Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

Issue #2 - ΘΡΒΣ - by "The Burt"

Δύσκολη μέρα. Επιτέλους θα κλείσω τα μάτια μου, ίσως και να κοιμηθώ όσο έχει σκοτάδι ακόμα. Λίγη τηλεόραση για την αποβλάκωση, η ένταση χαμηλά ίσα ίσα να διακρίνεις συνοχές ήχων. Όταν πλέον τα μάτια γράφουν no vacancy ενστικτωδώς πατάω το off... Ησυχία επιτέλους, ακόμα και από αυτόν τον πούστη το δρόμο που μισώ. Επιτέλους, θα κοιμηθώ. 3:40 π.μ. .

Ησυχία; Noooo sir! Δεν υφίσταται κάτι τέτοιο εν έτη 2010. Το ψυγείο μισεί τον ύπνο σου και όλο το βράδυ δημιουργεί αυτόν τον παγερό βόμβο που αν τον παρατηρήσεις πιστεύεις ότι το No Frost πρόγραμμα σου ψέλνει, σε μορφή μάντρα, το τελευταίο αντίο ως άλλος σαμάνος. Το PC σου που κατεβάζει torrents αγκομαχά όλο το βράδυ, ανταπαντώντας στον No Frost Σαμάνο της κουζίνας με την δική του βεδική επανάληψη, προσθέτοντας τουβλάκια στον υποχθόνιο wall of sound ενώ ο σκληρός σου δίσκος αναλαμβάνει χρέη δεύτερου στην μηχανική πολυφωνία. Τα ρολόγια συνθέτουν την αυτιστική επανάληψη με κάθε χτύπο του δείκτη των δευτερολέπτων, χαρίζοντας αυτό το δυσβάσταχτο άγχος στο στήθος, σαν να σε καταπλακώνουν ντουβάρια στα συντρίμμια τις Ρικομέξ ενώ πιστεύεις πως απο στιγμή σε στιγμή θα σε βγάλει η ΕΜΑΚ, αυτή την πίεση που δημιουργεί το πέρασμα του χρόνου. Τα λαστιχάκια στις βρύσες αλλάζουν σπάνια, το καζανάκι τρέχει και νιώθεις την υγρασία, που στην πραγματικότητα είναι ο ίδιος σου ο ιδρώτας, να σε πνίγει ως ένας άλλος Ισμαήλ, περιμένοντας την Λευκή Φάλαινα να χτυπήσει την καρίνα του Pequod

Και φυσικά υπάρχει η φωνή απ΄τα έγκατα του σπιτιού σου...
Μερικές φορές ορκίζομαι πως οι τοίχοι μου μιλούν. Έχω ακούσει άπειρες φορές το όνομά μου μέσα στα σκοτάδια από μια συριχτή, μακρόσυρτη, σιγανή, γάμα τα ανατριχιαστική φωνή. Μικρός χεζόμουν πάνω μου όταν έμενα μόνος στο σπίτι και ο λόγος ήταν και είναι αυτή η ανεπαίσθητη φωνούλα (και φυσικά ο κοντόχοντρος νάνος που κρύβεται στα ντουλάπια με τα παπλώματα). Χρόνια πολλά πέρασαν, με τον εγκέφαλο μου να προσπαθεί να αποβάλει αυτό τον ήχο που ταλάνιζε τη μνήμη μου και έκανε overdub κάθε τι κακό είχα ακούσει στην ζωή μου, αλλά μάταια. Ώσπου διαπίστωσα ότι η πηγή του κακού δεν ήταν μικρές, σκελετωμένες νεράιδες, ούτε δαιμόνια που θέλουν να μου πάρουν τσιμπούκια για να με θέλξουν στο πυρ το εξώτερον. Είναι οι πρίζες που ουρλιάζουν για εκτόνωση. Ουρλιάζουν όλη μέρα, κάθε μέρα όλο τον χρόνο εκτός από τις ώρες που υπάρχει διακοπή ρεύματος. Τώρα πλέον δεν κινδυνεύεις από λάμιες και βρικόλακες αλλά από την εισβολή των ηλεκτρονίων στον εγκέφαλο σου, γεννώντας αυτή την αμαρτωλή ανάγκη να κλείσεις τον γενικό για να δεις όνειρα. Εγώ τουλάχιστον...

Αφουγκράσου την υποτιθέμενη σιωπή του καβουκιού σου και θυμήσου ποιός είναι ο εχθρός του Μορφέα.

Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου 2010

Issue #2 - Κηφήνες της Αριστοκρατίας - by Failure Cult

Θεωρώ τον εαυτό μου απολύτως εξαγοράσιμο, ένα γαμημένο προϊόν, κατάλληλα εκπαιδευμένο να υπακούει στις προσταγές μιας αγοράς εργασίας του αυτοπεριορισμού και της ανίας... Στην τελική όλοι ένα κώλο έχουμε να πουλήσουμε, η τιμή αλλάζει, το γαμήσι είναι πάντα εκεί, σε περιμένει, εσένα, εμένα. Το δέχεσαι; Εγώ το δέχομαι και χέστηκα, πόσα δίνεις πες και είμαστε εντάξει, έχω τις εκρήξεις μου, βέβαια, δεν είμαι αναίσθητος, πάντα θα υπάρχουν τα "γιατί", πάντα θα 'μαι εκεί για να μην τους δίνω τις πολυπόθητες απαντήσεις. Δεν έχω κάποιο "θέμα" με την πάρτη μου, ούτε καν ρε, είμαι απολύτως συμβιβασμένος με ό,τι στον πούτσο μου συμβαίνει, απλά είμαι υπερβολικά έξυπνος για να είμαι χαρούμενος, για ν' αφεθώ στην ευτυχία, αυτό είναι όλο...

Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

Issue #2 - ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΧΕΙ ΠΑΙΞΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΤΣΙΤΑΡΑ;;; - by Dr Johan

Κάθομαι μονάχος και αναπολώ τα παιδικά μου χρόνια που περίμενα να έρθει το γαμημένο σαββατοκύριακο για να στρωθώ από νωρίς το πρωί μπροστά στην οθόνη μου και να χαζέψω τα ατελείωτα animations της εποχής μου...Ακόμα και τώρα κάθομαι και βλέπω τα animations νέας γενιάς όπου δεν έχουν να μου πούνε τίποτα.Κάθομαι και βλέπω τις αηδίες που βλέπουν τα πιτσιρίκια αν κάθονται να δούνε έστω και αυτές τις αηδίες και δεν στρώνονται μπροστά σε μια κονσόλα για video games ή μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή για να μπούνε στο facebook.Όπως και να έχει τα πιτσιρίκια νέας γενιάς δεν πρόκειται ποτέ να νιώσουν το κάψιμο που μας παρείχαν animations σαν το silverhawks και το heman,τι να πω βέβαια για τα voltron,voltus 5,transformers όπου έβλεπα robot να μεταμορφώνονται,να ενώνονται,να καταστρέφονται...Όπως και δεν 8α ξεχάσω ποτέ τα bravestarr,shera και φυσικά τους thundercats από μια ηρωική ομάδα γατιών(το όνειρο της Anhell)όπου για έναν παλιό μεταλλά είναι ότι ποιο επικό έχει βγει ποτέ και για έναν ανώμαλο πιτσιρικά που του αρχίζε να κάνει κούκου είχε την μουνάρα με τα λεοπαρδαλέ τσιτάρα...Πιστεύω ότι πολλοί έχουν αυνανιστεί με την θεσπέσια παρουσία της... Άραγε ποιος δεν τον έχει παίξει για την Τσιτάρα;;;



Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010

Issue #2 - I Hate The Human Race - by Anhell

I Hate the Human Race.

I. Hate. The. Human. Race.

Τελευταία με διακατέχει μια μόνιμη αίσθηση ναυτίας. Αναζητούσα την αιτία της ναυτίας στις ήμερομηνίες λήξης προιόντων που κατανάλωσα και στα απορρυπαντικά που με πάθος χρησιμοποιήσα. Μέχρι που συνειδητοποίησα οτι η καθημερινότητα μου μου προκαλεί ναυτία.

Δεν μου αρέσει η δουλειά μου. Λάθος. Η δουλειά μου, η ουσία της δουλειάς μου, μου αρέσει. Είναι μεθυστική η θέση εξουσίας που διαθέτω και η (υποτιθέμενη) ικανότητα μου να διαμορφώσω, να τροποποιήσω, να ανοίξω νέους κόσμους, να επαινέσω, να κατακρίνω, να γκρεμίσω και να ξαναδημιουργήσω απο το μηδέν. Ταυτόχρονα είναι εκπληκτικό το οτι μπορώ να αγκαλιάσω το "υλικό" μου, να αναμειχθώ μαζί του και να νιωσω τη ζεστασιά του. Τα lesson plans στην αρχή της χρονιάς μου δίνουν μια αίσθηση προετοιμασίας για μια εκστρατεία με τρόπαιο τη γνώση.Χαίρομαι όταν τα παιδιά με θεωρούν φίλη τους και μου στέλνουν μηνύματα στο κινητό. Με εξιτάρει η ιδέα να μου δίνουν μυαλουδάκια tabula rasa τα οποία πρέπει να "εγγράψω" η ακατέργαστα υλικά τα οποία πρέπει να λαξεύσω προς μια κατεύθυνση. Στα πανεπιστήμια, οι τομείς της εκπαίδευσης εντάσσονται στις σχολές "Arts & Humanities". Βέβαια, ο δάσκαλος είναι ένας καλλιτέχνης κατα κάποιο τρόπο αλλά δεν ξεφεύγει απο τα humanities, την τριβή με τις κοινωνικές ομάδες.

Το πρόβλημα μου είναι οτι καθώς περνούν τα χρόνια, αυτή η φαντασμαγορία ξεθωριάζει και απο τη στιγμή που σηκώνομαι το πρωί και πρέπει να διορθώσω εκθέσεις ως τη στιγμή που θα κοιμηθώ το βραδυ και θα ανακαλώ με πόνο τι άκουσα όλες αυτές τις ώρες στην αίθουσα, ΣΙΧΤΙΡΙΖΩ.

Γιατί δεν δουλέυω με παιδιά αλλά κατα κύριο λόγο με σιχαμερα, κομπλεξικά, ομοφοβικά και εθνικιστικά σιχάματα που αφιερώνουν απεριόριστη ενέργεια στο πώς θα εξαπατήσουν, πως θα μειώσουν, πως θα ξεγλιστρίσουν απο τις ευθύνες τους, πως θα καταστρέψουν, πως θα πουλήσουν μούρη και πως θα καλύψουν τον κομπλεξισμό τους με επιθέσεις προς κάθε κατεύθυνση.

Και πάλι δεν θέλω να παρεξηγηθώ. Δεν με απασχολεί η έπίδοση των παιδιών αλλά η συμπεριφορά τους. Θεωρώ οτι η διδασκαλία ειναι 50% εκπαίδευση και 50% αγωγή. Υπάρχουν εξαιρέσεις σε αυτό που τείνει να γίνει κανόνας. Καθημερινά συναντώ μικρές ηλιαχτίδες, παιδιά ζωηρά και άταχτα που θα έλθουν διαβασμένα η αδιάβαστα, που θα κάνουν σκασιαρχείο για να πάνε να φάνε σουβλάκια και να ξεσκάσουν απο τον όλεθρο των φροντιστηρίων, παιδιά που θα με περπατήσουν ως το τρένο για να μη ειμαι μόνη στα σκότάδια, παιδιά που θα καπνίσουν η θα πιούν η θα γαμηθούν όχι για να πούν οτι το έκαναν αλλά γιατί ήθελαν να το δοκιμάσουν, παιδιά που θα πούν ξεκαρδιστικά ανέκδοτα στην τάξη παρότι θα μείνει πίσω η διδασκαλία του reported speech, παιδιά που παλεύουν με τα αγγλικά μολονότι ήλθαν στην Ελλάδα πρίν δύο χρόνια και ίσα που προλάβαν να αφομοιώσουν κάπως τα Ελληνικά, παιδιά που θα θελήσουν να μοιραστούν κάτι που μάθανε η κάτι που τους συνέβη μαζί μου γιατί θεωρούν απόλυτα λογικό το οτι θέλω και εγώ να μάθω απο αυτά.

Αλλά πλέον αυτά τα παιδιά είναι εξαιρέσεις σε κάθε τάξη και φωτεινά διαλλείματα στη μέρα μου. Γιατί κατα τ'αλλα συναντώ τόσο ρατσισμό, τόση ψευτομαγκιά, τόση ασέβεια προς άψυχα και έμψυχα που αναγκάζομαι να περνάω τη μισή μου μέρα ουρλιάζοντας. Φέτος έχω δεί παιδιά 8 χρονων να γδύνουν και να χτυπάνε έναν συμμαθητή τους ουρλιάζοντας "Μαλάκα Αλβανέ". Έχω δει παιδιά, δεύτερη γενιά μεταναστών να επιτίθενται ρατσιστικά σε παιδί που επίσης είναι δεύτερη γενιά μεταναστών αλλά δεν μπορεί "να το παίξει έλληνας" γιατί το χρώμα του προδίδει την καταγωγη του. Έχω δει παιδιά να σπάνε την πόρτα μιας αίθουσας "για να τη σπάσουν στη διευθύντρια".Έχω δει παιδιά να πετάνε "για πλάκα" μια γουρούνα πάνω σε έναν σκύλο που κοιμόταν αμέριμνος. Και είναι μόνο ένας μήνας που έχει ξεκινήσει η χρονιά.

Και έχω καταντήσει να σιχαίνομαι τη σκεψη οτι θα πάω στη δουλειά μου και θα αντικρίσω ανάμεσα στα αγαπημένα μου σκανταλιάρικα η geeky πρόσωπα και αυτά τα deadpans που με ατενίζουν γεμάτα περιφρόνηση η που, ακόμα χειρότερα, με αγνοούν πλήρως. Γιατί την ειρωνία και την περιφρόνηση και την αμφισβήτηση, τη δέχομαι και θεωρώ απολύτως φυσιολογικό το να την επιδεικνύουν σε αυτή την ηλικια προς οποιονδήποτε προσπαθήσει να τους ασκήσει κάποια εξουσία. Άκόμα και αυτόν που προσπαθεί να τους μάθει Αγγλικά. Αλλά η αδιαφορία με πονάει γιατί φανερώνει κενότητα. Αυτά τα παιδιά είναι dead inside και θεωρούν οτι όλοι, οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι συμμαθητές, όλοι γύρω τους ειναι όντα ανάξια βλέμματος.

Όποτε το συζητώ αυτό το θέμα με κάποιον "εκτός του χώρου" μου υποδεικνύει πως πρέπει αυτό το θέμα να το συζητησω με τους γονεις αυτών των blood sucking zombies.΄Η αναζήτηση των γονέων ειναι μια νέα περιπέτεια. Γιατί συνήθως οι γονείς αύτών των παιδιών είναι:

α)η μηλιά απο την οποία έπεσε το μήλο και θεωρούν απόλυτα λογικό το οτι το παιδί τους προσέβαλλε ανεπανόρθωτα ένα άλλο παιδί γιατί, στην τελική, "δεν είπε ψέμματα το παιδί μου αφού αυτός που έβρισε είναι Αλβανός και ψιλομαλάκας"

β)επικίνδυνα μεγαλομανείς που θεωρούν οτι το παιδί τους είναι άμεμπτο, αποτέλεσμα άμωμου συλλήψεως και αριστούργημα θεικής έμπνευσης οπότε δεν έχει νόημα κάν να μπείς στη διαδικασία να τους εξηγήσεις οτι το αριστούργημα τους έμπηξε τα νύχια του στο χέρι μου όταν το βαθμολόγησα την έκθεση με 10/20

γ)άφαντοι. Θεωρώ οτι έχω περισσότερες πιθανότητες να συναντήσω ένα chupacabra δέκα το πρωί στην πλατεια Κάνιγγος απο το να εμφανιστεί ο γονιός του παιδιού που έβαλε φωτιά σε ένα σκύλο πριν ένα μήνα. Προφανώς ξέχασαν οτι κάποτε έσπειραν κάπου ένα πλάσμα και το παράτησαν στη μοίρα του.

δ)control freaks που προβάλλουν στο παιδί τους όλες τις καταπιεσμένες επιθυμίες τους, και τα ανεκπλήρωτα όνειρα τους, πάντα σε αγαστή σύμπνοια με ό,τι προστάζει για το μέλλον το Economist, το New York Times αλλά και το Cosmopolitan. Και μετά ακόμα και αν τους δείχνεις την σπασμένη πόρτα, αρνούνται να πιστέψουν αυτά που τους λές. Κρίνουν οτι όλα είναι μια σκευωρία.

Οπότε δεν ξέρω απο που να κρατηθώ. Δέν μπορώ να μιλήσω για πρόβλημα παιδικής παραβατικότητας αλλά για πρόβλημα αηδιαστικής συμπεριφοράς, αλαζονείας και ανεπίλυτων ψυχολογικών συμπλεγμάτων. Και δεν μπορώ να αναγνωρίσω και πολλά ελαφρυντικά γιατί ξέρω οτι δεν κάνω μάθημα σε παιδιά ακραία διαλυμένων η βίαιων οικογενειων που ο πατέρας τους είναι στη φυλακή για εμπόριο ναρκωτικών και η μητέρα εκδίδεται. Κάνω μάθημα στα παιδιά αστικού περιβάλλοντος, μεγαλωμένα σε μονογονεικές η διευρυμένες οικογένειες, παιδιά που ζούν πάνω απο το όριο της πτώχειας αλλά και παιδιά με οικονομική άνεση. Δεν κάνω μάθημα σε παιδιά που ακολούθησαν κάποια συγκεκριμένη συμπεριφορά για να επιβιώσουν σε μια κοινωνία. Κάνω μάθημα σε παιδιά που κλέβουν γιατί βαριούνται, κοροιδεύουν γιατί κάποιος τα έπεισε οτι μπορούν και κάνουν κόλπα με τα υπερφτιαγμένα μηχανάκια τους δίπλα στην παιδική χαρά γιατί κανείς δεν τους δίδαξε να είναι υπεύθυνα. Bearing in mind the above-mentioned, I hate the human race.



"I can't say I feel relieved or satisfied, just the opposite, I am crushed. Only my goal is reached: I know what I have to know; I have understood all that has happened to me since January. The Nausea has not left me and I don't believe it will leave me so soon; but I no longer have to bear it, it is no longer an illness or a passing fit: it is I." (Jean Paul Sartre, 1959: 170)

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

Issue #2 - An Introduction - by Shattered Words




Το κακό δεν περιέχεται σ' αυτό που μπαίνει από το στόμα του ανθρώπου, αλλά σ' αυτό που βγαίνει από εκεί. (Ο Αλχημιστής)


Ποτέ, μα ποτέ μη δώσετε σημασία σε τέτοιες λέξεις. Δεν είναι «αθώα» αυτά που μπορεί να μπαίνουν μέσα σας…(και χωρίς παρεξήγηση δε με απασχολεί ο τρόπος εισχώρησης) Μη σας ξεγελάσει κανείς με τέτοιες…αηδίες. Ο τόπος που ζούμε είναι βρώμικος –ακόμα και ένα πράγμα, για το οποίο «καυχιόντουσαν» οι «βρώμικοι» κάτοικοί του, για την «καθαρότητά» του, ο ουρανός, τους τα χαλάει τελευταία. Η φύση τιμωρεί και ξέρει να κρίνει καλύτερα. Γι’ αυτό , μην πολυσκοτίζεστε…

Κάποτε μου είχαν πει πως όλα αυτά που ζω, δε θα μπορέσουν ποτέ να αγγίξουν εκείνα που ονειρεύτηκα. Όσο και αν προσπαθήσω, όσο κι αν το ζορίσω, ακόμα και στις μύτες να πατήσω, δε θα φτάσω ποτέ εκεί. Κι αν κάποια στιγμή, ζαλισμένος και έχοντας παρασυρθεί από το -άρρωστο μέχρι αηδίας- μυαλό μου(στην ουσία είναι φορές που το σιχαίνομαι, θέλω να το ξεφορτωθώ, μακάρι να γινόταν, δηλαδή, να το κρατήσω για μια φορά στα χέρια μου και να το κάνω εγώ ό,τι θέλω και όχι το αντίθετο) αναφώνησα : «Ναι ρε μαλάκες, σας γάμησα, εγώ είμαι εδώ κι εσείς στο διάολο», δεν κράτησε παρά μόνο για «κάποια στιγμή».

Ε, ναι λοιπόν…αυτές οι «κάποιες στιγμές» είναι που μας κρατάνε όρθιους. Μπορεί να ακούγεται πολύ κλισέ, όμως πόσες φορές δεν ακολουθούμε αυτά τα κλισέ; Ντρεπόμαστε για αυτά, μόνο και μόνο επειδή είναι κλισέ…Κατά βάθος δε μπορούμε να τα αποφύγουμε…δεν υπάρχει άλλη διέξοδος… Ή μήπως όλα είναι δικαιολογία, για αυτά που αφήνουμε πίσω; Kι αν οι άλλοι δρόμοι, εκείνοι που δε διαλέξαμε, μας οδηγούσαν σωστά; Είναι φρικτή, η διαπίστωση του συμβιβασμού…

Issue #2 - Η κρυψίνοια είναι το όπλο μου - by Failure Cult

Είχες ποτέ την αίσθηση ότι παρακολουθείσαι; Σε φάση κάθε σου κίνηση; Όχι από κάμερες στο δρόμο, από μαλάκες περαστικούς που τυγχάνει να αποτελούν μέλη του κλήρου, από μπάτσους στις γωνίες, από γριές που σταυροκοπιούνται όταν πατάει φρένο στο φανάρι το λεωφορείο, από τη γκόμενα απέναντι στο μπαρ και τον άχρηστο που τη συνοδεύει, ούτε καν...
Να παρακολουθείσαι σε φάση από κάτι άλλο. Κάτι που είναι πάντα εκεί. Και φάντασμα του παππού σου το λες, και φύλακα άγγελο, και άι-βασίλη, και συνείδηση... Ό,τι και να κάνεις και θεωρείς κρυφό, "αυτό" το γνωριζει. Κάθε στιγμή. Είναι εκεί, όλη την ώρα. Καταγράφει, δε συμμετέχει, δεν αποκαλύπτει, αλλά ξέρει... Σε ξενερώνει αυτό; Εμένα γάματα...
Αυτό ρε, το να έχεις ένα "κάτι" να σε παρακολουθεί την ώρα που καπνίζεις ενώ θα έπρεπε να δουλεύεις, αν συγκινηθείς από ένα τραγούδι ενώ κανονικά δε θα 'πρεπε, μαλάκα, είναι Whitesnake, έλεος, όταν αυνανίζεσαι έχοντας την αίσθηση ότι κανείς δεν μπορεί να σε δει αν σβήσεις τα φώτα, αν φιλήσεις μία άλλη, ακόμα και τη στύση που θα σου προκαλέσει το γεγονός, τα μαγικά δευτερόλεπτα του αυτοτραυματισμού, οποιαδήποτε μορφή κι αν έχει, την ώρα που κοιτάς τα κατακόκκινα μάτια σου στον καθρέφτη, όταν βάζεις μπρος το αυτοκίνητο ενώ είσαι χάλια, την ώρα που περπατάς χωρίς λόγο και έχεις την αίσθηση ότι κατ' αυτό τον τρόπο θα ξεφύγεις έστω για λίγο, τη στιγμή που όλα μα όλα είναι σκατά αλλά ελπίζεις ακόμα...

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Issue #2 - Governments Will Hate You - by PhD Burt Salami

Όταν όλα τα μουνόπανα πάρουν θέσεις εξουσίας, τότε οι νεκροί θα ξυπνήσουν στη γη...
Αυτή η σκέψη γυρνά στο μυαλό μου εδώ και κάτι μέρες, κάθε πρωί. Αλλόκοτο, μα συνάμα απόλυτα λογικό. Λοιπόν αυτή η παράφραση του "When there is no more room in Hell, the dead will walk the Earth" απο το επικό Dawn of the Dead του G. Romero, αυτοδημιουργήθηκε στον ύπνο μου! Ναι, κυρίες και κύριοι! Εκτός απο ηλίθια όνειρα, ("τύπου" κάνω αλλαγή φίλου, σκοτώνω βαμπίρια με Ιόλη κλπ κλπ)
το ασυνείδητό μου παράγει, και, έξυπνα, άκρως πολιτικοποιημένα αποφθέγματα! Για κάποιον λόγο, φαντάζει ευφυέστατο στ'αυτιά μου (και όποιος δεν συμφωνεί ας πάει στον απόπατο του Σατανά να δεί πως χέζουν οι άντρες), οπότε ας αναλύσουμε το γιατί είναι τόσο μπροστά η φράση αυτή, που δυστυχώς δεν ανήκει σε μένα αλλά στον υποθάλαμό μου ή όπου σκατά φτιάχνονται τα όνειρα.

Part 2 πρώτα: Ο νεκρός
Κατ'εμέ, το να σε πατήσει η 604 για Θεσσαλονίκη και να γίνεις κρέμα στα 15 σου, είναι πολύ καλύτερη μοίρα του να ζήσεις μέχρι τα 80 χωρίς να έχεις ανοίξει το γαμομυαλό σου. Κάποιοι μετέτρεψαν την ημιμάθεια σε μαγκιά, την αποχαύνωση σε στυλ, την εύπεπτη τέχνη σε κανόνα, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί αυτή η νοητική ακαμψία που πλασάρεται στα σχολεία αυτές τις γκρίζες μέρες. Εσφαλμένη ρουτίνα, επικίνδυνη συνταγή. Συνταγή για μολότοφ και γκαζάκια.
Δυστυχώς οι νεκροί σπάνια ξυπνούν και ακόμα πιο σπάνια αντιδρούν. Έτσι, οι Heineken και τα Πετρογκάζ θα χρησιμοποιηθούν απο κάποιους που έχουν την ανάγκη για θόρυβο και αλλαγή... Ή μήπως είναι και αυτοί νεκροί που ακολουθούν άλλη ρουτίνα; Σκατά, μπερδεύομαι!

Part 1: Τα Μουνόπανα
Ακολουθεί αληθινός διάλογος μεταξύ φαντάρου και μητέρας αυτού:
"Ναι ρε μάνα... Τρώω... Να σ'πω! Ο Χαλαβατζής με λέει πως αύριο θα είμαι εξοδούχος... Ναι μου είπε για τον Ταξίαρχο... Γραφείο ναι... Δεν την παλεύω όμως... Πάρε τον ξανά... Ποιός τους χέζει; Αν μπορούσαν κι αυτοί το ίδιο θα έκαναν."
Κι έτσι συμπλήρωσα τις 30 μέσα ενώ ο κυριούλης μπαινόβγαινε όποτε ήθελε, εις βάρος όλων. Ο στρατός ήταν μια απο τις πλέον lifesaving εμπειρίες της ζωής μου. Oh yes! Συνάντησα όλες τις κάστες ανθρώπων και έμαθα ένα πράγμα... We are fucked!!! Πληθώρα ηλιθίων... με άκρες... Πάντα θα σου γαμούν τη σούφρα, ποτέ δεν θα απλώσουν το χέρι τους για βοήθεια (εκτός και αν γίνει μόδα) και τα puma, καγκούρικα παπούτσια τους θα πατούν στα καλαμπαλίκια σου εν είδει σκαλοπατιού για την επόμενη θέση. Και όλα αυτά γιατί μπορούν. "Μπορώ", λέει ο μουνόπανος, "γιατί έχω ένα θείο στην επιτροπή και θα με βάλει μέσα χωρίς ΑΣΕΠ". Αξιοκρατία, τιμή, κόπος, κοπριά... Οι νεκροί καταλαμβάνουν θέσεις...
Ούτε καν ξέρω που θέλω να καταλήξω αλλά ένα είναι σίγουρο. Μόλις ολοκληρωθεί η κάλυψη, και μερικοί κώλοι χάσουν στις μουσικές καρέκλες, τούτο εδώ το βδελυρό έθνος θα δοκιμάσει να ξεσηκωθεί. Και θα αποτύχει... Ευτυχώς που υπάρχει και οι Diesel με τις διαφημίσεις της.... Be Stupid (Ναι, αυτός ο μπουχός απο πίσω παριστάνει το δακρυγόνο)

Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

Issue #2 - His Hero Is Gone - by Failure Cult



Ρε μαλάκες, μόλις έμαθα ότι πέθανε ο John Hicklenton... Από τους μεγαλύτερους "παιδικούς μου ήρωες"... Ξενέρωσα ρε... Τελείως... Σκιτσογράφος στο 2oooAD, σκιτσογράφος, αρχίδια, ζωγράφος ρε πούστη, γαμάτες γραμμές, ιδιαίτερο στυλ, σκοτεινό, τι να πω ρε...

Μαλακίες, δεν υπάρχει τίποτα, δεν έχω ιδέα αν χωράει ένα τέτοιο κείμενο σ' αυτό το μπλογκ, αλλά ο Burt μου είπε ότι μπορώ να γράφω ό,τι μου καυλώσει, επομένως... Γάμησέ τα, τεράστια ξενέρα...

Δεν ξέρω τι στον πούτσο έχει γίνει φέτος, πολύ αντίο έχει πέσει και δε γουστάρω... Χάζευα σήμερα κάτι εικόνες του στο νετ, τελείως τυχαία λέμε, σε φάση "αυτό το παιδί τι να κάνει τώρα;", και βλέπω κάτω από ένα πίνακα το κλασσικό John Hicklenton RIP και ΓΑΜΗΘΗΚΑ μιλάμε... Μαλακοφάση από τις λίγες...

Τι σκατά να γράψω μετά; Επικήδειο; Αποχαιρετιστήριο κείμενο και καλά; Τι; Δε μου βγαίνει... Δε μου βγαίνει με την καμία όμως... Απλά... Απλά στεναχωρήθηκα ρε...

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

Issue #2 - Εύχομαι να βρεθούν και αυτοί στον δρόμο της Κόλασης - by Dr Johan

Όταν οι πολιτικές απόψεις σου γαμάνε την ζωή τότε εμφανίζεται η ασυγκράτητη επιθυμία να βγείς στους δρόμους και να σπάσεις ότι βρεθεί μπροστά σου,από μια μικρή βιτρίνα από την μια πλευρά έως έναν μετανάστη πιστεύοντας ότι σου παίρνει την δουλειά μέσα στην ίδια σου την χώρα από την αντίθετη πλευρά.Το σπάσιμο μιας βιτρίνας μπορεί να σημαίνει αγανάκτηση για κάτι και θες να ξεσπάσεις κάπου σε κάτι εντελώς άψυχο....Από την άλλη για τα "αδέρφια μας"(πάντα ήθελα να γίνω αδερφοκτόνος) που έχουν την αντίληψη ότι με το να βγαίνουν στους δρόμους ή στις πλατείες χτυπώντας και ασελγώντας με πάντα προσβλητικά λόγια πάνω σε κάποιους ανθρώπους(αρουραίους σύμφωνα με τα λεγόμενά τους)όπου έτυχε το πέρασμά τους για κακή τους τύχη να είναι από αυτή την "κακομοίρα χώρα" νομίζουν ότι θα καταφέρουν κάτι κάνουν ένα τεράστιο λάθος διότι θα μας βρούνε απέναντί τους και ίσως και ποιό κοντά τους κάποια στιγμή την ώρα που θα καίμε την άψυχη "ελληνική τραμπάλα" και θα φτιάχνουμε την τραμπάλα όπου θα κάθεται κάθε φυλής κώλος....Τέλος και πριν αναρτήσω το ντοκυμαντέρ της ντροπής θέλω να ευχηθώ να πάνε στα τσακίδια και ακόμα ποιο μακριά "στον δρόμο της κόλασης"...
"ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΤΟ ΑΝΕΒΑΣΩ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟ LINK ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ"

http://www.youtube.com/watch?v=gPl9PW7ONIQ&feature=player_embedded

Issue #2 - Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω σκιάχτρο - by Failure Cult

Ρε, ήταν αυτός ο τύπος που επισκεπτόμουν συχνά πυκνά, ο οποίος ήταν μόνιμα πασαλειμμένος με καφέ μπογιά, τουλάχιστον νομίζω ότι ήταν μπογιά, καθόταν πάντα στη στάση του λωτού και σνίφαρε ξεραμένο αίμα από ένα καθρεφτάκι... Υπάρχει ρε, αλήθεια, ήταν απίστευτα φιλόξενος, κι ας μη σηκώθηκε ποτέ να μου προσφέρει κάτι, καλύτερα κιόλας, δεν έχω ιδέα γιατί την είχε δει έτσι, φαντάζομαι πασαλειβόταν μόλις μ' άκουγε να κατεβαίνω τις σκάλες, μετά θρονιαζόταν και έπαιρνε το πρωινό του, για να με φρικάρει και μόνο...
Παρά το απολύτως σιχαμένο της εμφάνισης του, είχε το πιο καθησυχαστικό βλέμμα που υπάρχει, για κάποιο λόγο τα μάτια του κατάφερναν να εκκρίνουν ειλικρίνεια και θετικές σκέψεις... Δεν μπορώ να το εξηγήσω...
Κι είχε να σου πει τις πιο γαμάτες ιστορίες... Ήταν μπάρμπας ρε, είχαν δει πολλά τα μάτια του... Έτρεχε σε κάτι Ινδίες, κάτι Αφρικές, είχε δει πολύ χαρά ο πούτσος του, όχι πρόσφατα, ποια θα του καθόταν έτσι πως ήταν; Ας είμαστε ρεαλιστές εδώ, όσο και να τον γουστάρω, εντάξει, το άτομο ήταν αλλού...
Αυτός ο τύπος, λοιπόν, την τελευταία φορά που πέρασα απ' το σπίτι του, μου φάνηκε ανήσυχος... Δεν ξέρω ρε, δεν ήταν στα καλά του. Πάλι στην ίδια θέση καθόταν, πάλι μες στο σκατόχρωμα, πάλι ρούφαγε σωματικά υγρά σε σκόνη. Αράζω πάντα πέντε μέτρα μακρυά του, το ίδιο έκανα και τότε... Βασικά, γύρισε, με κοίταξε και μου πέταξε ένα: "Ρε μαλάκα, για τον πούτσο δεν είναι η φάση;"... "Ποια φάση;" του κάνω... "Ο κόσμος ρε... Δεν είναι τελείως για τον πούτσο;"... "Ο κόσμος είναι βουτηγμένος στα σκατά, θείο" αποκρίθηκα και ο έτσι ψόφησε στα γέλια... Γαμήθηκε μιλάμε... Παραλίγο ν' αλλάξει και στάση καθίσματος, τόσο πολύ... Γάματα, πρώτη φορά τον έβλεπα να γελάει βασικά...
Μετά από δυο μέρες τον βρήκε η γειτόνισσα κρεμασμένο απ' τα έντερα του σκύλου του...
Τι;
Ξέχασα να αναφέρω ότι είχε σκύλο;

Τρίτη, 5 Οκτωβρίου 2010

Issue #2 - Top 10+1 Albums για Ταξικό Πόλεμο - by Anhell

Όταν ο δαιμόνιος αρχισυντάκτης απαίτησε μια λίστα με τα albums που θα επενδύσουν μουσικά το ενδεχόμενο ενός ταξικού πολέμου, εγώ ανόρθωσα το ανάστημα μου, προέταξα τα στήθη μου και διακήρυξα ενώπιον όλων οτι είμαι one devout pacifist. Είχα ήδη ξεκινήσει μια καθιστική διαμαρτυρία εναντίον του θρονιασμένη στο βρωμερό οδόστρωμα της οδού Αθηνάς όταν ο υπομονετικός δαιμόνιος αρχισυντάκτης με κοίταξε με νόημα και μου προέτεινε το χέρι του για να σηκωθώ. Και τότε θυμήθηκα οτι ο ταξικός πόλεμος είναι πραγματικότητα και όχι ενδεχόμενο και οτι όσο devout pacifist και να υποστηρίζω οτι είμαι...ε αν έχεις μπεί στον ταξικό πόλεμο, έχεις μπεί.

Οπότε ορίστε και η λίστα μου:

No10: Gang Starr- Step in the Arena
Για ένα θριαμβευτικό ξεκίνημα

No9: Rage Against the Machine - The Battle of Los Angeles
Για να αντλούμε έμπνευση.

No8: Napalm Death- Scum
point of no return. εντελώς.

No7: Brutal Truth- Extreme Conditions Demand Extreme Responses
Absolutely self-explanatory.

No6: The Melvins- Houdini
Για την ώρα της μάχης

No5: Mick Harris & James Plotkin - Collapse
ένα κλειστοφοβικό και φασαριόζικο διάλλειμμα είναι απαραίτητο

No4: Bjork- Post
Stand up/You've got to manage/I won't sympathize Anymore/And if you complain once more/You'lll meet an army of me

No3: Godflesh- Streetcleaner
Don't hold me back, this is my own hell!


No2: Company Flow- Funcrusher Plus
independent as fuck!!!!!!!!!!!


No1: Public Enemy- It Takes A Nation of Millions to Hold Us Back
Αλλιώς δεν υπάρχει ταξικός πόλεμος.


+1 extra album


Godspeed You Black Emperor- Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven
the aftermath

Και μετά ησυχία... για λίγο....

Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

Issue #2 - Soundtrack για ταξικό πόλεμο Vol. 1 - by Dr Johan

Γιατί αναμένονται πολλά.....

Νο 10-Metallica- Seek N Destroy

No 9-Anthrax-Deathriders

No 8-Black Flag-Police Story

No 7-Agnostic Front-Gotta Go

No 6-Madball-War And Hate

No 5-Sepultura- Refuse/Resist

No 4-MC5-Kick Out The Jams

No 3-Rage Against The Machine-Know Your Enemy

No 2-Tragedy-Eyes Of Madness

No 1-Bodycount- Cop Killer