστευση προς την Ελλάδα. Η πρόθεσή της ήταν μέχρι το επόμενο καλοκαίρι να κάνει το μεγάλο βήμα και πλέον μετά την γνωριμίας μας και το "deep bonding" πίστευε ότι θα μπορούσε να πάρει μαζί της και το παιδί. Το τελευταίο βράδυ η Jo αρνήθηκε να πάρει τα 10 ευρώ δηλαδή το κόστος της ημερήσιας διαμονής μου, όπως μου τα επέστρεφε μου είπε ότι θα με περιμένει αργότερα στο δωμάτιο υπηρεσίας. Κατά τις 1 παρά και πριν ξεκινήσω για το δωμάτιο υπηρεσίας, ανάβω ένα τσιγάρο μέσα στο θάλαμο με τις κουκέτες αδιαφορώντας για τους κοιμισμένους τουρίστες. Βίωνα έντονα την εσωτερική διαμάχη μεταξύ της όποιας ηθικής μου και της ισχυρής περιέργειας..της περιέργειας εκείνης που είναι υπεύθυνη για την επιλογή αντικειμένου σπουδών, της περιέργειας εκείνης που μου στοίχισε την ευκαιρία να είμαι με τη μοναδική γυναίκα που ερωτεύτηκα ποτέ. Ως τώρα η περιέργεια αυτή μου έχει προσφέρει πολύτιμη γνώση, οπότε δίπλωσα στην τσέπη μου το πράσινο χαρτονόμισμα.

- b.one : Jo, the australian guy offered you 20 euros, am i right ?
- Jo : why on earth would you bring that up ?
- b.one : just out of curiosity...
- Jo : i do not understand...what..
- b.one : Jo, take this.

Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή της που ερχόταν σε επαφή με το χαρτονόμισμα των 100 ευρώ...για κάποια δευτερόλεπτα έμεινε αποσβολωμένη να το κοιτάει και να σκέφτεται...το ποσό αυτό ήταν 4 φορές επάνω ο μισθός της...με κοίταξε...ούτε μίσος ούτε απέχθεια...τελικά όλοι οι τουρίστες για εκείνη είμαστε ίδιοι, έλυσε τη ζώνη μου και έπεσε στα γόνατα...



Issue #4 - Σημειώσεις για μία αποχώρηση - by Failure Cult

Ήμουν πτώμα, παρόλα αυτά συνέχισα να περπατάω... Σου δίνει απίστευτη δύναμη η απώλεια τελικά. Δεν το περίμενα. Η κηδεία διήρκεσε λίγο, δυσανάλογα λίγο σε σχέση με το μέγεθος του ανθρώπου που αποχώρησε. Για μένα και γι' αυτούς που συγκεντρώθηκαν τέλος πάντων. Μάζεψα τους λίγους και εκλεκτούς συνοδούς μου και κατευθυνθήκαμε στο πλησιέστερο μπαρ να γίνουμε χάλια. Το "πλησιέστερο" είναι μεγάλη κουβέντα, διανύσαμε μια απόσταση αρκετών χιλιομέτρων περπατώντας μέχρι να σκάσει η πρώτη μπύρα και μαζί της μια διόλου ευκαταφρόνητη ποσότητα λήθης.
Η συζήτηση περιστράφηκε, δικαίως ομολογουμένως, γύρω από τον εκλειπώντα και τον αντίκτυπο που είχε αυτή του η απόφαση να εγκαταλείψει τα εγκόσμια, σα να το επέλεξε ένα πράμα. Αρχίδια. Συνέχισα να πίνω, χωρίς να δίνω ιδιαίτερη σημασία, δεν είχα καμία όρεξη να συμμετέχω. Η μιζέρια σταδιακά άρχισε να μετατρέπεται σε ένα είδος κλαυσίγελου, δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω αλλιώς, την ώρα δε που οι ευχάριστες αναμνήσεις άρχισαν να παίρνουν τη θέση των δυσάρεστων, το δεύτερο συνθετικό της λέξης που χρησιμοποίησα, ίσως και λανθασμένα, παραπάνω, έγινε εντονότερο. Δεν πέρασε και πολύ ώρα, που το γέλιο σκέπασε τη θλίψη εντελώς... Κάτι πρέπει να είχανε τα ποτά... Σηκώθηκα αργά και κατευθύνθηκα προς την τουαλέτα...
Στάθηκα μπροστά στον καθρέφτη, έριξα λίγο νερό στο πρόσωπό μου και έμεινα να με κοιτάω. Έδειχνα εμφανώς καταβεβλημένος, δεν ήταν και λίγο όλο αυτό, παρόλα αυτά δεν μπορούσα να αποστρέψω το βλέμμα μου από την αντανάκλασή μου. Σα να έψαχνα κάποιου είδους επιβεβαίωση, "ξεκόλλα, μαλάκα, είσαι ακόμα εδώ εσύ", αυτή ήταν η αλήθεια, έπρεπε μόνο να πείσω και τον εαυτό μου.
Τώρα τα γέλια τους ακουγόταν πιο δυνατά, ανακατεύτηκα, χωρίς να τους κατηγορώ, δεν μπορώ να κρίνω πως αντιμετωπίζει κανείς τον πόνο, άρχισα να ξερνάω στο νιπτήρα. Με βία. Έριξα ακόμα μια ματιά στον καθρέφτη. Τα μάτια μου ήταν κατακόκκινα και το δέρμα μου κάτασπρο. Τώρα έδειχνα πραγματικά σαν "τεθλιμμένος συγγενής"... Χαμογέλασα και κατευθύνθηκα προς την έξοδο.
Με το που έσκασα έξω και γύρισαν οι υπόλοιποι, στη θέα μου πάγωσαν. Κατά τα φαινόμενα δεν είχα σημαδέψει καλά, με αποτέλεσμα τα ρούχα μου να είναι από πάνω μέχρι κάτω στα ξερατά... Απτόητος, κάθησα στην ίδια καρέκλα που ήμουν και πριν και άναψα τσιγάρο. Οι υπόλοιποι άρχισαν να πληρώνουν και να αποχωρούν μάλλον ενοχλημένοι από το θέαμα και την οσμή. Ήπια μια γουλιά απ' το ποτό μου. Δεν είχα σκοπό να φύγω πριν νυχτώσει...

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

Issue #4 - Sick - by Failure Cult


Έστω ότι έχεις εκπονήσει κάποιου είδους κείμενο, βασισμένο σε κάποιου είδους έρευνα. Τεκμηριωμένα όλα, κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει, τα γεγονότα έχουν καταγραφεί, η υπογραφή σου φαίνεται φαρδιά πλατιά στο τέλος του συγγράμματος. Ο κόσμος γουστάρει. Ορθώς, βασικά. Δεδομένης της ενασχόλησής σου, επιδερμικά έστω, με την τέχνη γενικότερα, η έρευνα έχει να κάνει μ' αυτή. Έχεις χώσει μέσα και κάμποσα στοιχεία από το όλο των ανθρώπινων σχέσεων και το πόνημά σου αγγίζει τα όρια του μεγαλειώδους. Είσαι ευχαριστημένος.
Ταυτόχρονα διαβάζεις, αναμένοντας κάποιου είδους αντίκτυπο, να γαμήσεις μια γκόμενα μετά από όλο αυτό, αν μη τι άλλο. Το ότι η πολυπόθητη επιβράβευση δεν έρχεται ποτέ δε σε παραξενεύει, δεν το 'κανες γι' αυτό άλλωστε, παρόλα αυτά περιμένεις... Τι, Την αναγνώριση; Κάτι, μικρή σημασία έχει.
Μες στα σακιά αναγνωσμάτων, θέσεων, απόψεων που συγκεντρώνεις στο πίσω μέρος του εγκεφάλου σου, πέφτει στα χέρια σου η ατακοσφάχτρα γραφή ενός μαλακισμένου εντεχνά, ο οποίος αναφέρεται στη σύγχρονη τραγουδοποιία σαν να 'ναι σε φάση "επιπλοποιία", κάτι τέτοιο. Σαν ο καρπός αυθορμήτου έκφρασης να εξισώνεται αυτόματα με την κατασκευή μιας καρέκλας. Δε σε χαλάει. Από τη στιγμή και μετά που μια καρέκλα μπορεί να είναι τέχνη, ομοίως και μία τέχνη μπορεί να είναι καρέκλα.
Υπάρχει κάπου "λάθος" σε όλο αυτό; Δεν ξέρω. Δε θεωρώ ότι ο καρπός της σκέψης μου βάλλεται από κανένα, δε θεωρώ ότι απειλούμαι, δε βλέπω κανένα ανταγωνιστικά, είμαι ο καλύτερος σ' αυτό που κάνω, κι αυτό είναι τίποτα απολύτως, κανείς δεν μπορεί να πράξει το απόλυτο μηδέν αποτελεσματικότερα από 'μένα, δεν υπάρχει κενό στο απόλυτο κενό. Η απόλυτη μετριότητα που παράγω με πολύ αγάπη, σίγουρα δεν μπορεί να συγκριθεί με το έργο κάποιου "καλλιτέχνη" που παρήγαγε το κατιτίς του με τα τρία γνωστά βήματα και μάλιστα μεγάλο μέρος του συνόλου φρόντισε να αναγνωρίσει τον κόπο του, την υπεράνθρωπη προσπάθεια που κατέβαλλε να ακολουθήσει την πεπατημένη, όπως τόσοι άλλοι πριν απ' αυτόν... Χίλια μπράβο στο μαλάκα και στους ομοίους του, τον αφήνω να βασανίζεται εργαζόμενος σκληρά, λοιπόν, παραμένοντας ένα τίποτα σε, ομολογουμένως, ωραίο περιτύλιγμα...

Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

Issue #4 - Hot Winters (No 2) - by Burt "War Hero" Salami


Μήπως αυτή η ζέστη είναι στο μυαλό μου; Καίγομαι να μάθω...

"Κύριε Αραβίδη;" ούτε καν σάλεψε
"Κύριε Αραβίδη, δεν με θυμάστε;" είπα με δυνατότερη φωνή σε κάθε κάλεσμα.
Ασάλευτος αλλά με ένα ζωγραφισμένο εκνευρισμό στο βλέμμα πλέον, προσπαθεί, γρήγορα, να γλιστρήσει έξω, στην επόμενη στάση, ανάμεσα απο τον απορημένο όχλο του συρμού. Μάταια... Οι επιβάτες θυμήθηκαν. Παραδόξως η λήθη υπερνικάται, που και που, από την ανάμνηση και, στην προκειμένη, ξυπνά μίσος. Όσοι δεν αντιδρούν ήταν οι ίδιοι που του χαμογέλασαν στο βαγόνι. Αυτοί που έγλειφαν το κωλοδάχτυλο των πραιτοριανών στη Ρώμη, οι ίδιοι που τσιμπουκώνουν, ούτε καν τον αυτοκράτορα τον ίδιο, αλλά του αυλικούς μήπως και τους ρίξουν κανένα ψίχουλο. Αυτοί οι ανεγκέφαλοι σκλάβοι ήταν και οι πρώτοι που βγήκαν από το βαγόνι, τρέχοντας σαν τα ποντίκια, κάνοντας το σταυρό τους, αφήνοντας πίσω στα σκυλιά τον άλλοτε ηγέτη τους, μόνο και αβοήθητο, στον μόνο ειλικρινή νομοθέτη. Κατέβηκα κι εγώ στην επόμενη, αφού πριν ζήτησα στον κύριο αρουραίο ένα χαμογελάκι για το Fab Ink. Το σκουπίδι! Ούτε καν ένα μειδίαμα... Μόνο μια πνιχτή κραυγή, καθώς ένας παππούλης, γνώριμη φάτσα, του κάρφωνε ένα στυλό στα πλευρά. Απλοί, καθημερινοί, φιλήσυχοι, συνταξιούχοι, μαθητές, καθηγητές, χαρτογιακάδες, πάνκιδες, χαζογκόμενες, νοικοκυρές επιδόθηκαν σε λιντσάρισμα. Μέσα στο μετρό, εν κινήσει, μια κυριούλα κάπου στα 60, ανάμεσα σε λυγμούς, ούρλιαζε κάτι για τον γιο της ενώ κάρφωνε στον κύριο Αρσένιο μια περίτεχνη κλοτσιά στα αχαμνά. Και οι φουσκωτοί του; Πούλο μαζί με τους μικροαστούς κωλογλύφτες. Και ο John Lurie να παίζει με τα αυτιά μου στο Voice of Chunk. Είχα την εικόνα...


-Πρωτοσελιδάκι Burt...
-Ό,τι μπορούμε κάνουμε, μάνα μου. Πολύ gore όμως, ε;
-Ρε μας δουλεύεις; Καύλα ήταν η φωτό! Αγωνία, αίμα και τρελό action ρε! Που στο διάολο τον πήρες χαμπάρι;
-Λες να βρέθηκα τυχαία στο ίδιο βαγόνι; Έχω κι εγώ τα τσιράκια μου, τόσα χρόνια στο δρόμο. Βασικά του το χρωστούσα του πούστη. Εξαιτίας του την έβγαλα 2 βδομάδες στα υπόγεια της ΓΑΔΑ. Θυμάσαι το σκάνδαλο με το εμπόριο βρεφών για το Newsweek; Οπότε 1-2 στις καθυστερήσεις...
-Λες να μην θυμάμαι; Κατούραγα αίμα κανένα μήνα...
Burt, αν μου ξεθάψεις κι άλλους θα σε κάνω μάγκα. Θεματάρα μυρίζομαι πάλι.
-Μη σε νοιάζει και ξέρω που φωλιάζουν, boss. Πάμε για κανένα μπυρόνι;
-Διάβασε πρώτα το κειμενάκι και πες μου. Μικρό είναι. Δεν θέλει και πολλά λόγια μετά από τέτοια εικόνα...

"Είναι οι θύμησες αλλόκοτες και σκάρτες - του Κύρου Ρασιόνι"

Νεκρός από ξυλοδαρμό, μέρα μεσημέρι, στο μετρό της Αθήνας; Welcome to post-war Athens! Δεν θα κλάψει κανείς για το τομάρι τους αλλά το λιντσάρισμα νόμιζα πως είχε εκλείψει ως είδος δημοσίου "διαλόγου". Σοκ; Απο που κι ως που; Απλά η διαδικασία θυμίζει λίγο far west (οι παλαιότεροι θυμούνται την πίσσα και τα πούπουλα), αν και το ιατροδικαστικό πόρισμα μιλά ακόμα και για δαγκωνιές στην καρωτίδα του θύματος, κάτι που παραπέμπει σε ταινία που διένειμε η New Star, δεκαετίας '80 με zombies και νεκροζώντανους. Μήπως είμαστε κτήνη κατά βάθος; Ευτυχώς! Άλλος ένας λοιπόν στη λίστα...
Ένα μικρό βιογραφικό του μακαρίτη:

Αρσένιος Αραβίδης του Παντελεήμωνα, ετών 65

Διετέλεσε αρχηγός της Αστυνομίας και μετέπειτα Υπουργός Εσωτερικού Ελέγχου κατά την κυβέρνηση της Χούντας Αρχαγγέλου
Κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος, εμπλοκή στις υποθέσεις εμπορίας βρεφών του 2013 και 2015, για ηθική αυτουργία στη μαζική δολοφονία των εικοσιτριών φοιτητών με την πυρκαγιά της Νομικής Σχολής το 2012, για τους θανάτους κρατουμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Αυλώνα και άλλες σαραντατρείς κατηγορίες εναντίον του. Η μεταπολιτευτική κυβέρνηση τον άφησε ελεύθερο μετά από μόλις 2 χρόνια καταναγκαστικής εργασίας σε δημόσια έργα και φυσικά με την γνωστή, παχυλή συνεργασία - ρουφιάνεμα. Επιτέλους δικαιοσύνη(;) Τελικά οι θύμησες είναι αλλόκοτες, και μερικές φορές όχι και τόσο σκάρτες, παραφράζοντας τον στιχουργό...

Κύρο; Μπύρα!


την επόμενη Πέμπτη "Bar Fever, Part 1"