Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Issue #3 - Οι φίλοι μου No.2 - by bedlamite one

οι φίλοι μου είναι από εκείνα τα παιδιά που κάποτε γελώντας χαρακτήρισες κουρέλια.
πότε πότε απολαμβάνουν τη χαρακτηριστική ευκολία με την οποία μετατρέπουν την προκατάληψη σε θετικό ρατσισμό.
έχουν εισπράξει την συμπάθεια βλάχου αγρινιώτη ασφαλίτη, έχουν φάει στα μούτρα ασπίδα μπάτσου επειδή δεν έβρισκαν λόγο να αποχωρήσουν από ένα συγκεκριμένο σημείο του πεζοδρομίου.
τους έχει γίνει πρόταση να φοιτήσουν σε "ειδικό" σχολείο, ειπώθηκε κάτι περί αδυναμίας ένταξης και λειτουργίας στο οποιοδήποτε σύνολο. ίσως να σχετίζεται και με τη διαπίστωση του στρατιωτικού ιατρού : "χαρακτηρολογική διαταραχή μικτού τύπου".
κάποιοι από αυτούς έχουν τεράστιο πρόβλημα με τα στερεότυπα, σε σημείο τέτοιο, όπου κατά την πρώιμη ενηλικίωση τους ο γιατρός να κάνει λόγο για πρώιμο έλκος.
άλλοι πάλι σχεδόν μια δεκαετία τώρα συνεχίζουν να τεντώνουν αυτό που η ψυχιατρική ονομάζει "σύνδρομο απώλειας κινήτρων". Ο Ρένος τους αποκαλεί απλώς χομπίστες.
μερικοί χωρίς καν να καταλάβουν πως συνέλεξαν 5-6 διαγνώσεις, κατοίκησαν για λίγο στο λευκό εκτός του φράκτη και επέστρεψαν...πλεον τελείως αποστασιοποιημένοι γελούν μηχανικά και δεν κοιμούνται.
όλοι τους έχουν ένα μικρό θέμα με την αγάπη και τον εκάστοτε εκπρόσωπο ικανοποίησης της γενετήσιας ορμής, η λήδα για χάρη του αγαπημένου της εισήχθη το απόγευμα, το ίδιο πρωί είχε πάρει εξιτήριο, ο γιώργος δεν θα ΄ναι ποτε πια νηφάλιος και η ειρήνη σε κάθε ευκαιρία φιλά τον θάνατο.
πριν επιχειρήσεις να εκφράσεις την όψιμη "λύπη" σου, οφείλω να σε ενημερώσω πως τους γαλούχησε ο αυτοοικτιρμός.

πάει καιρός αλλά ακόμα μισούν αβυσσαλέα τις βλαχολατέρνες,
εκείνο το ταλαίπωρο συνάφι που διαθέτει μια κάποια παιδεία για να πάει στα μπουζούκια,
που τα μουσικά του γούστα διαμορφώνονται κάπου μεταξύ best of & nu jazz,
που ανέπτυξε και διατηρεί επαφή με το θέατρο μέσω free press εντύπων,
που παρακολουθεί παπακαλιάτη και αποφεύγει να το αναφέρει,
μα δεν θα παραλείψει να αναφέρει ποιά συγχωριανή πήρε το κτελ για το χωριό.
μωρή φόλα, ήπια μελαγχολία κυριακή απόγευμα είσαι, δεν είναι αρρώστια...

ΥΓ. κατέληξα οριστικά. το κούμπωμα δεν είναι ούτε ανάγκη ούτε κουλτούρα...κι αυτό συνήθεια είναι...

αρχισυντάκτη burt δεν κατάφερα να μεταφορτώσω κάποιο video.

2 σχόλια:

  1. "εκείνο το ταλαίπωρο συνάφι που διαθέτει μια κάποια παιδεία για να πάει στα μπουζούκια"...και όλο το κείμενο. Εμπνευσμένο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή