Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Issue #4 - Οι σερβιτόρες της ζωής μου Νο. 1 - by bedlamite one

Το επάγγελμα μου απαιτεί τη σκιαγράφηση του ψυχογραφικού προφίλ των ανθρώπων, ειδικότερα ασχολούμαι με αυτό που οι παρθένοι συνάδελφοι αποκαλούν ψυχολογία του καταναλωτή. Ο περισπούδαστος αυτός τίτλος είναι μία αποτυχημένη απόπειρα εντυπωσιασμού υποψήφιας γκόμενας, συνήθως ημιαναλφάβητης. Οι ένθερμοι θιασώτες της συγκεκριμένης επιστήμης χρειάζεται να υπερασπίζονται τη χρησιμότητά της κάθε φορά που αυτή γίνεται αντικείμενο συζήτησης. Η τσιτάτη τους ατάκα : " μας χρωστάτε πολλά, καθώς εν πολλοίς ευθυνόμαστε για την οικονομική και κατά συνέπεια κοινωνική ευημερία".

Προσωπικά, έχω την αίσθηση ότι η "επιστήμη" αυτή βρήκε χώρο από τη στιγμή παγιώσης του δυτικού προτύπου, κάπου ανάμεσα στα πρώτα γρήγορα λεφτά και την ενδογενή ανάγκη των κοινωνών του να αναστρέψουν την πυραμίδα του Μaslow. Εκλαϊκευμένα, έξυπνοι τύποι πούλησαν αέρα σε ένα συνονθύλευμα που είχε κρυφή λαχτάρα να γίνει αστική τάξη.


Εξαιτίας των σπουδών μου και κάποιων εγκυκλοπαιδικών ενδιαφερόντων ήρθα σε επαφή με την κοινωνική και συμπεριφορική ψυχολογία, τη γνωσιακή ψυχοθεραπεία και την ανάλυση του Sigmund. Με βάση αυτά λοιπόν, επιχειρώ παρακάτω μια μικρή προσέγγιση του προφίλ των σερβιτόρων, βασισμένη πάντα στην προσωπική εμπειρία.

Όνομα : Jo. Δημογραφικά : 23 ετών, διαζευγμένη, μητέρα, απόφοιτος ιδιωτικού κολλεγίου στο Βουκουρέστι, κάτοικος επαρχιακής ρουμανικής κωμόπολης.

Την Jo τη γνώρισα σε σουρεάλ φοιτητικές καλοκαιρινές διακοπές στη Ρουμανία, έχουν φύγει κάποια καλοκαίρια από τότε. Δούλευε στο hostel στο οποίο διέμεινα για μία βδομάδα περίπου, χρονικό διάστημα ικανό για να αναπτύξουμε μία ουσιαστική και βαθιά σχέση. Τα καθήκοντα της πολλά και ποικίλα, βασικά ήταν η μοναδική εργαζόμενη με κάποια ευχέρεια εις την αγγλικήν, συνεπώς είχε το γενικό πρόσταγμα. Με άλλα λόγια συζητούσε με τους πελάτες για τα αξιοθέατα δίνοντας οδηγίες, τακτοποιούσε τις πληρωμές και σέρβιρε τους καφέδες. Στο 1,68 κατά προσέγγιση και σίγουρα στα 38-40 κιλά έδινε νέα διάσταση στον όρο ελλιποβαρής. Η οδοντοστοιχία της λειψή και ρημαγμένη, το μόνο χαρακτηριστικό που έμοιαζε παράταιρο στο όμορφα αφελές και γοητευτικά ισχνό πρόσωπό της. Όπως με πληροφόρησε, το κουτσουρεμένο χαμόγελό της ήταν κληρονομιά των παιδικών της χρόνων κατά τα οποία τράβηξε πολύ γερές πείνες. Χωρίς να το γνωρίζει με έκανε να πιστέψω τον Rivaldo, ο οποίος είχε κάνει μία παρόμοια δήλωση σε συνεντευξή του στο "Φως των σπορ".

Με την Jo ήρθαμε αρκετά κοντά κατά τη διάρκεια της δεύτερης διανυκτέρευσης μου στο hostel. Αφορμή για να ξεκινήσει η συζήτηση ήταν το γεγονός ότι κάπνιζα. Πραγματικά λυπημένη με ενημέρωσε πως αναγκάστηκε να το κόψει καθώς για εκείνη αποτελούσε είδος πολυτελείας, όπως καταλαβαίνετε το υπόλοιπο βράδυ καταναλώσαμε 2 πακέτα luckies, 1 ο καθέν
ας. Σε μία προσπάθεια μου να εντρυφήσω στην κουλτούρα του λαού της, της ζήτησα να μου προτείνει το καλύτερο κωλόμπαρο του γραφικού Μπρασόφ, μόνο και μόνο για να εισπράξω την αποστροφή της. Φανερά εκνευρισμένη μου ανέλυσε την υπάρχουσα κατάσταση στα πλέον τουριστικά μαγαζιά της χώρας. Οι κοπέλες παρείχαν τις υπηρεσίες τους χωρίς να λαμβάνουν κάποιο καθορισμένο μισθό, οι απολαβές τους περιορίζονταν στην παροχή στέγης και φαγητού. Κοινόβιο και σούπα συγκεκριμένα...Την επόμενη μία ώρα η Jo μου εξιστορούσε την γεμάτη δυσκολίες και βάσανα ζωή της, επρόκειτο για πραγματική βιοπάλη, η οποία άρχιζε και τελείωνε, οριζόταν και οιστρηλατούνταν από τον τρίχρονο γιό της τον David. Το κλίμα είχε βαρύνει αρκετά...ο πατέρας του David φευγάτος, η Jo διωγμένη από το σπίτι, το μόνο στήριγμα η πεθερά κι αυτή με βαριά καρδιά καθώς υπήρχε ο εγγονός. Αποφάσισα να της αναπτερώσω το ηθικό με μία κλασσική μέθοδο που χρησιμοποιούν οι ψυχολόγοι σε συνεδρίες συμβουλευτικής και υποστήριξης. Η κωδική ονομασία αυτής : " κοίτα δεξιά σου, υπάρχουν πολύ χειρότερα". Το συγκρίσιμο μέγεθος ήταν μία οικογένεια που απαρτίζεται από μία κατάκοιτη μάνα, έναν πρωτότοκο σχιζοφρενή γιο, έναν δευτερότοκο τοξικομανή και δύο εκδιδόμενες κόρες εκ των οποίων η μία είναι φορέας της C. Η Jo επιβεβαιώνοντας την άποψή μου ότι ο άνθρωπος είναι ένα κατ' εξοχήν εγωιστικό ον που σε ακραίες συνθήκες λειτουργεί ακόμη ενστικτωδώς, εξέφρασε τη λύπη της για την άτυχη οικογένεια και φάνηκε έστω και στιγμιαία να εκτιμά αυτό που είχαμε πάντα ως δεδομένο.

Το επόμενο βράδυ, η Jo ήρθε στο δωμάτιο όπου κοιμόμουν, με ξύπνησε και μου ζήτησε να την ακολουθήσω. 2 λεπτά αργότερα βρισκόμαστε στην ταράτσα, ανάβει το πρώτο strike με τρόμο στα χέρια και βουρκωμένα μάτια...μου εξηγεί ότι το αυστραλιανό party boy που είχε φύγει το απόγευμα δια παντός από το Μπρασόφ της ζήτησε να συνευρεθούν για το ποσό των 20 ευρώ...αμηχανία, κλάματα, 25 τσιγάρα, συμπάσχουσα σιωπή συνοδεία στοργικής αγκαλιάς...

Τις επόμενες μέρες η Jo παράτησε το hostel και με ακολουθούσε στην σχετικά βαρετή εξερεύνηση της γενέτειράς της. Διαπίστωσα ότι οι μέχρι τώρα εμπειρίες της, την είχαν ψήσει σε βαθμό τέτοιο που να μπορεί να αντέξει τη μετανάστευση προς την Ελλάδα. Η πρόθεσή της ήταν μέχρι το επόμενο καλοκαίρι να κάνει το μεγάλο βήμα και πλέον μετά την γνωριμίας μας και το "deep bonding" πίστευε ότι θα μπορούσε να πάρει μαζί της και το παιδί. Το τελευταίο βράδυ η Jo αρνήθηκε να πάρει τα 10 ευρώ δηλαδή το κόστος της ημερήσιας διαμονής μου, όπως μου τα επέστρεφε μου είπε ότι θα με περιμένει αργότερα στο δωμάτιο υπηρεσίας. Κατά τις 1 παρά και πριν ξεκινήσω για το δωμάτιο υπηρεσίας, ανάβω ένα τσιγάρο μέσα στο θάλαμο με τις κουκέτες αδιαφορώντας για τους κοιμισμένους τουρίστες. Βίωνα έντονα την εσωτερική διαμάχη μεταξύ της όποιας ηθικής μου και της ισχυρής περιέργειας..της περιέργειας εκείνης που είναι υπεύθυνη για την επιλογή αντικειμένου σπουδών, της περιέργειας εκείνης που μου στοίχισε την ευκαιρία να είμαι με τη μοναδική γυναίκα που ερωτεύτηκα ποτέ. Ως τώρα η περιέργεια αυτή μου έχει προσφέρει πολύτιμη γνώση, οπότε δίπλωσα στην τσέπη μου το πράσινο χαρτονόμισμα.

- b.one : Jo, the australian guy offered you 20 euros, am i right ?
- Jo : why on earth would you bring that up ?
- b.one : just out of curiosity...
- Jo : i do not understand...what..
- b.one : Jo, take this.

Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή της που ερχόταν σε επαφή με το χαρτονόμισμα των 100 ευρώ...για κάποια δευτερόλεπτα έμεινε αποσβολωμένη να το κοιτάει και να σκέφτεται...το ποσό αυτό ήταν 4 φορές επάνω ο μισθός της...με κοίταξε...ούτε μίσος ούτε απέχθεια...τελικά όλοι οι τουρίστες για εκείνη είμαστε ίδιοι, έλυσε τη ζώνη μου και έπεσε στα γόνατα...



7 σχόλια:

  1. Δεν ήταν όμως έτοιμη για αυτό που θα αντίκρυζε. Κατεβάζοντας το παντελόνι μου ήρθε αντιμέτωπη με τη φρικτή αλήθεια. Στη θέση του πέους μου υπήρχε ένα καλάμι. Καβάλα παν στην εκκλησιά. Πίσω μου δύο τρικεράτοπες πάλευαν για την καρδιά της Ραπουνζέλ ενώ στο βάθος ο δρακουμέλ τα είχε βάλει με τον Λάιονο.
    Μη φοβάσαι της είπα. Εγώ θα σε προστατέψω. Αντί να την αγκιστρώσω με το καλάμι, έκανα μεταβολή και επιτέθηκα σε έναν μαινόμενο Ποπάυ που έρχοταν απειλητικά προς το μέρος μου.
    Με πύρινες κλανίες κατέστεψα το τάγμα της ΚΚΚ που κινούταν πλαγίως, ενώ το πυρηνικό μου ρέψιμο σκότωσε τα υπόλοιπα ρεμάλια. Κομμουνιστές κραδαίνωντας πανώ προσπάθησαν να αντισταθούν αλλά το κεραυνοβόλο βλέμμα μου τους ώθησε στα Τάρταρα.
    Μη φοβάσαι μικρή ξεδοντιάρα Ρουμάνα. Εγώ είμαι εδώ.
    Την ξέσκισα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εμένα μια χαρά μου ακούγεται,αμέ.Γιατί δηλαδή,μόνο για ξεραμένα αίματα,σταυρωμένους και πεταμένες γλώσσες,κηδείες και ρουφιάνους;Μια ιστορία αγάπης που έληξε λιιιιιιιγο άδοξα έλειπε απο δω μεσα.B one μη τον ακους,θελω και λεπτομερειες απ'τις σαρωτικες επισκεψεις σου στα ελληνικα νησια την επομενη φορα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν έχεις ιδέα πραγματικά. Σα γράψιμο είναι ωραίο, ναι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @Smashed Ashtray πέθανα στο γέλιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλό το κείμενο, αν και πολλά τα εισαγωγικά σχόλια.

    Καλό και το εξαδάχτυλο πεγιότ του Hunter Thompson.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. γαμησου,με στειλες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή