Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010

Issue #3 - σουηδία - by bedlamite one

λένε πως αν θες να γνωρίσεις έναν άνθρωπο και να έχεις μια ολοκληρωμένη εικόνα θα πρέπει να πας μαζί του διακοπές.

στοκχόλμη 7 μέρες.

αεροδρόμιο. λίγα μέτρα πριν την έξοδο ένας σεκιουριτάς αρίας εμφάνισης με καλεί να τον ακολουθήσω σε παρακείμενο δωμάτιο. ακολουθεί ενδελεχής έλεγχος χειραποσκευής και ταυτότητας, ο υπάλληλος δεν ασχολείται καθόλου με τις βενζοδιαζεπίνες που βρίσκονται στην εσωτερική θήκη της τσάντας. εικάζω ότι ο έλεγχος έλαβε χώρα επειδή ήμουν το μόνο άτομο εντός αεροδρομίου (μάλλον και στοκχόλμης γενικότερα) που φορούσε βερμούδα...

επιβίβαση σε opel corsa λουλακί χρώματος, ίδιο ακριβώς με του στάθη θεοχάρη, προορισμός η εστία του δημοσίου πανεπιστημίου της πόλης. κατά τη διάρκεια της διαδρομής έρχομαι σε μία πρώτη επαφή με τη φημισμένη σουηδική κουλτούρα...οι τύποι φίλε οδηγούν σαν αδερφές, τηρούν τα όρια ταχύτητας και δίνουν προτεραιότητα στους πεζούς.

εστίες. η σύγκριση με τις αντίστοιχες ελληνικές είναι αναπόφευκτη...οκ είναι μια τεράστια πράσινη έκταση με super market, ψιλικατζίδικα και μπυραρία, μου φαίνεται πολύ πιο true το ξενοδοχείο του '60 επί της αγ.κωνσταντίνου, εκεί όπου μετά τις 6 το απόγευμα αν θες να αποφύγεις το ψείρισμα καλείς ράδιο ταξί για να σε πάει μέχρι ομόνοια καταβάλοντας την ελάχιστη, ενώ ταυτόχρονα αναλογίζεσαι τη χρησιμότητα του δημοτικού μπάτσου.

πρώτο βράδυ. ημι-παρακμιακό club, μπερδεμένα διάφορα συνάφια, έντονο το ομοφυλοφιλικό στοιχείο, κάτι πανέμορφα κοριτσάκια να αφήνονται στα χοντρά, λιπαρά και μπλαβιασμένα από κακή κυκλοφορία αίματος δάχτυλα άλλων κοριτσιών...σουηδέζα στα early 20`s μου ζητά τσιγάρο και πιάνουμε κουβέντα, ο χου ως γνήσιος έλλην δίνει μία μυθική ατάκα όταν πληροφορείται το αντικείμενο σπουδών της : "really ? a doctor ? i have a pain in my heart.." η γαλανομάτα σκανδιναβή μας χειώνει επί τόπου και ακαριαία.

δεύτερη μέρα. άσκοπη περιπλάνηση στο κέντρο της πόλης, αφηρημένος σκοπός η εύρεση μη πόσιμης σοκολάτας. παρατηρώ ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων χαρακτηρίζεται εύκολα αρκετά εμφανίσιμη, ίσως να σχετίζεται με την κρατική άδεια που έπρεπε να πάρεις για να τεκνοποιήσεις, το μέτρο νομίζω ότι ίσχυε μέχρι το `73. δεν θυμάμαι πολλά από την υπόλοιπη μέρα...

τρίτο βράδυ. στοκχόλμη κέντρο - περιοχή τύπου Κολωνάκι, ακριβά αμάξια, casual ως επί το πλείστον middle εως upper level executives, αμάξι κοντά στο 50άρικο και θηλυκό πρωτοκλασάτη γλάστρα του ελληνικού prime time. σκοτώνουμε χρόνο σε κάποιο συντριβάνι, μας πλησιάζει νέγρος, σημείο εκκίνησης της κουβέντας τα dreads μου. ο caza έχει μόλις ανάψει τσιγάρο όταν μου ζητάει ένα..αφού μάθαμε ότι έρχεται από σομαλία μας δίνει τιμές: chocolate 20 euros, charlie 90 euros. ανταλλάξαμε τηλέφωνα...

τέταρτη μέρα. απόγευμα: ραντεβού στο μετρό με caza, choco 160. βράδυ. τα κουρέλια κάνουν απόβαση στο SpyBar aka Villa Mercedes of Stockholm, ανύπαρκτο face control, νεοκλασικό κτίριο με ξύλινα δάπεδα. 3 δωμάτια, το κάθε ένα με διαφορετικό concept και dj. όντας ήδη αρκετά χαλαροί ήπιαμε 7 ποτά έκαστος. βρέθηκα στην ευχάριστη θέση να απορρίψω 4 συμπαθέστατους metrosexual σουηδούς, έχω την πεποίθηση ότι τους προσέλκυσα λόγω των μωβ γυαλιών μυωπίας και σύμφωνα με ελληνίδα παρουσιάστρια top καναλιού λόγω του bear type παρουσιαστικού μου...καταλαβαίνετε πως θα μοιράζονταν οι ρόλοι σε ενδεχόμενη επαφή...το ξημέρωμα μας βρήκε να τρώμε σουηδικό βρώμικο, στα 8 ευρώ να τρως ένα μέτριο burger φαντάζει πολυ φτωχό αν έχεις ζήσει αθήνα.

πέμπτη μέρα. chillin` σε ένα από τα γραφικά αλσύλια των εστιών η σοκολάτα στην ατμόσφαιρα καθώς αναμένουμε το friday night party. εξαιρετικά παραγωγική ημέρα...λίγο πριν τις 10 βρισκόμαστε στο δωμάτιο και ετοιμαζόμαστε για το event. ο χου έχει φτάσει στα όρια...πάνε 8 μήνες, τα μάτια του είναι σε θέση να στάξουν σπέρμα. απτόητος κάνει αυτό που ξέρει καλά. greek fuckin style you faggots...άρχοντας γονίδης στο utube, μαύρο παντελόνι, μαύρο πουκάμισο, μαύρο λουστρίνι, μαλλί πίσω με μπριγιαντίνη.

το πάρτυ έπαιζε σε ένα από τα κεντρικά κτίρια, μαζεμένες όλες οι φυλές του Ισραήλ, συνωστισμός, ιδρώτας, κιτς εμφανίσεις, vintage γυαλιά μυωπίας, κυριλλέ starάκια, φράτζες, μουστάκια..εν ολίγοις η χαρά του καπουτζίδη. το κουφάρι μου μην αντέχοντας τον mainstream θόρυβο του soulja boy, πλασάρεται στα σκαλιά της εισόδου, ακουστικά - σοκολάτα, ένας πραγματικός σκύλος από το ghetto της δυτικής αττικής. το θέαμα με στιγμάτισε μάλλον με τρόπο ανεξίτηλο... ο χου έχει πάρει από το χέρι έναν θεόρατο όγκο τυλιγμένο με κίτρινο πανί τέντας. ο θείος λάμπρος ο φορτηγατζής αυτές τις αποκαλεί σκουριές. η συγκεκριμένη ήταν εργολαβία ολόκληρη, το δεύτερο στομάχι, αυτό που εντοπίζεται μεταξύ αφαλού και ηβικής περιοχής συγκρατούνταν όπως όπως με ενισχυμένο κορσέ...συνοπτικά ήταν σκέτο και μαύρο κάτεργο η εξωτική αυτή γαζέλα...καθώς απομακρύνονταν ο χου μου φώναξε: "όχι δεν ντρέπομαι, θέλω να ηρεμήσω..."

η βραδιά κυλούσε σχετικά ανιαρά...τουλάχιστον 17 φορές αναγκάστηκα να εξηγήσω ότι είναι σκέτος καπνός και πως απλώς στρίβω το τσιγάρο...ο μέσος σουηδός 25άρης δεν γνωρίζει ούτε καν τα βασικά περί ganjaς.
σε ανύποπτη φάση πετυχαίνω την emily, όπου emily 23χρονη αμερικανίδα ακτιβίστρια με σπίτια σε νέα υόρκη, κεμπέκ και μπορντό. εξακολουθώ να θεωρώ σύμπτωση το γεγονός πώς όσες γκόμενες γνωρίζω και κινούνται στον αναρχικό χώρο είναι τουλάχιστον εύπορες. κερνώ την em σοκολάτα με ελπίδα να κεράσει λίγη στοργή. καταλήγουμε στο δωμάτιο όπου κάνω την κίνηση ματ μόνο για να εισπράξω άκυρο, απορημένος την ρωτώ τι πήγε λάθος και πραγματικά πήγαμε μακριά...μου εκμυστηρεύθηκε μια τραυματική εμπειρία, η πρώτη της επαφή ήταν με τον πατέρα της και από τότε είχε ένα θέμα με την σαρκική διαδικασία. αν ήταν δικαιολογία, τουλάχιστον είναι σαφώς ότι πιο cult έχει ειπωθεί hands down. το ξημέρωμα βρήκε τα ελληνικά κουρέλια να γυρίζουν τη σοκολάτα με έναν ινδό πυρηνικό φυσικό, έναν ελβετό νοσοκόμο και έναν υψηλόκορμο αυστραλό φωτογράφο. απολογισμός: δεν έχωσε κανείς τους...


έκτη μέρα. το ίδιο παραγωγική με την προηγούμενη. μάταια αναζήτηση ερωτικού συντρόφου στην αφιλόξενη εν τέλει στοκχόλμη. δειπνήσαμε 2 φορές σε 1 ώρα, το πρώτο χτύπημα στα mac, το δεύτερο στα burger kings, ψάξαμε και για μία τρίτη αλυσίδα γρήγορης εστίασης της οποίας μου διαφεύγει το όνομα. θυμάμαι με βεβαιότητα όμως ότι χτυπήσαμε και στο βενζινάδικο πλησίον των εστιών όπως επιστρέφαμε. 7 ημέρες 2,5 κιλά....ύπουλο πράγμα τα munchies.

έβδομη μέρα. έχουμε συμφιλιωθεί πλέον με τη μοίρα μας, δεν μας ταιριάζουν οι κρυόκωλες σουηδές, η ψυχοσύνθεση μας αναζητά την στοργή της μάνας στο αφελές πρόσωπο μιας κατοίκου κάποιου μικρομεσσαίου προαστίου με λίγα παραπάνω κιλά και πρώιμη κυτταρίτιδα. συνεπώς, μένουμε κλεισμένοι στο δωμάτιο παρακολουθώντας ό,τι μας άνδρωσε...κάτω τα χέρια από τα νιάτα «Χούλιγκανς».

είστε ελεύθεροι να βγάλετε τα συμπεράσματά σας επί του ατόμου και της προσωπικότητας μου, διακοπές θυμάστε ;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου